Şişman ve Zayıf

İki arkadaş—biri şişman, diğeri zayıf—Nikolayevski istasyonunda buluştu. Şişman adam istasyonda yemek yemişti ve yağlı dudakları olgun kirazlar gibi parlıyordu. Şeri ve portakal likörü kokuyordu. Zayıf adam trenden yeni inmişti ve bavullar, bohçalar ve koli kutularıyla doluydu. Jambon ve kahve telvesi kokuyordu. Arkasından uzun çeneli zayıf bir kadın, karısı ve bir gözü kısılmış uzun boylu bir okul çocuğu göründü.

"Porfiry!" diye bağırdı şişman adam, zayıf adamı görünce. "Sen misin? Sevgili dostum! Kaç yaz, kaç kış geçirdin!"

"Aman Tanrım!" diye haykırdı zayıf adam hayretle. "Mişa! Çocukluğumun arkadaşı! Nereye düştün?"

Arkadaşlar birbirlerini üç kez öptüler ve gözleri yaşlarla dolu bir şekilde birbirlerine baktılar. İkisi de hoş bir şaşkınlık içindeydi.

Öpüşmenin ardından zayıf adam, “Sevgili oğlum!” diye başladı. “Bu beklenmedik bir şey! Bu bir sürpriz! Gel, bana iyi bak! Eskisi kadar yakışıklıyım! Hala çok sevimli ve şıkım! Aman Tanrım! Peki, sen nasılsın? Servet kazandın mı? Evlendin mi? Gördüğün gibi evliyim. … Bu karım Luise, kızlık soyadı Vantsenbach… Lüterci mezhebine mensup. … Ve bu da oğlum Nafanail, üçüncü sınıfta okuyan bir öğrenci. Bu da çocukluk arkadaşım Nafanya. Okulda birlikteydik!”

Nafanail biraz düşündü ve şapkasını çıkardı.

“Okulda birlikteydik,” diye devam etti zayıf adam. “Seni nasıl alaya aldıklarını hatırlıyor musun? Sigarayla okul kitabında delik açtığın için sana 'Herostratus' lakabını takmışlardı, ben de hikaye anlatmayı sevdiğim için 'Ephialtes' lakabını takmışlardı. Ho-ho! … Çocuktuk! … Utanma Nafanya. Ona yaklaş. Bu da karım, kızlık soyadı Vantsenbach, Lüterciydi…”

Nafanail biraz düşündü ve babasının arkasına saklandı.

"Nasılsın dostum?" diye sordu şişman adam, arkadaşına coşkuyla bakarak. "Askerlik görevinde misin? Hangi rütbeye ulaştın?"

“Evet, sevgili oğlum! Son iki yıldır üniversite değerlendiricisiyim ve Stanislav bursuna sahibim. Maaş düşük ama önemli değil! Karım müzik dersi veriyor, ben de özel olarak ahşap sigara kutuları oyuyorum. Harika sigara kutuları! Tanesi bir rubleye satıyorum. On veya daha fazla alan olursa tabii ki indirim yapıyorum. Bir şekilde geçiniyoruz. Biliyorsun, eskiden katiplik yapıyordum ve şimdi aynı departmanda baş katip olarak buraya transfer edildim. Burada hizmet edeceğim. Ya sen? Eminim şimdi belediye meclis üyesi olmuşsundur? Ha?”

"Hayır evlat, daha da yüksel," dedi şişman adam. "Ben zaten özel danışmanlığa yükseldim... İki yıldızım var."

Zayıf adam bir anda bembeyaz kesildi ve kaskatı kesildi, ama kısa süre sonra yüzü en geniş gülümsemeyle her yöne kıvrıldı; sanki yüzünden ve gözlerinden kıvılcımlar saçılıyordu. Kıvrandı, ikiye katlandı, buruştu. … Bavulları, bohçaları ve karton kutuları da küçülüp buruşmuş gibiydi. … Karısının uzun çenesi daha da uzadı; Nafanail hazır ol pozisyonuna geçti ve üniformasının tüm düğmelerini ilikledi.

“Sayın Ekselansları, ben… çok sevindim! Çocukluk arkadaşım diyebileceğimiz birinin böyle büyük bir insana dönüşmüş olması! O—o!”

“Hadi ama, hadi!” diye kaşlarını çattı şişman adam. “Bu ses tonu da ne? Çocukken arkadaştık, bu resmi dalkavukluğa gerek yok!”

“Aman Tanrım, Ekselansları! Ne diyorsunuz…?” diye sırıttı zayıf adam, her zamankinden daha çok kıvranarak. “Ekselanslarının nazik ilgisi, ferahlatıcı bir manna gibi… Bu, Ekselansları, oğlum Nafanail, … karım Luise, bir bakıma Lüterci.”

Şişman adam itiraz etmek üzereydi ki, zayıf adamın yüzündeki saygı, tatlılık ve yapmacık hürmet ifadesi o kadar belirgindi ki, özel danışman tiksindi. Zayıf adamdan yüz çevirdi ve vedalaşırken elini sıktı.

Zayıf adam üç parmağını bastırdı, bütün vücudunu eğdi ve Çinli gibi kıkırdadı: "He—he—he!" Karısı gülümsedi. Nafanail ayağıyla yere sürtündü ve şapkasını düşürdü. Üçü de hoş bir şekilde şaşkına dönmüştü.