คาลีน

ดวงอาทิตย์อยู่ทางทิศตะวันตกไกลพอที่จะทอดเงาชวนมอง กลางทุ่งเล็กๆ ในร่มเงาของกองฟาง เด็กสาวคนหนึ่งนอนหลับอยู่ เธอหลับสนิทมานาน จนกระทั่งมีบางสิ่งปลุกเธอให้ตื่นอย่างกะทันหันราวกับถูกกระแทก เธอเปิดตาขึ้นและจ้องมองท้องฟ้าที่ไร้เมฆอยู่ครู่หนึ่ง เธอหาวและเหยียดแขนขาเรียวยาวสีน้ำตาลของเธออย่างเกียจคร้าน จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นโดยไม่สนใจเศษฟางที่ติดอยู่บนผมสีดำ เสื้อรัดรูปสีแดง และกระโปรงผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่สั้นเกินข้อเท้าเปลือยของเธอ

กระท่อมไม้ซุงที่เธออาศัยอยู่กับพ่อแม่ตั้งอยู่นอกบริเวณที่เธอใช้เป็นที่นอน ถัดไปเป็นพื้นที่โล่งเล็กๆ ที่ใช้ปลูกฝ้าย ส่วนที่เหลือเป็นป่าทึบ ยกเว้นแนวป่าที่ทอดยาวโค้งไปตามสันเขา ซึ่งมีรางเหล็กของทางรถไฟเท็กซัสและแปซิฟิกส่องประกายระยิบระยับ

เมื่อคาลีนโผล่ออกมาจากเงามืด เธอก็เห็นขบวนรถโดยสารยาวเหยียดจอดอยู่ตรงหน้า ซึ่งคงจะหยุดกะทันหัน การหยุดกะทันหันนั้นเองที่ปลุกเธอให้ตื่น เพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในความทรงจำของเธอ และเธอก็ดูงุนงงด้วยความประหลาดใจในตอนแรก ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติกับเครื่องยนต์ และผู้โดยสารบางคนที่ลงจากรถก็เดินไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบปัญหา ส่วนคนอื่นๆ ก็เดินมาตามทางไปยังห้องโดยสารที่คาลีนยืนอยู่ใต้ต้นหม่อนเก่าแก่ที่บิดงอ จ้องมองอยู่ พ่อของเธอหยุดล่อของเขาไว้ที่ปลายแถวฝ้าย และยืนจ้องมองอยู่เช่นกัน โดยพิงอยู่กับคันไถของเขา

ในกลุ่มนั้นมีสุภาพสตรีอยู่ด้วย พวกเธอเดินอย่างเก้ๆ กังๆ ด้วยรองเท้าบูทส้นสูงบนพื้นดินที่ขรุขระไม่เรียบ และยกกระโปรงขึ้นอย่างกระตือรือร้อย พวกเธอหมุนร่มกันแดดไปมาบนไหล่ และหัวเราะอย่างไม่ยั้งคิดกับเรื่องตลกที่เพื่อนชายของพวกเธอกำลังพูดกัน

พวกเขาพยายามพูดคุยกับคาลีน แต่ไม่เข้าใจภาษาฝรั่งเศสถิ่นที่เธอใช้ตอบพวกเขา

ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งหยิบสมุดวาดภาพจากกระเป๋าออกมา แล้วเริ่มวาดภาพหญิงสาว เธออยู่นิ่ง มือทั้งสองข้างประสานกันไว้ด้านหลัง และดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ก็มีเสียงเรียกจากรถไฟ และทุกคนก็รีบวิ่งหนีไปอย่างเร่งรีบ เสียงเครื่องยนต์ดังเอี๊ยด พ่นควันออกมาเบาๆ ในอากาศที่นิ่งสงบ และในอีกหนึ่งหรือสองนาทีต่อมาก็หายไปพร้อมกับผู้โดยสาร

หลังจากนั้น คาลีนก็ไม่รู้สึกเหมือนเดิมอีกต่อไป เธอมองขบวนรถที่แล่นผ่านไปมาอย่างรวดเร็วในแต่ละวันด้วยความสนใจแปลกใหม่ และสงสัยว่าคนเหล่านั้นมาจากไหน และกำลังจะไปที่ไหน

