Caline

De zon stond net ver genoeg in het westen om uitnodigende schaduwen te werpen. Midden in een klein veld, in de schaduw van een hooiberg, lag een meisje te slapen. Ze had lang en diep geslapen, toen iets haar plotseling wakker maakte, alsof ze een klap had gekregen. Ze opende haar ogen en staarde even omhoog naar de wolkenloze hemel. Ze gaapte en strekte lui haar lange bruine benen en armen. Toen stond ze op, zonder zich iets aan te trekken van de strohalmen die aan haar zwarte haar, haar rode lijfje en de blauwe katoenen rok die tot haar blote enkels reikte, kleefden.

De blokhut waarin ze met haar ouders woonde, lag net buiten de omheining waar ze had geslapen. Daarachter lag een kleine open plek die dienst deed als katoenveld. Alles eromheen was dicht bos, behalve de lange strook die zich rond de heuveltop boog en waar de stalen rails van de Texas and Pacific-spoorweg glinsterden.

Toen Caline uit de schaduw tevoorschijn kwam, zag ze een lange rij passagierswagons staan, die abrupt tot stilstand moesten zijn gekomen. Het was die plotselinge stop die haar had gewekt; zoiets was haar nog nooit overkomen en ze keek aanvankelijk stomverbaasd. Er leek iets mis te zijn met de locomotief; en enkele passagiers die waren uitgestapt, liepen naar voren om het probleem te onderzoeken. Anderen kwamen aanwandelen in de richting van de cabine, waar Caline onder een oude, knoestige moerbeiboom stond te staren. Haar vader had zijn muilezel aan het einde van de katoenrij stilgezet en stond ook te staren, leunend tegen zijn ploeg.

Er waren dames in het gezelschap. Ze liepen onhandig op hun hoge hakken over de ruwe, oneffen grond en hielden hun rokken op een kokette manier omhoog. Ze zwaaiden met parasols boven hun schouders en lachten uitbundig om de grappige dingen die hun mannelijke metgezellen zeiden.

Ze probeerden met Caline te praten, maar konden het Franse dialect waarmee ze antwoordde niet verstaan.

Een van de mannen – een jongeman met een vriendelijk gezicht – haalde een schetsboek uit zijn zak en begon een tekening van het meisje te maken. Ze bleef roerloos staan, haar handen achter haar rug en haar grote ogen strak op hem gericht.

Voordat hij zijn zin had afgemaakt, klonk er een roep van de trein; en iedereen rende haastig weg. De locomotief piepte, blies een paar luie rookpluimen de stille lucht in, en een moment later was hij verdwenen, met zijn menselijke lading aan boord.

Caline voelde zich daarna niet meer hetzelfde. Met een nieuwe, vreemde belangstelling keek ze elke dag naar de treinen die zo snel voor haar ogen voorbij raasden; en ze vroeg zich af waar deze mensen vandaan kwamen en waar ze naartoe gingen.

Haar moeder en vader konden het haar niet vertellen, behalve dat ze van "loin là bas" kwamen en "Djieu sait é où" gingen.

Op een dag liep ze kilometers langs het spoor om met de oude seinwachter te praten, die daar bij de grote watertank woonde. Ja, hij wist het. Die mensen kwamen uit de grote steden in het noorden en waren op weg naar de stad in het zuiden. Hij wist alles van die stad; het was een prachtige plek. Hij had er ooit gewoond. Zijn zus woonde er nu; en ze zou heel blij zijn met zo'n aardig meisje als Caline om haar te helpen met koken, schrobben en de baby's verzorgen. En hij dacht dat Caline in de stad wel vijf dollar per maand kon verdienen.

Dus ging ze, in een nieuwe jurk en haar zondagse schoenen, met een zorgvuldig bewaard briefje dat de vaandeldrager naar zijn zus had gestuurd.

De vrouw woonde in een klein, gepleisterd huisje met groene jaloezieën en drie houten treden die naar de zithoek leidden. Er leken er honderden zoals deze langs de straat te staan. Boven de daken torenden de hoge masten van schepen uit en op een stille ochtend was het geroezemoes van de Franse markt te horen.

Caline was aanvankelijk verbijsterd. Ze moest al haar vooroordelen bijstellen om ze aan de werkelijkheid aan te passen. De zus van de vlaggenman was een vriendelijke en zachtaardige oppas. Na een week of twee wilde ze weten hoe het meisje het vond. Caline vond het erg leuk, want het was aangenaam om op zondagmiddag met de kinderen te wandelen onder de grote, statige suikerloodsen; of om op de samengeperste katoenbalen te zitten en te kijken naar de statige stoomschepen, de sierlijke boten en de lawaaierige kleine sleepboten die over de Mississippi voeren. En het vervulde haar met aangename opwinding om naar de Franse markt te gaan, waar de knappe slagers uit Gascogne graag hun complimenten en kleine zondagse boeketten aan het mooie Acadische meisje aanboden; en haar mandje vol cadeautjes toewierpen.

Toen de vrouw haar na nog een week opnieuw vroeg of ze nog steeds tevreden was, wist ze het niet meer zo zeker. En toen ze Caline er weer naar vroeg, draaide het meisje zich om en ging achter de grote, gele waterput zitten om onopgemerkt te huilen. Want ze wist nu dat het niet de grote stad en haar mensenmassa's waren waar ze zo naar had verlangd, maar de jongen met het vriendelijke gezicht, die die dag onder de moerbeiboom een ​​portret van haar had gemaakt.