Kalina

Słońce było na tyle daleko na zachodzie, że rzucało kuszące cienie. Pośrodku niewielkiego pola, w cieniu stogu siana, spała dziewczyna. Spała długo i twardo, gdy nagle coś ją zbudziło, niczym uderzenie. Otworzyła oczy i przez chwilę wpatrywała się w bezchmurne niebo. Ziewnęła i leniwie przeciągnęła długie, brązowe nogi i ramiona. Potem wstała, nie zwracając uwagi na źdźbła słomy, które oblepiały jej czarne włosy, czerwony stanik i niebieską spódnicę z bawełny, która nie sięgała jej do gołych kostek.

Drewniana chata, w której mieszkała z rodzicami, znajdowała się tuż za ogrodzeniem, w którym spała. Dalej znajdowała się mała polanka, która służyła za pole bawełny. Wszystko inne było gęste, z wyjątkiem długiego odcinka, który opadał wzdłuż grzbietu wzgórza i na którym błyszczały stalowe szyny drogi Texas and Pacific.

Kiedy Caline wyłoniła się z cienia, zobaczyła długi sznur wagonów pasażerskich stojących w polu widzenia, gdzie musiały się gwałtownie zatrzymać. To właśnie to nagłe zatrzymanie ją obudziło; coś takiego nie zdarzyło się wcześniej, odkąd pamiętała, i z początku wyglądała na oszołomioną ze zdumienia. Wydawało się, że coś jest nie tak z lokomotywą; niektórzy z pasażerów, którzy wysiedli, poszli zbadać przyczynę. Inni szli w kierunku chaty, gdzie Caline stała pod starym, sękatym drzewem morwowym, wpatrując się. Jej ojciec zatrzymał muła na końcu rzędu bawełny i również stał, wpatrując się, oparty o pług.

W towarzystwie były damy. Kroczyły niezgrabnie w butach na wysokich obcasach po nierównym gruncie i unosiły spódnice z gracją. Zarzucały parasole na ramiona i śmiały się bez opamiętania z zabawnych rzeczy, które mówili ich męscy towarzysze.

Próbowali rozmawiać z Caline, ale nie mogli zrozumieć francuskiego dialektu, w którym im odpowiadała.

Jeden z mężczyzn – sympatyczny młodzieniec – wyciągnął z kieszeni szkicownik i zaczął rysować dziewczynę. Pozostała nieruchoma, z rękami założonymi za plecy i szeroko otwartymi oczami wpatrzonymi w niego z uwagą.

Zanim skończył, rozległ się sygnał z pociągu i wszyscy pospiesznie rozbiegli się. Lokomotywa zapiszczała, wypuściła kilka leniwych kłębów dymu w nieruchome powietrze i po chwili zniknęła, unosząc ze sobą ludzki ładunek.

Caline nie czuła już tego samego. Z nowym, dziwnym zainteresowaniem patrzyła na pociągi samochodów, które tak szybko przelatywały przed jej oczami każdego dnia; i zastanawiała się, skąd się biorą ci ludzie i dokąd jadą.

Jej matka i ojciec nie potrafili jej tego powiedzieć, mogli jedynie powiedzieć, że pochodzą z „loin là bas” i zmierzają w kierunku „Djieu sait é où”.

Pewnego dnia przeszła wiele mil wzdłuż torów, żeby porozmawiać ze starym flagowym, który zatrzymał się tam na dole, przy wielkim zbiorniku na wodę. Tak, on wiedział. Ci ludzie przybyli z wielkich miast na północy i zmierzali do miasta na południu. Wiedział wszystko o tym mieście; to było wspaniałe miejsce. Kiedyś tam mieszkał. Teraz mieszkała tam jego siostra; i byłaby szczęśliwa, mając tak wspaniałą dziewczynę jak Caline, która pomagałaby jej w gotowaniu, szorowaniu i opiece nad dziećmi. I myślał, że Caline mogłaby zarabiać w mieście nawet pięć dolarów miesięcznie.

Poszła więc w nowej cotonadzie i niedzielnych butach, ze świętą, strzeżoną notatką, którą flagujący wysłał swojej siostrze.

Kobieta mieszkała w maleńkim, otynkowanym domu z zielonymi żaluzjami i trzema drewnianymi schodkami prowadzącymi na ławkę. Wydawało się, że na ulicy jest ich setki. Nad dachami domów wznosiły się wysokie maszty statków, a w cichy poranek słychać było gwar francuskiego targu.

Caline była początkowo zdezorientowana. Musiała skorygować wszystkie swoje uprzedzenia, by dopasować je do rzeczywistości. Siostra flagowego była miłą i łagodną gospodynią. Po tygodniu lub dwóch chciała wiedzieć, jak dziewczynie się to wszystko podoba. Caline bardzo się podobało, bo w niedzielne popołudnia przyjemnie było spacerować z dziećmi pod wielkimi, uroczystymi cukrowniami; albo siedzieć na sprasowanych belach bawełny, obserwując majestatyczne parowce, wdzięczne łodzie i hałaśliwe małe holowniki, które przemierzały wody Missisipi. I napawało ją miłym podnieceniem pójście na francuski targ, gdzie przystojni gaskońscy rzeźnicy chętnie składali komplementy i wręczali ślicznej akadyjskiej dziewczynie drobne niedzielne bukieciki; i wrzucali garście lagniappe do jej koszyka.

Kiedy kobieta zapytała ją ponownie po kolejnym tygodniu, czy nadal jest zadowolona, ​​nie była już taka pewna. I znów, gdy zapytała Caline, dziewczyna odwróciła się i usiadła za dużą, żółtą cysterną, by płakać niezauważona. Wiedziała bowiem teraz, że to nie wielkiego miasta i jego tłumów tak gorliwie szukała, ale chłopca o miłej twarzy, który uwiecznił ją tamtego dnia pod morwą.