อ้วนและผอม
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “อ้วนและผอม” โดย อันตอน เชคอฟ
เพื่อนสองคน—คนหนึ่งเป็นชายอ้วน อีกคนเป็นชายผอม—พบกันที่สถานีรถไฟนิโคลาเยฟสกี ชายอ้วนเพิ่งกินอาหารเสร็จในสถานี ริมฝีปากมันเยิ้มของเขาเป็นประกายเหมือนเชอร์รี่สุก เขามีกลิ่นของเหล้าเชอร์รี่และดอกส้ม ส่วนชายผอมเพิ่งลงจากรถไฟมา เขาแบกกระเป๋าเดินทาง ห่อของ และกล่องใส่ของเต็มตัว เขามีกลิ่นของแฮมและกากกาแฟ หญิงผอมคางยาวคนหนึ่งซึ่งเป็นภรรยาของเขา และเด็กนักเรียนชายร่างสูงที่หรี่ตาข้างหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านหลังเขา
“ปอร์ฟิรี!” ชายอ้วนร้องขึ้นเมื่อเห็นชายผอม “ใช่เจ้าหรือ? เพื่อนรัก! ผ่านฤดูร้อนมากี่ฤดู ฤดูหนาวมากี่ฤดูแล้ว!”
“โอ้ พระเจ้า!” ชายผอมบางอุทานด้วยความประหลาดใจ “มิชา! เพื่อนสมัยเด็กของฉัน! เธอหายไปไหนมา?”
เพื่อนทั้งสองจูบกันสามครั้ง และจ้องมองกันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ทั้งคู่ต่างประหลาดใจและปนดีใจไปพร้อมๆ กัน
“ที่รัก!” ชายร่างผอมเริ่มพูดหลังจากจูบ “นี่มันไม่คาดคิดเลย! นี่เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์! มาดูฉันดีๆ สิ! ยังหล่อเหมือนเดิม! ยังน่ารักและมีเสน่ห์เหมือนเดิม! พระเจ้าช่วย! แล้วคุณล่ะ สบายดีไหม? ร่ำรวยแล้วหรือยัง? แต่งงานแล้วหรือยัง? อย่างที่คุณเห็น ฉันแต่งงานแล้ว... นี่คือภรรยาของฉัน ลูอิส ชื่อเดิมของเธอคือ แวนท์เซนบัค... นับถือศาสนาคริสต์นิกายลูเธอรัน... และนี่คือลูกชายของฉัน นาฟานาอิล นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 นี่คือนาฟานยา เพื่อนสมัยเด็กของฉัน เราเรียนด้วยกัน!”
นาฟานาอิลคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอดหมวกออก
“พวกเราเคยเป็นเด็กนักเรียนด้วยกัน” ชายร่างผอมกล่าวต่อ “จำได้ไหมว่าพวกเขาล้อเลียนเธออย่างไร? เธอได้ฉายาว่า 'เฮโรสตราตัส' เพราะเธอเผาหนังสือเรียนเป็นรูด้วยบุหรี่ ส่วนฉันได้ฉายาว่า 'เอเฟียลเตส' เพราะฉันชอบเล่านิทาน ฮ่าๆ! … พวกเรายังเป็นเด็กกันอยู่! … อย่าเขินอายเลย นาฟานยา เข้าไปใกล้เขาหน่อยสิ และนี่คือภรรยาของฉัน ชื่อเดิมของเธอคือ แวนท์เซนบัค นับถือศาสนาคริสต์นิกายลูเทอร์…”
นาฟานาอิลคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหลบไปอยู่ด้านหลังพ่อของเขา
“เป็นไงบ้างเพื่อน?” ชายอ้วนถามพลางมองเพื่อนด้วยความกระตือรือร้น “รับราชการอยู่หรือเปล่า? ขึ้นยศถึงระดับไหนแล้ว?”
