Clovis over ouderlijke verantwoordelijkheden

Marion Eggelby zat met Clovis te praten over het enige onderwerp waarover ze ooit graag sprak: haar kinderen en hun uiteenlopende perfecties en prestaties. Clovis was niet bepaald in een ontvankelijke stemming; de jongere generatie van Eggelby, afgebeeld in de gloeiende, onwaarschijnlijke kleuren van het ouderlijke impressionisme, wekte bij hem geen enkel enthousiasme op. Mevrouw Eggelby daarentegen had genoeg enthousiasme voor twee.

'Je zou Eric wel aardig vinden,' zei ze, eerder argumentatief dan hoopvol. Clovis had heel duidelijk laten doorschemeren dat hij waarschijnlijk niet veel om Amy of Willie zou geven. 'Ja, ik weet zeker dat je Eric aardig zou vinden. Iedereen is meteen dol op hem. Weet je, hij doet me altijd denken aan die beroemde foto van de jonge David – ik ben vergeten van wie, maar hij is heel bekend.'

'Dat zou al genoeg zijn om me tegen hem op te zetten, als ik hem vaker zou zien,' zei Clovis. 'Stel je bijvoorbeeld eens voor, bij een veilingbridge, wanneer je je probeert te concentreren op wat de oorspronkelijke verklaring van je partner was geweest, en probeert te onthouden welke kleuren je tegenstanders oorspronkelijk hadden weggegooid, hoe het dan zou zijn als iemand je voortdurend aan een foto van de jonge David zou herinneren. Het zou gewoonweg waanzinnig zijn. Als Eric dat zou doen, zou ik hem verafschuwen.'

'Eric speelt geen bridge,' zei mevrouw Eggelby met waardigheid.

'Nietwaar?' vroeg Clovis; 'waarom niet?'

"Geen van mijn kinderen is opgevoed met kaartspelletjes," zei mevrouw Eggelby; "dammen en halma en dat soort spellen moedig ik juist aan. Eric wordt beschouwd als een buitengewoon goede damspeler."

'Je brengt je familie in grote problemen,' zei Clovis; 'een vriend van mij, die gevangenisaalmoezenier is, vertelde me dat er onder de ergste misdaden die hij heeft gezien, mannen die ter dood of tot lange gevangenisstraf zijn veroordeeld, geen enkele bridger was. Hij kende daarentegen wel minstens twee begenadigde damspelers onder hen.'

'Ik zie echt niet in wat mijn jongens met criminelen te maken hebben,' zei mevrouw Eggelby verbitterd. 'Ze zijn zeer zorgvuldig opgevoed, dat kan ik u verzekeren.'

'Dat laat zien dat je nerveus was over hoe ze zouden uitpakken,' zei Clovis. 'Mijn moeder heeft zich nooit druk gemaakt om mijn opvoeding. Ze zorgde er alleen voor dat ik regelmatig een pak slaag kreeg en dat ik het verschil tussen goed en kwaad leerde; er is wel degelijk een verschil, weet je, maar ik ben vergeten wat het precies is.'

'Het verschil tussen goed en kwaad helemaal vergeten!' riep mevrouw Eggelby uit.

'Nou, kijk, ik heb natuurgeschiedenis en een heleboel andere vakken tegelijk gevolgd, en je kunt niet alles onthouden, toch? Ik wist vroeger het verschil tussen de Sardijnse slaapmuis en de gewone slaapmuis, en of de draaihals eerder aan onze kust arriveert dan de koekoek, of andersom, en hoe lang het duurt voordat een walrus volwassen is; ik durf te wedden dat jij dat soort dingen ooit ook wist, maar ik wed dat je het vergeten bent.'

'Die dingen zijn niet belangrijk,' zei mevrouw Eggelby, 'maar—'

'Het feit dat we ze allebei vergeten zijn, bewijst dat ze belangrijk zijn,' zei Clovis; 'je zult wel gemerkt hebben dat je altijd de belangrijke dingen vergeet, terwijl de triviale, onnodige feiten van het leven in je geheugen blijven hangen. Neem bijvoorbeeld mijn nicht, Editha Clubberley; ik kan nooit vergeten dat haar verjaardag op 12 oktober is. Het kan me totaal niet schelen op welke datum haar verjaardag valt, of ze überhaupt geboren is; beide feiten lijken me volkomen triviaal of onnodig – ik heb nog een heleboel andere neven en nichten om over te praten. Aan de andere kant, als ik bij Hildegarde Shrubley logeer, kan ik me nooit herinneren of haar eerste echtgenoot zijn weinig benijdenswaardige reputatie op de paardenrenbaan of op de beurs heeft verworven, en die onzekerheid sluit sport en financiën meteen uit van het gesprek. Reizen kun je ook nooit noemen, omdat haar tweede echtgenoot permanent in het buitenland moest wonen.'

'Mevrouw Shrubley en ik bewegen ons in totaal verschillende kringen,' zei mevrouw Eggelby stijfjes.

'Niemand die Hildegarde kent, zou haar ervan kunnen beschuldigen dat ze in een cirkel ronddraait,' zei Clovis; 'haar kijk op het leven lijkt een non-stop race te zijn met een onuitputtelijke benzinevoorraad. Als ze iemand anders de benzine kan laten betalen, des te beter. Ik geef grif toe dat ze me meer heeft geleerd dan welke andere vrouw dan ook.'

'Wat voor soort kennis?' vroeg mevrouw Eggelby, met de houding die een jury wellicht aanneemt wanneer ze een oordeel velt zonder de jurybank te verlaten.

'Nou, ze heeft me onder andere minstens vier verschillende manieren laten zien om kreeft te bereiden,' zei Clovis dankbaar. 'Dat zou jou natuurlijk niet aanspreken; mensen die de geneugten van het kaartspel mijden, waarderen de fijnere mogelijkheden van de eettafel nooit echt. Ik veronderstel dat hun vermogen tot verlicht genieten door gebrek aan oefening afneemt.'

"Een tante van mij werd erg ziek nadat ze een kreeft had gegeten," zei mevrouw Eggelby.

'Ik durf te beweren dat als we meer over haar geschiedenis wisten, we zouden ontdekken dat ze vaak ziek was geweest voordat ze de kreeft at. Verzwijgt u niet dat ze mazelen, griep, nerveuze hoofdpijn, hysterie en andere kwaaltjes die tantes nu eenmaal hebben, heeft gehad, lang voordat ze de kreeft at? Tantes die nooit een dag ziek zijn geweest, zijn zeer zeldzaam; sterker nog, ik ken er persoonlijk geen. Natuurlijk, als ze het als baby van twee weken oud heeft gegeten, kan het haar eerste – en laatste – ziekte zijn geweest. Maar als dat het geval was, had u dat denk ik moeten zeggen.'

'Ik moet ervandoor,' zei mevrouw Eggelby, op een toon die volledig ontdaan was van zelfs maar een plichtmatig sprankje spijt.

Clovis stond op met een zekere sierlijke terughoudendheid.

'Ik heb erg genoten van ons gesprekje over Eric,' zei hij; 'ik kijk er echt naar uit om hem ooit te ontmoeten.'

'Tot ziens,' zei mevrouw Eggelby ijzig; de aanvullende opmerking die ze achter in haar keel maakte was—

“Ik zal ervoor zorgen dat dat nooit gebeurt!”