Clovis'in Ebeveyn Sorumlulukları Üzerine Görüşleri

Marion Eggelby, Clovis ile her zaman isteyerek konuştuğu tek konu hakkında sohbet ediyordu: Çocukları ve onların çeşitli mükemmellikleri ve başarıları. Clovis, alıcı bir ruh halinde değildi; ebeveyn empresyonizminin parıldayan, olasılık dışı renkleriyle tasvir edilen Eggelby'nin genç kuşağı, onda hiçbir coşku uyandırmıyordu. Bayan Eggelby ise, iki kişiye yetecek kadar coşkuya sahipti.

“Eric’i seveceksin,” dedi, umutlu değil de tartışmacı bir tonda. Clovis, Amy ya da Willie’ye aşırı derecede ilgi duymasının pek olası olmadığını çok açık bir şekilde ima etmişti. “Evet, Eric’i seveceğinden eminim. Herkes ona hemen ısınıyor. Biliyor musun, bana hep genç David’in o meşhur resmini hatırlatıyor—kimin yaptığını unuttum ama çok meşhur.”

Clovis, “Eğer onu sık sık görseydim, bu bile bana ondan nefret ettirmeye yeterdi,” dedi. “Örneğin, açık artırma briçinde, partnerinizin ilk beyanını hatırlamaya ve rakiplerinizin ilk başta hangi renkleri attığını anlamaya çalışırken, birinin sürekli olarak genç Davut’un resmini hatırlatmasının nasıl bir şey olacağını düşünün. Bu tamamen çıldırtıcı olurdu. Eğer Eric bunu yapsaydı, ondan nefret ederdim.”

Bayan Eggelby, ağırbaşlı bir şekilde, "Eric briç oynamaz," dedi.

"Öyle değil mi?" diye sordu Clovis; "neden olmasın?"

Bayan Eggelby, “Çocuklarımın hiçbiri kart oyunları oynamaya alışkın olarak büyümedi,” dedi; “dama, halma ve bu tür oyunları teşvik ediyorum. Eric, oldukça iyi bir dama oyuncusu olarak kabul ediliyor.”

Clovis, “Ailenizin yoluna korkunç riskler serpiyorsunuz,” dedi; “bir arkadaşım, hapishane papazı, bana, dikkatini çeken en ağır suç vakaları arasında, ölüm cezasına veya uzun süreli hapis cezasına çarptırılanlar arasında tek bir briç oyuncusu bile olmadığını söyledi. Öte yandan, aralarında en az iki uzman dama oyuncusu tanıdığını belirtti.”

Bayan Eggelby, kızgın bir şekilde, "Oğullarımın suç dersleriyle ne ilgisi olduğunu gerçekten anlamıyorum," dedi. "Onları son derece dikkatli yetiştirdiler, bundan emin olabilirsiniz."

"Bu, onların nasıl olacağından endişelendiğinizi gösteriyor," dedi Clovis. "Annem beni yetiştirmekle hiç uğraşmadı. Sadece makul aralıklarla dayak yememi ve doğru ile yanlış arasındaki farkı öğrenmemi sağladı; bir fark var, biliyorsunuz, ama ne olduğunu unuttum."

"Doğru ile yanlışı birbirinden ayırmayı unutmuşlar!" diye haykırdı Bayan Eggelby.

“Bakın, ben aynı anda doğa tarihi ve bir sürü başka ders aldım ve insan her şeyi hatırlayamaz, değil mi? Eskiden Sardinya fındık faresi ile sıradan olanı birbirinden ayırt edebiliyordum, boyun eğen kuşun kıyılarımıza guguk kuşundan önce mi yoksa tam tersi mi geldiğini ve morsun olgunlaşmasının ne kadar sürdüğünü biliyordum; eminim siz de bir zamanlar bu tür şeyleri biliyordunuz, ama eminim unuttunuz.”

“Bunlar önemli şeyler değil,” dedi Bayan Eggelby, “ama—”

“İkimizin de onları unutmuş olması, önemli olduklarını kanıtlıyor,” dedi Clovis; “Önemli şeylerin hep unutulduğunu, önemsiz, gereksiz gerçeklerin ise hafızada kaldığını fark etmiş olmalısınız. Örneğin, kuzenim Editha Clubberley; doğum gününün 12 Ekim olduğunu asla unutamam. Doğum gününün hangi tarihe denk geldiği veya hiç doğmuş olup olmadığı benim için tamamen önemsiz; her iki gerçek de bana son derece önemsiz veya gereksiz geliyor – zaten bir sürü başka kuzenim var. Öte yandan, Hildegarde Shrubley'nin yanında kaldığımda, ilk kocasının o kıskanılacak şöhretini at yarışlarında mı yoksa borsada mı kazandığını asla hatırlayamam ve bu belirsizlik, spor ve finans konularını hemen devre dışı bırakır. Seyahatten de asla bahsedilemez, çünkü ikinci kocası sürekli olarak yurt dışında yaşamak zorundaydı.”

Bayan Eggelby sert bir tavırla, "Bayan Shrubley ile çok farklı çevrelerde bulunuyoruz," dedi.

Clovis, “Hildegarde’ı tanıyan hiç kimse onun kendi etrafında dönüp durduğunu söyleyemez,” dedi; “hayata bakış açısı, tükenmez bir benzin kaynağıyla durmaksızın koşmak gibi görünüyor. Eğer benzinin parasını başkası ödeyebilirse, o kadar iyi. Size itiraf etmekten çekinmiyorum ki, aklıma gelen diğer tüm kadınlardan daha çok şey öğrendim.”

"Ne tür bir bilgi?" diye sordu Bayan Eggelby, jürinin mahkeme salonundan çıkmadan karar verirken takınabileceği bir tavırla.

“Şey, diğer şeylerin yanı sıra, bana en az dört farklı ıstakoz pişirme yöntemini öğretti,” dedi Clovis minnetle. “Bu, elbette, size hitap etmez; iskambil masasının zevklerinden uzak duran insanlar, yemek masasının daha incelikli olanaklarını asla gerçekten takdir edemezler. Sanırım aydınlanmış zevk alma yetenekleri kullanılmadığı için köreliyor.”

Bayan Eggelby, "Teyzelerimden biri ıstakoz yedikten sonra çok hastalandı," dedi.

“Sanırım, geçmişi hakkında daha fazla şey bilseydik, ıstakoz yemeden önce sık sık hasta olduğunu öğrenirdik. Kızamık, grip, sinirsel baş ağrısı ve histeri gibi teyzelerin geçirdiği diğer rahatsızlıkları, ıstakoz yemeden çok önce geçirdiğini gizlemiyor musunuz? Hiç hasta olmamış teyzeler çok nadirdir; aslında, şahsen tanıdığım hiç yok. Elbette, iki haftalık bir çocukken ıstakoz yediyse, bu onun ilk ve son hastalığı olabilir. Ama eğer durum böyleyse, bunu söylemeniz gerekirdi diye düşünüyorum.”

"Gitmem gerekiyor," dedi Bayan Eggelby, ses tonunda en ufak bir pişmanlık bile kalmamıştı.

Clovis, zarif bir isteksizlik havasıyla ayağa kalktı.

"Eric hakkında yaptığımız kısa sohbetten çok keyif aldım," dedi; "Bir gün onunla tanışmayı dört gözle bekliyorum."

“Hoşça kalın,” dedi Bayan Eggelby buz gibi bir sesle; boğazının arkasından fısıldadığı ek söz ise şuydu:

"Bunu asla yapmana izin vermeyeceğimden emin olacağım!"