พ่อและแม่ของเธอไม่สามารถบอกอะไรเธอได้ นอกจากบอกว่าพวกเขามาจาก "loin là bas" และกำลังจะไป "Djieu sait é où"

วันหนึ่งเธอเดินไปตามรางรถไฟหลายไมล์เพื่อไปคุยกับคนโบกธงชราที่อาศัยอยู่ตรงนั้นใกล้กับแทงค์น้ำขนาดใหญ่ ใช่ เขารู้ คนเหล่านั้นมาจากเมืองใหญ่ทางเหนือและกำลังจะไปเมืองทางใต้ เขารู้จักเมืองนั้นดี มันเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ เขาเคยอาศัยอยู่ที่นั่นมาก่อน น้องสาวของเขาอาศัยอยู่ที่นั่นในตอนนี้ และเธอคงจะดีใจมากที่มีหญิงสาวที่น่ารักอย่างคาลีนมาช่วยทำอาหาร ล้างจาน และดูแลเด็กๆ และเขาคิดว่าคาลีนอาจจะหาเงินได้มากถึงห้าดอลลาร์ต่อเดือนในเมืองนั้น

ดังนั้นเธอจึงออกไป ในชุดผ้าฝ้ายตัวใหม่และรองเท้าสำหรับวันอาทิตย์ พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมืออันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งคนโบกธงส่งมาให้พี่สาวของเขา

หญิงคนนั้นอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่ฉาบปูน มีม่านสีเขียว และบันไดไม้สามขั้นทอดลงไปยังม้านั่งยาว ดูเหมือนจะมีบ้านแบบเดียวกันนี้หลายร้อยหลังเรียงรายอยู่ตามถนน เหนือหลังคาบ้านเหล่านั้นคือเสากระโดงเรือสูงตระหง่าน และได้ยินเสียงอึกทึกของตลาดฝรั่งเศสในเช้าที่เงียบสงบ

ในตอนแรก คาลีนรู้สึกงุนงง เธอต้องปรับเปลี่ยนความคิดเดิมๆ ทั้งหมดให้เข้ากับความเป็นจริง น้องสาวของคนโบกธงเป็นผู้ดูแลที่ใจดีและอ่อนโยน หลังจากผ่านไปหนึ่งหรือสองสัปดาห์ เธออยากรู้ว่าเด็กสาวชอบทุกอย่างหรือไม่ คาลีนชอบมาก เพราะมันเป็นเรื่องน่ารื่นรมย์ในบ่ายวันอาทิตย์ที่จะได้เดินเล่นกับเด็กๆ ใต้โรงเก็บน้ำตาลขนาดใหญ่ที่ดูสง่างาม หรือนั่งบนกองฝ้ายอัดแน่น มองดูเรือกลไฟที่โอ่อ่า เรือที่สง่างาม และเรือลากจูงเล็กๆ ที่ส่งเสียงดังซึ่งแล่นไปมาในแม่น้ำมิสซิสซิปปี และมันทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างมีความสุขที่จะได้ไปตลาดฝรั่งเศส ที่ซึ่งคนขายเนื้อชาวกัสกงรูปงามต่างกระตือรือร้นที่จะมอบคำทักทายและช่อดอกไม้เล็กๆ ในวันอาทิตย์ให้กับเด็กสาวชาวอะคาเดียนที่น่ารัก และโยนของฝากมากมายลงในตะกร้าของเธอ

เมื่อหญิงคนนั้นถามเธออีกครั้งหลังจากผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ว่าเธอยังพอใจอยู่หรือไม่ เธอก็ไม่แน่ใจนัก และเมื่อเธอถามคาลีนอีกครั้ง เด็กสาวก็หันหลังกลับไปนั่งอยู่หลังบ่อน้ำสีเหลืองขนาดใหญ่ เพื่อร้องไห้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น เพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่าสิ่งที่เธอปรารถนาอย่างยิ่งนั้นไม่ใช่เมืองใหญ่และผู้คนมากมาย แต่เป็นเด็กชายหน้าตาดีคนนั้นที่ทำให้เธอประทับใจในวันนั้นใต้ต้นหม่อน