Clovis o obowiązkach rodzicielskich

Marion Eggelby rozmawiała z Clovisem o jedynym temacie, o którym kiedykolwiek chętnie rozmawiała – o swoim potomstwie i jego różnorodnych doskonałościach i osiągnięciach. Clovis nie był w nastroju, który można by nazwać otwartym; młodsze pokolenie Eggelbych, przedstawione w jaskrawych, nieprawdopodobnych barwach rodzicielskiego impresjonizmu, nie wzbudziło w nim entuzjazmu. Pani Eggelby natomiast była obdarzona entuzjazmem wystarczającym dla dwojga.

„Eric by ci się spodobał” – powiedziała raczej argumentując niż z nadzieją. Clovis dał jasno do zrozumienia, że ​​raczej nie będzie się zbytnio przejmował ani Amy, ani Williem. „Tak, jestem pewna, że ​​Eric by ci się spodobał. Wszyscy od razu się w nim zakochali. Wiesz, zawsze przypomina mi ten słynny obraz młodego Dawida – nie pamiętam, kto go namalował, ale jest bardzo znany”.

„To by wystarczyło, żeby mnie do niego zrazić, gdybym go często widywał” – powiedział Clovis. „Wyobraźcie sobie na przykład na licytacji brydża, kiedy próbujecie skupić się na pierwotnej deklaracji partnera i przypomnieć sobie, jakie pary pierwotnie odrzucili przeciwnicy. Jak by to było, gdyby ktoś uporczywie przypominał wam zdjęcie młodego Dawida. To by było po prostu irytujące. Gdyby Eric tak robił, znienawidziłbym go”.

„Eric nie gra w brydża” – powiedziała z godnością pani Eggelby.

„Czyż nie?” zapytał Clovis. „Dlaczego nie?”

„Żadne z moich dzieci nie zostało wychowane na gracza w karty” – powiedziała pani Eggelby – „warcaby, halmę i tego typu gry bardzo lubię. Eric uchodzi za znakomitego warcabistę”.

„Narażasz swoją rodzinę na straszne ryzyko” – powiedział Clovis. „Mój przyjaciel, kapelan więzienny, powiedział mi, że wśród najgorszych przypadków kryminalnych, z jakimi się zetknął, mężczyzn skazanych na śmierć lub długoletnie więzienie, nie było ani jednego brydża. Z drugiej strony, znał wśród nich co najmniej dwóch mistrzów warcabów”.

„Naprawdę nie rozumiem, co moi chłopcy mają wspólnego z klasą przestępczą” – powiedziała z urazą pani Eggelby. „Zapewniam cię, że zostali wychowani z najwyższą starannością”.

„To pokazuje, że denerwowałeś się, jak to wyjdzie” – powiedział Clovis. „Moja matka nigdy nie przejmowała się moim wychowaniem. Po prostu dbała o to, żebym dostawał baty w przyzwoitych odstępach czasu i uczyła mnie, co jest dobre, a co złe; jest jakaś różnica, wiesz, ale zapomniałem, na czym ona polega”.

„Zapomniałaś o różnicy między dobrem a złem!” – wykrzyknęła pani Eggelby.

„No cóż, widzisz, zająłem się historią naturalną i mnóstwem innych przedmiotów jednocześnie, a przecież nie da się wszystkiego zapamiętać, prawda? Kiedyś wiedziałem, czym różni się popielica sardyńska od zwykłej, i czy krętogłów przybywa na nasze brzegi wcześniej niż kukułka, czy na odwrót, i ile czasu zajmuje morsowi osiągnięcie dojrzałości; śmiem twierdzić, że kiedyś wiedziałeś o tym wszystkim, ale założę się, że o tym zapomniałeś”.

„Te rzeczy nie są ważne” – powiedziała pani Eggleby – „ale…”

„Fakt, że oboje o nich zapomnieliśmy, dowodzi, że są ważne” – powiedział Clovis. „Musiałeś zauważyć, że zawsze zapomina się o ważnych rzeczach, podczas gdy błahe, niepotrzebne fakty z życia tkwią w pamięci. Na przykład moja kuzynka, Editha Clubberley; nigdy nie mogę zapomnieć, że jej urodziny przypadają 12 października. Jest mi zupełnie obojętne, kiedy przypadają jej urodziny, ani czy w ogóle się urodziła; oba fakty wydają mi się albo zupełnie błahe, albo niepotrzebne – mam mnóstwo innych kuzynów, którymi mogę się posłużyć. Z drugiej strony, kiedy mieszkam u Hildegarde Shrubley, nigdy nie pamiętam istotnej okoliczności, czy jej pierwszy mąż zyskał swoją nie do pozazdroszczenia reputację na targu, czy na giełdzie, i ta niepewność od razu wyklucza sport i finanse z rozmowy. Nigdy też nie można wspominać o podróżach, ponieważ jej drugi mąż musiał na stałe zamieszkać za granicą”.

„Pani Shrubley i ja obracamy się w zupełnie innych kręgach” – powiedziała sztywno pani Eggelby.

„Nikt, kto zna Hildegardę, nie mógłby jej zarzucić, że kręci się w kółko” – powiedział Clovis. „Jej postrzeganie życia to nieprzerwany bieg z niewyczerpanym zapasem benzyny. Jeśli uda jej się namówić kogoś innego, żeby za nią zapłacił, tym lepiej. Nie mam nic przeciwko temu, żeby ci wyznać, że nauczyła mnie więcej niż jakakolwiek inna kobieta, jaką znam”.

„Jaką wiedzę?” zapytała pani Eggleby z miną, jaką przybiera ława przysięgłych, próbująca wspólnie wydać werdykt, nie wychodząc z sali.

„No cóż, między innymi, zapoznała mnie z co najmniej czterema różnymi sposobami przyrządzania homara” – powiedział Clovis z wdzięcznością. „To oczywiście nie przypadłoby ci do gustu; ludzie, którzy unikają przyjemności stołu karcianego, nigdy tak naprawdę nie doceniają wspanialszych możliwości, jakie oferuje stół jadalny. Przypuszczam, że ich zdolność do oświeconej przyjemności zanika z powodu nieużywania”.

„Moja ciotka bardzo się rozchorowała po zjedzeniu homara” – powiedziała pani Eggleby.

„Założę się, że gdybyśmy znali więcej szczegółów z jej historii, odkrylibyśmy, że często chorowała, zanim zjadła homara. Czy nie ukrywasz faktu, że chorowała na odrę, grypę, miała bóle głowy na tle nerwowym, histerię i inne dolegliwości, które miewają ciotki, na długo przed tym, zanim zjadła homara? Ciotki, które nigdy nie zachorowały, są bardzo rzadkie; szczerze mówiąc, osobiście nie znam żadnej. Oczywiście, jeśli zjadła go jako dwutygodniowe dziecko, mogła to być jej pierwsza choroba – i ostatnia. Ale jeśli tak było, myślę, że powinieneś był o tym powiedzieć”.

„Muszę już iść” – powiedziała pani Eggleby tonem całkowicie wypranym z choćby zdawkowego żalu.

Clovis podniósł się z wyrazem wdzięcznej niechęci.

„Bardzo podobała mi się nasza rozmowa o Ericu” – powiedział. „Nie mogę się doczekać, aż go kiedyś spotkam”.

„Do widzenia” – powiedziała chłodno pani Eggleby; w głębi gardła wyrzuciła z siebie dodatkową uwagę:

„Dbam o to, żebyś nigdy tego nie zrobił!”