Caline

Güneş batıda tam da davetkar gölgeler oluşturacak kadar uzaktaydı. Küçük bir tarlanın ortasında, oradaki bir saman yığınının gölgesinde bir kız uyuyordu. Uzun ve derin bir uyku uyumuştu ki, bir anda bir darbe yemiş gibi uyandı. Gözlerini açtı ve bir an bulutsuz gökyüzüne baktı. Esnedi ve uzun kahverengi bacaklarını ve kollarını tembelce gerdi. Sonra, siyah saçlarına, kırmızı korsesine ve çıplak ayak bileklerine kadar uzanmayan mavi pamuklu eteğine yapışmış saman parçalarını umursamadan ayağa kalktı.

Anne ve babasıyla birlikte yaşadığı kütük ev, uyuduğu çitle çevrili alanın hemen dışındaydı. Ötesinde, pamuk tarlası olarak kullanılan küçük bir açıklık vardı. Tepenin yamacını saran ve Texas ve Pacific demiryolunun çelik raylarının parıldadığı uzun bölüm dışında her yer sık ​​ormandı.

Caline gölgeden çıktığında, aniden durmuş olmaları gereken yerde uzun bir yolcu vagonu dizisi gördü. Onu uyandıran da bu ani duruştu; çünkü hatırladığı kadarıyla daha önce böyle bir şey olmamıştı ve ilk başta şaşkınlıktan donakalmıştı. Lokomotifte bir sorun varmış gibi görünüyordu; ve vagonlardan inen yolculardan bazıları sorunu araştırmak için öne doğru gittiler. Diğerleri ise Caline'in yaşlı, budaklı bir dut ağacının altında durup baktığı kabine doğru yavaşça yürüdüler. Babası da katırını pamuk tarlasının sonunda durdurmuş, sabanına yaslanmış, bakakalmıştı.

Partide bayanlar da vardı. Yüksek topuklu çizmeleriyle engebeli, pürüzlü zeminde sakarca yürüyor, eteklerini özenle kaldırıyorlardı. Omuzlarında şemsiyelerini çeviriyor, erkek arkadaşlarının söylediği komik şeylere aşırı derecede gülüyorlardı.

Caline ile konuşmaya çalıştılar, ancak onun kendilerine cevap verirken kullandığı Fransızca lehçesini anlayamadılar.

Adamlardan biri—hoş yüzlü bir genç—cebinden bir çizim defteri çıkardı ve kızın resmini çizmeye başladı. Kız hareketsiz kaldı, elleri arkasında, iri gözleri ise dikkatle ona dikilmişti.

Sözünü bitirmeden trenden bir çağrı geldi; ve herkes aceleyle kaçıştı. Lokomotif gıcırdadı, durgun havaya birkaç tembel duman püskürttü ve bir iki dakika içinde insan yüküyle birlikte ortadan kayboldu.

Caline bundan sonra aynı şeyi hissedemedi. Her gün görüş alanının önünden hızla geçip giden araba konvoylarına yeni ve garip bir ilgiyle bakıyor, bu insanların nereden geldiklerini ve nereye gittiklerini merak ediyordu.

Annesi ve babası ona hiçbir şey söyleyemediler, sadece "loin là bas"tan geldiklerini ve "Djieu sait é où"ya gittiklerini söylediler.

Bir gün, büyük su deposunun yanında duran yaşlı bayrakçıyla konuşmak için kilometrelerce yol yürüdü. Evet, biliyordu. Bu insanlar kuzeydeki büyük şehirlerden gelmiş ve güneydeki şehre gidiyorlardı. Şehri çok iyi biliyordu; muhteşem bir yerdi. Bir zamanlar orada yaşamıştı. Kız kardeşi şimdi orada yaşıyordu ve Caline gibi güzel bir kızın ona yemek pişirmede, temizlikte ve bebeklere bakmada yardım etmesinden çok memnun olurdu. Ayrıca Caline'nin şehirde ayda beş dolara kadar kazanabileceğini düşünüyordu.

Böylece gitti; yeni bir palto ve pazar ayakkabılarıyla; bayrakçının kız kardeşine gönderdiği, kutsal sayılan bir notla.

Kadın, yeşil panjurlu ve oturma alanına inen üç tahta basamağı olan, sıvalı, minik bir evde yaşıyordu. Sokak boyunca buna benzer yüzlerce ev vardı. Evlerin tepelerinin üzerinde gemilerin uzun direkleri yükseliyordu ve sakin bir sabahta Fransız pazarının uğultusu duyulabiliyordu.

Caline ilk başta şaşkına dönmüştü. Tüm ön yargılarını gerçekliğe uydurmak zorunda kaldı. Bayrakçının kız kardeşi nazik ve kibar bir görevliydi. Bir iki hafta sonra kızın her şeyden nasıl hoşlandığını öğrenmek istedi. Caline her şeyden çok hoşlanıyordu, çünkü Pazar öğleden sonraları çocuklarla büyük, görkemli şeker fabrikalarının altında dolaşmak; ya da sıkıştırılmış pamuk balyalarının üzerinde oturup Mississippi sularında seyreden görkemli vapurları, zarif tekneleri ve gürültülü küçük römorkörleri izlemek çok hoştu. Ayrıca, yakışıklı Gascon kasaplarının güzel Acadialı kıza iltifatlarını ve küçük Pazar buketlerini sunmak için can attığı ve sepetine avuç dolusu lagniappe attığı Fransız pazarına gitmek onu hoş bir heyecanla dolduruyordu.

Kadın bir hafta sonra tekrar memnun olup olmadığını sorduğunda, kız o kadar emin değildi. Ve Caline'e tekrar sorduğunda kız arkasını döndü ve büyük, sarı su deposunun arkasına oturup kimsenin görmeyeceği şekilde ağlamaya başladı. Çünkü artık biliyordu ki, o kadar hevesle aradığı şey büyük şehir ve kalabalıkları değil; o gün dut ağacının altında resmini çizen o hoş yüzlü çocuktu.