Gruby i chudy

Dwóch przyjaciół – jeden gruby, a drugi chudy – spotkało się na stacji Nikołajewskiej. Grubas właśnie zjadł obiad na stacji, a jego tłuste usta lśniły jak dojrzałe wiśnie. Pachniał sherry i kwiatem pomarańczowym. Chudy mężczyzna właśnie wysiadł z pociągu i był obładowany walizkami, pakunkami i pudełkami na drobiazgi. Pachniał szynką i fusami po kawie. Za jego plecami pojawili się szczupła kobieta z długim podbródkiem, jego żona i wysoki uczeń z jednym zmrużonym okiem.

„Porfiry!” – krzyknął grubas na widok chudego. – „Czy to ty? Mój drogi! Ile lat, ile zim!”

„O święci!” – krzyknął chudy mężczyzna ze zdumieniem. „Misza! Przyjaciel mojego dzieciństwa! Skąd się wziąłeś?”

Przyjaciele pocałowali się trzy razy i spojrzeli na siebie oczami pełnymi łez. Oboje byli mile zaskoczeni.

„Mój drogi chłopcze!” zaczął chudy mężczyzna po pocałunku. „To niespodziewane! To niespodzianka! Chodź, przyjrzyj mi się dobrze! Tak samo przystojny jak kiedyś! Tak samo wspaniały, kochany i elegancki! Na miłość boską! No i jak się masz? Dorobiłeś się majątku? Żonaty? Ja jestem żonaty, jak widzisz. … To moja żona Luise, z domu Vantsenbach… wyznania luterańskiego. … A to mój syn Nafanail, uczeń trzeciej klasy. To przyjaciółka z dzieciństwa, Nafanya. Byliśmy razem w szkole!”

Nafanail pomyślał chwilę i zdjął czapkę.

„Byliśmy razem w szkole” – kontynuował chudy mężczyzna. „Pamiętasz, jak cię drażnili? Nazywali cię „Herostratos”, bo wypaliłeś dziurę w podręczniku papierosem, a mnie przezywali „Efialtes”, bo lubiłem opowiadać bajki. Ho-ho! … byliśmy dziećmi! … Nie krępuj się, Nafanjo. Podejdź bliżej. A to moja żona, z domu Vantsenbach, wyznania luterańskiego…”

Nafanail pomyślał chwilę i schronił się za plecami ojca.

„No i jak się masz, przyjacielu?” – zapytał grubas, patrząc z entuzjazmem na przyjaciela. „Jesteś w wojsku? Jaki stopień osiągnąłeś?”

„Tak, drogi chłopcze! Od dwóch lat jestem asesorem kolegialnym i mam Stanisława. Pensja jest marna, ale to nic! Żona daje lekcje muzyki, a ja prywatnie rzeźbię drewniane papierośnice. Świetne papierośnice! Sprzedaję je po rublu za sztukę. Jeśli ktoś weźmie dziesięć lub więcej, oczywiście dostaję zniżkę. Jakoś się dogadujemy. Byłem urzędnikiem, wiesz, a teraz przeniesiono mnie tutaj jako starszego urzędnika w tym samym departamencie. Będę tu służył. A ty? Założę się, że już jesteś radnym? Co?”

„Nie, drogi chłopcze, idź wyżej” – powiedział grubas. „Już awansowałem na członka tajnej rady… Mam dwie gwiazdki”.

Chudy mężczyzna zbladł i zesztywniał nagle, ale wkrótce jego twarz wykrzywiła się w najszerszym uśmiechu; zdawało się, że iskry tryskają z jego twarzy i oczu. Wił się, zwijał wpół, kurczył. … Jego walizki, pakunki i kartonowe pudła zdawały się kurczyć i kurczyć. … Długa broda jego żony jeszcze bardziej się wydłużyła; Nafanail wyprostował się i zapiął wszystkie guziki munduru.

„Wasza Ekscelencjo, jestem… zachwycony! Przyjaciel, można by rzec, z dzieciństwa, który stał się tak wielkim człowiekiem! On… on!”

„No, no!” – zmarszczył brwi grubas. „Po co ten ton? Byliśmy przyjaciółmi jako chłopcy i nie ma potrzeby tej oficjalnej służalczości!”

„Na litość boską, Wasza Ekscelencjo! Co ty mówisz…?” zachichotał chudy mężczyzna, wiercąc się jeszcze bardziej. „Łaskawa uwaga Waszej Ekscelencji jest jak orzeźwiająca manna… To, Wasza Ekscelencjo, mój syn Nafanail… moja żona Luise, w pewnym sensie luteranka”.

Grubas miał zamiar zaprotestować, ale twarz chudego mężczyzny wyrażała taką cześć, słodycz i ckliwy respekt, że radny Tajnej Rady poczuł obrzydzenie. Odwrócił się od chudego mężczyzny, podając mu rękę na pożegnanie.

Chudy mężczyzna nacisnął trzy palce, skłonił się całym ciałem i zachichotał jak Chińczyk: „Hej, hej, he!”. Jego żona się uśmiechnęła. Nafanail zadrapał stopą i upuścił czapkę. Wszyscy trzej byli mile zaskoczeni.