“ใช่แล้ว หนุ่มน้อย! ผมเป็นผู้ประเมินของวิทยาลัยมาสองปีแล้ว และผมก็มีเหรียญสตา นิสลาฟ เงินเดือนน้อยนิด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่! ภรรยาผมสอนดนตรี และผมก็รับจ้างแกะสลักกล่องบุหรี่ไม้เป็นงานส่วนตัว กล่องบุหรี่คุณภาพเยี่ยม! ผมขายกล่องละหนึ่งรูเบิล ถ้าใครซื้อสิบกล่องขึ้นไป ผมก็จะลดราคาให้แน่นอน เราก็อยู่กันได้น่ะสิ ผมเคยเป็นเสมียนมาก่อนนะ และตอนนี้ผมก็ถูกย้ายมาที่นี่เป็นหัวหน้าเสมียนในแผนกเดียวกัน ผมจะทำงานที่นี่ต่อไป แล้วคุณล่ะ? ผมเดาว่าตอนนี้คุณคงเป็นสมาชิกสภาเทศบาลแล้วใช่ไหม?”
“ไม่นะ เจ้าหนู ไปให้สูงกว่านั้นอีก” ชายอ้วนกล่าว “ฉันได้เลื่อนตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาในราชสำนักแล้ว... ฉันมีดาวสองดวงแล้วนะ”
ชายผอมบางหน้าซีดและแข็งทื่อไปในทันที แต่ไม่นานใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวไปทุกทิศทางด้วยรอยยิ้มกว้าง ราวกับมีประกายไฟแลบออกมาจากใบหน้าและดวงตาของเขา เขาบิดตัวไปมา งอตัวลง และยับย่น...กระเป๋าเดินทาง ห่อของ และกล่องกระดาษของเขาก็ดูเหมือนจะหดเล็กลงและยับย่นไปด้วย...คางยาวของภรรยาเขายาวขึ้นไปอีก นาฟานาอิลยืนตรงและติดกระดุมเครื่องแบบทั้งหมด
“ท่านผู้มีเกียรติ ผม…ดีใจมาก! เพื่อนสมัยเด็กของผมเติบโตมาเป็นคนยิ่งใหญ่เช่นนี้! ฮิฮิ!”
“เอาล่ะ เอาล่ะ!” ชายอ้วนขมวดคิ้ว “น้ำเสียงแบบนี้ทำไม? เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก ไม่จำเป็นต้องประจบประแจงแบบนี้เลย!”
“พระเจ้าช่วย! ท่านผู้ทรงเกียรติ! ท่านกำลังพูดอะไรนะ…?” ชายผอมแห้งหัวเราะคิกคักพลางดิ้นไปมามากกว่าเดิม “ความเอาใจใส่อันแสนเมตตาของท่านผู้ทรงเกียรตินั้นเปรียบเสมือนมานาอันสดชื่น… นี่คือนาฟานาอิล ลูกชายของข้าพเจ้า… และภรรยาของข้าพเจ้าคือลุยส์ ซึ่งเป็นชาวลูเธอรันในแง่หนึ่ง”
ชายอ้วนกำลังจะประท้วง แต่ใบหน้าของชายผอมกลับแสดงออกถึงความเคารพยำเกรง หวานเลี่ยน และอ่อนไหวจนน่าคลื่นไส้ ทำให้ที่ปรึกษาในราชสำนักรู้สึกคลื่นไส้ เขาจึงหันหลังให้กับชายผอมและยื่นมือให้ก่อนจากกัน
ชายร่างผอมกดนิ้วสามนิ้ว โค้งตัวลงทั้งตัว แล้วหัวเราะคิกคักเหมือนคนจีนว่า “ฮ่าฮ่าฮ่า!” ภรรยาของเขายิ้ม นาฟานาอิลใช้เท้าเขี่ยพื้นแล้วทำหมวกหล่น ทั้งสามคนต่างรู้สึกปลื้มปิติอย่างมาก
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
