แฮร์รี่ขี้เกียจ

แฮร์รี่เป็นคนขี้เกียจ และถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีอะไรทำนอกจากต้อนแพะไปกินหญ้าทุกวัน เขาก็ยังคร่ำครวญเมื่อกลับบ้านหลังจากทำงานเสร็จ “มันเป็นภาระหนักจริงๆ” เขากล่าว “และเป็นงานที่น่าเบื่อหน่ายที่จะต้องต้อนแพะไปทุ่งแบบนี้ปีแล้วปีเล่า จนถึงปลายฤดูใบไม้ร่วง! ถ้าได้นอนลงและหลับไปก็คงดี แต่ไม่ ต้องลืมตาอยู่ตลอดเวลา กลัวมันจะทำร้ายต้นไม้เล็กๆ หรือมุดเข้าไปในสวน หรือวิ่งหนีไปเลย จะพักผ่อนหรือมีสันติสุขในชีวิตได้อย่างไร?” เขานั่งลง รวบรวมความคิด และคิดว่าจะปลดภาระนี้ออกจากบ่าได้อย่างไร ในช่วงเวลาหนึ่ง ความคิดทั้งหมดไร้ประโยชน์ แต่ทันใดนั้นก็เหมือนกับว่าม่านบังตาได้เปิดออก “ฉันรู้แล้วว่าฉันจะทำอะไร” เขากล่าว “ฉันจะแต่งงานกับทรีน่าอ้วนๆ ที่มีแพะเหมือนกัน และเธอจะได้พาแพะของฉันไปกินหญ้ากับแพะของเธอ แล้วฉันก็จะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป”

แฮร์รี่จึงลุกขึ้น ขยับขาที่อ่อนล้าของเขา แล้วเดินข้ามถนนไป เพราะมันไม่ไกลนัก ไปยังบ้านของพ่อแม่ของทรีน่าผู้เจ้าเนื้อ และขอแต่งงานกับลูกสาวที่ขยันขันแข็งและมีคุณธรรมของพวกเขา พ่อแม่ของทรีน่าไม่ได้คิดนาน “นกชนิดเดียวกันย่อมอยู่ด้วยกัน” พวกเขาคิด และตกลง

ดังนั้นทรีน่าผู้อ้วนจึงได้เป็นภรรยาของแฮร์รี่ และจูงแพะทั้งสองตัวออกไป แฮร์รี่มีความสุขดี และไม่มีงานใดที่ต้องพักผ่อนนอกจากความเกียจคร้านของตัวเอง เขาออกไปข้างนอกกับเธอเพียงบางครั้งบางคราว และพูดว่า “ฉันทำเช่นนั้นก็เพื่อที่ฉันจะได้พักผ่อนอย่างมีความสุขมากขึ้นในภายหลัง มิฉะนั้นคนเราจะหมดความรู้สึกอยากพักผ่อน”

แต่ทรีน่าผู้เจ้าเนื้อก็เกียจคร้านไม่แพ้กัน “แฮร์รี่ที่รัก” เธอกล่าวในวันหนึ่ง “ทำไมเราต้องทำให้ชีวิตลำบากโดยไม่จำเป็น และทำลายช่วงเวลาที่ดีที่สุดในวัยหนุ่มสาวของเราด้วย? จะไม่ดีกว่าหรือถ้าเราจะยกแพะสองตัวที่รบกวนเราทุกเช้าขณะที่เรากำลังหลับใหลด้วยเสียงร้องของมัน ให้กับเพื่อนบ้าน แล้วเขาจะให้รังผึ้งแก่เรา เราจะตั้งรังผึ้งไว้ในที่ที่มีแดดส่องถึงหลังบ้าน และไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป ผึ้งไม่จำเป็นต้องได้รับการดูแล หรือไล่ต้อนไปในทุ่ง พวกมันบินออกไปและหาทางกลับบ้านเอง และเก็บน้ำผึ้งได้โดยไม่ต้องลำบากเลยสักนิด”

“ท่านพูดได้ฉลาดจริง” แฮร์รี่ตอบ “เราจะทำตามข้อเสนอของท่านโดยไม่ชักช้า และยิ่งไปกว่านั้น น้ำผึ้งมีรสชาติดีและบำรุงร่างกายได้ดีกว่านมแพะ แถมยังเก็บไว้ได้นานกว่าด้วย”

