Aristokrasiye Karşı Hash

Rolling Stone dergisinin yılan muhabiri dün gece YMCA odalarından evine dönerken caddede yürüyordu ki, vahşi bakışlı ve dağınık saçlı, zayıf, aç görünümlü bir adam ona yaklaştı. Adam muhabire boğuk, güçsüz bir sesle çıkıştı.

"Efendim, bu kasabada nerede böyle bir aile bulabilirim?"

“Tam olarak anlamadım.”

“Size durumu anlatayım,” dedi yabancı, işaret parmağını muhabirin yakasına sokup krizantem çiçeğine ciddi zarar vererek. “Ben Soapstone İlçesi'nden bir temsilciyim ve ben ve ailem evsiz, barınaksız ve çaresiz durumdayız. Bir haftadan fazla süredir yemek yemedik. Sindirim sorunum olduğu ve çocuklarla fazla dolaşamadığım için ailemi de yanımda getirdim. Birkaç gün önce, otelde kalacak param olmadığı için bir pansiyon aramaya koyuldum. Bana uygun, güzel, aristokrat görünümlü bir yer buldum ve içeri girip işletmeciyi sordum. Romalı burnu olan çok ağırbaşlı bir kadın odaya girdi. Bir eli karnının üzerinde, belinin üzerindeydi, diğer eli ise dantelli bir mendil tutuyordu. Ona kendim ve ailem için kalacak yer istediğimi söyledim ve bizi kabul etti. Şartlarını sordum ve haftalık 300 dolar dedi.

"Cebimde iki dolar vardı ve ona o parayı, o konuşurken masanın üzerinden düşüp kırdığım güzel bir çaydanlık için verdim."

“'Şaşırmış görünüyorsunuz,' dedi. 'Lütfen Georgia Valisi Riddle'ın dul eşi olduğumu, ailemin çok yüksek mevkilerde bulunduğunu, size yiyecek ve içecek sağladığımı bir lütuf olarak hatırlayın; toplumumun yararı için parayı asla bir eşdeğer olarak görmedim, ben—'

“Şey, oradan ayrıldım ve başka yerlere gittim. Sonraki kadın Virginia Generali Mahone'un kuzeniydi ve pembe bir sloganı ve Burnet granit yatağı olan arka bir oda için saatte dört dolar istiyordu. Bir sonraki kadın Davy Crockett'in teyzesiydi ve Alamo'yu taklit eden bir şekilde döşenmiş bir oda, kahvaltıda kuru erik ve akşam yemeğinde onunla bir saatlik sohbet için günde sekiz dolar istiyordu. Bir diğeri ise babası tarafından Benedict Arnold'un, diğer tarafından da Kaptan Kidd'in soyundan geldiğini söyledi.

"Kaptan Kidd'e daha çok benziyordu."

"Günde sadece bir öğün yemek yiyor ve dua ediyordu, sosyal çevresinin haftalık değerini ise 100 dolar olarak hesaplıyordu."

“Yüksek Mahkeme yargıçlarının dokuz dul eşini, valilerin ve generallerin on iki dul eşini ve haftalık 90 ila 900 dolar arasında aristokratça bir değer biçen, yanlarında da acılı kıyma ve kuru elma yiyen çeşitli mutlu albayların, profesörlerin ve binbaşıların bıraktığı yirmi iki harabeyi buldum. Soylu insanlara hayranım, ama midem kültür yerine domuz eti ve fasulye istiyor. Haklı değil miyim?”

Muhabir, "Sözleriniz, söylediklerinizin doğru olduğuna beni ikna etti" dedi.

“Teşekkürler. Durumu görüyorsunuz işte. Ben zengin değilim; sadece günlük harçlığım ve yan haklarım var, soyluluk ve eski püskü atalar için para ödeyemem. Benim için azıcık konserve sığır eti bir taçtan daha değerlidir ve üşüdüğümde bir arma beni ısıtmaz.”

Muhabir, neşeli bir hıçkırıkla, "Çok korkarım ki, seçkin bir kasabaya karşı yarışıyorsunuz. Buradaki birinci sınıf pansiyonların neredeyse tamamı, ülkenin en eski Güney ailelerinden gelen hanımlar tarafından işletiliyor." dedi.

Temsilci, bir süre bir raptiyeyi çiğnerken, bunun bir karanfil olduğunu sanarak, "Artık çaresizim," dedi. "Sahibi bir ahırda bulunmuş yetim bir kız olan, babası Doğu Austin'den bir İtalyan olan ve büyükbabası haritada hiç yer almamış bir pansiyon bulmak istiyorum. Parmak yıkama kaplarından veya Ward McAllister'dan haberi olmayan, kaba, huysuz, alçak, enfiye çeken, kırsal kesimden, alacalı bir çete istiyorum; ama normal piyasa fiyatlarıyla bir sürü sıcak mısır ekmeği ve İrlanda güveci yapabilen bir çete."

"Austin'de böyle bir yer var mı?"

Yılan muhabiri üzgün bir şekilde başını salladı. "Bilmiyorum," dedi, "ama bira için seni sıkıştırırım."

On dakika sonra, Mavi Harabe salonundaki levhaya iki karakter daha eklendi: 10.