เพื่อนบ้านเต็มใจมอบรังผึ้งให้แพะสองตัวนั้น ผึ้งบินเข้าออกตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงค่ำโดยไม่เหน็ดเหนื่อย และเติมเต็มรังด้วยน้ำผึ้งที่สวยงามที่สุด จนกระทั่งในฤดูใบไม้ร่วง แฮร์รี่สามารถตักน้ำผึ้งออกมาได้เต็มเหยือก

พวกเขาวางเหยือกไว้บนแผ่นไม้ที่ติดอยู่กับผนังห้องนอน และเนื่องจากพวกเขากลัวว่ามันจะถูกขโมยไป หรือหนูจะมากิน ทรีน่าจึงนำกิ่งไม้เฮเซลที่แข็งแรงมาวางไว้ข้างเตียง เพื่อที่เธอจะได้เอื้อมมือไปไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญโดยไม่ต้องลุกขึ้น แฮร์รี่ผู้ขี้เกียจไม่ชอบลุกจากเตียงก่อนเที่ยง “คนที่ตื่นเช้า” เขากล่าว “ย่อมสิ้นเปลืองทรัพย์สินของตน”

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่เขายังคงนอนอยู่ท่ามกลางขนนกในเวลากลางวันแสกๆ พักผ่อนหลังจากหลับไปนาน เขากล่าวกับภรรยาว่า “ผู้หญิงชอบของหวาน และเจ้าก็มักจะชิมน้ำผึ้งอย่างลับๆ อยู่เสมอ จะเป็นการดีกว่าหากเราแลกเปลี่ยนมันกับห่านตัวใหญ่พร้อมลูกห่านตัวเล็กๆ ก่อนที่เจ้าจะกินมันหมดเสียก่อน”

“แต่” ทรีน่าตอบ “คงไม่ต้องรอจนกว่าเราจะมีลูกมาดูแลพวกมันก่อน! ฉันจะต้องกังวลกับลูกห่านตัวเล็กๆ พวกนี้ และเสียแรงทั้งหมดไปโดยเปล่าประโยชน์หรือไง”

แฮร์รี่กล่าวว่า “เจ้าคิดว่าเด็กคนนั้นจะดูแลห่านได้หรือ? สมัยนี้เด็กๆ ไม่เชื่อฟังแล้ว พวกเขาทำตามใจตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าพ่อแม่ เหมือนเด็กชายคนนั้นที่ถูกส่งไปตามหาวัว แต่กลับไล่จับนกดำสามตัวแทน”

“โอ้” ทรีน่าตอบ “เจ้านี่จะต้องเจอเรื่องแย่ๆแน่ ถ้ามันไม่ทำตามที่ฉันบอก! ฉันจะเอาไม้มาตีมันให้ทั่วตัวเลย นับครั้งไม่ถ้วนเลย ดูสิ แฮร์รี่” เธอร้องด้วยความกระตือรือร้น แล้วคว้าไม้ที่เธอใช้ไล่หนู “ดูสิ นี่แหละวิธีที่ฉันจะจัดการมัน!” เธอยื่นแขนออกไปตี แต่โชคร้ายที่ไปโดนเหยือกน้ำผึ้งที่อยู่เหนือเตียง เหยือกกระแทกกับผนังแล้วแตกกระจาย น้ำผึ้งชั้นดีไหลลงพื้น

“นั่นคือห่านตัวแม่และลูกห่านตัวน้อย” แฮร์รี่กล่าว “และพวกมันไม่ต้องการการดูแล แต่โชคดีที่เหยือกไม่ตกใส่หัวฉัน เรามีเหตุผลทุกอย่างที่จะพอใจกับชะตาของเรา” จากนั้นเมื่อเขาเห็นว่ายังมีน้ำผึ้งเหลืออยู่ในเศษเหยือกชิ้นหนึ่ง เขาก็ยื่นมือไปหยิบมัน และพูดอย่างร่าเริงว่า “ที่เหลือน่ะ ภรรยาของฉัน เราจะกินมันอย่างเอร็ดอร่อย และเราจะพักผ่อนสักหน่อยหลังจากที่ตกใจมา จะเป็นอย่างไรถ้าเราตื่นสายหน่อย วันนี้ก็ยาวนานพออยู่แล้ว”

“ใช่แล้ว” ทรีน่าตอบ “เราจะหาจุดจบของมันได้เสมอในเวลาที่เหมาะสม เธอรู้ไหมว่าครั้งหนึ่งหอยทากได้รับเชิญไปงานแต่งงานและออกเดินทางไป แต่กลับไปถึงงานพิธีรับศีลล้างบาปแทน พอถึงหน้าบ้านมันก็ปีนข้ามรั้วไป แล้วพูดว่า ‘ความเร็วไม่มีประโยชน์อะไร’ ”