ชนชั้นสูงปะทะแฮช

เมื่อคืนที่ผ่านมา นักข่าวสายงูของนิตยสารเดอะโรลลิงสโตนกำลังเดินกลับบ้านจากห้องสันทนาการของ YMCA บนถนนสายหลัก เมื่อเขาถูกชายผอมแห้งหน้าตาหิวโหย ดวงตาดุร้าย ผมยุ่งเหยิง เข้ามาหาและพูดกับนักข่าวด้วยเสียงแหบพร่าและอ่อนแรง

“ช่วยบอกผมได้ไหมครับ ว่าในเมืองนี้ผมจะหาครอบครัวที่เป็นคนทำงานบ้านได้ที่ไหน?”

“ฉันไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้”

“ให้ผมเล่าให้ฟังว่ามันเป็นยังไง” ชายแปลกหน้าพูดพลางเอานิ้วชี้จิ้มเข้าไปในรังดุมของนักข่าว ทำให้ดอกเบญจมาศของเขาเสียหายอย่างหนัก “ผมเป็นตัวแทนจากเทศมณฑลโซปสโตน และผมกับครอบครัวไม่มีบ้าน ไม่มีที่อยู่ ไม่มีที่พักพิง เราไม่ได้กินอะไรมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว ผมพาครอบครัวมาด้วย เพราะผมท้องอืดและพาเด็กๆ ไปไหนมาไหนไม่ค่อยได้ เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมออกไปหาบ้านพัก เพราะผมไม่มีเงินจ่ายค่าโรงแรม ผมเจอที่พักที่ดูหรูหราดีแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกใจผม ผมเลยเข้าไปถามหาเจ้าของบ้าน หญิงสูงวัยคนหนึ่งที่มีจมูกโด่งแบบโรมันเดินเข้ามาในห้อง เธอเอามือข้างหนึ่งพาดไว้ที่ท้อง—พาดไว้ที่เอว และอีกข้างถือผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ ผมบอกเธอว่าผมต้องการที่พักสำหรับตัวเองและครอบครัว และเธอก็รับเราเข้าพัก ผมถามถึงเงื่อนไข และเธอบอกว่า 300 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์”

“ฉันมีเงินสองดอลลาร์ในกระเป๋า และฉันก็ให้เงินเธอไปซื้อกาน้ำชาสวยๆ ที่ฉันทำแตกเพราะล้มลงบนโต๊ะตอนที่เธอกำลังพูดอยู่”

“ดูเหมือนท่านจะประหลาดใจนะคะ” เธอกล่าว “โปรดจำไว้ว่าดิฉันเป็นม่ายของท่านผู้ว่าการริดเดิลแห่งจอร์เจีย ครอบครัวของดิฉันมีเส้นสายกว้างขวาง ดิฉันให้ท่านพักอาศัยโดยไม่คิดค่าตอบแทน ดิฉันไม่เคยคิดที่จะแลกเปลี่ยนเงินกับผลประโยชน์ใดๆ ของครอบครัวดิฉันเลย ดิฉัน—”

“เอาล่ะ ฉันก็ออกมาจากที่นั่น แล้วก็ไปที่อื่น ๆ อีก ผู้หญิงคนต่อไปเป็นญาติของนายพลมาโฮนแห่งเวอร์จิเนีย เธอเรียกค่าเช่าห้องด้านหลังชั่วโมงละสี่ดอลลาร์ ห้องนั้นมีคำขวัญสีชมพูและเตียงหินแกรนิตเบอร์เน็ต คนถัดมาเป็นป้าของเดวี คร็อกเก็ตต์ เธอเรียกค่าเช่าห้องวันละแปดดอลลาร์ ห้องนั้นตกแต่งเลียนแบบป้อมอะลาโม มีลูกพรุนให้ทานเป็นอาหารเช้า และคุยกับเธอหนึ่งชั่วโมงเป็นอาหารเย็น ส่วนอีกคนบอกว่าเธอเป็นลูกหลานของเบเนดิกต์ อาร์โนลด์ทางฝั่งพ่อ และกัปตันคิดด์ทางฝั่งพ่อ”

“เธอมีนิสัยคล้ายกับกัปตันคิดด์มากกว่า”

“เธอกินอาหารเพียงมื้อเดียวและสวดมนต์วันละครั้ง และคิดว่าความสัมพันธ์กับสังคมมีค่าเพียง 100 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์”

“ฉันพบศพของหญิงม่ายผู้พิพากษาศาลฎีกา 9 ศพ ศพของผู้ว่าการและนายพล 12 ศพ และซากปรักหักพังอีก 22 แห่งที่เหลืออยู่จากเหล่าพันเอก ศาสตราจารย์ และนายทหารผู้มั่งคั่ง ผู้ซึ่งประเมินคุณค่าความเป็นชนชั้นสูงของตนเองไว้ที่ 90 ถึง 900 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์ พร้อมกับข้าวต้มและแอปเปิ้ลอบแห้งเป็นเครื่องเคียง ฉันชื่นชมผู้คนที่มีเชื้อสายดี แต่ท้องของฉันโหยหาหมูและถั่วมากกว่าวัฒนธรรม ฉันพูดถูกไหม?”

นักข่าวกล่าวว่า “คำพูดของคุณทำให้ผมเชื่อว่าคุณพูดอย่างที่คุณพูดจริง”

“ขอบคุณ คุณคงเข้าใจแล้วว่าผมเป็นอย่างไร ผมไม่ได้ร่ำรวย ผมมีแค่เบี้ยเลี้ยงรายวันและสวัสดิการ และผมไม่มีเงินจ่ายเพื่อสืบเชื้อสายสูงส่งหรือยกย่องบรรพบุรุษที่แก่ชรา เนื้อกระป๋องนิดหน่อยยังดีกว่ามงกุฎเสียอีก และเมื่อผมหนาว ตราประจำตระกูลก็ช่วยให้ผมอบอุ่นไม่ได้”

“ผมเกรงว่า” นักข่าวพูดพร้อมกับสะอึกอย่างขี้เล่น “คุณอาจจะลงสมัครรับเลือกตั้งในเมืองที่มีฐานะดีเสียแล้ว บ้านพักรับรองชั้นหนึ่งส่วนใหญ่ในเมืองนี้บริหารโดยสุภาพสตรีจากตระกูลเก่าแก่ทางภาคใต้ ซึ่งเป็นตระกูลแรกๆ ของประเทศเลย”

“ตอนนี้ผมหมดหวังแล้ว” ตัวแทนกล่าวพลางเคี้ยวตะปูอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าเป็นกานพลู “ผมอยากหาบ้านพักที่เจ้าของเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกพบในโรงเลี้ยงม้า พ่อของเธอเป็นคนอิตาลีจากอีสต์ออสติน และปู่ของเธอไม่เคยมีชื่อปรากฏบนแผนที่ ผมต้องการกลุ่มคนบ้านนอก ขี้โมโห ต่ำต้อย เคี้ยวใบยาสูบ มาจากชนบท ผมด่างขาว ที่ไม่เคยได้ยินเรื่องชามล้างมือหรือวอร์ด แมคอัลลิสเตอร์ แต่สามารถทำขนมปังข้าวโพดร้อนๆ และสตูว์ไอริชได้ในราคาตลาดปกติ”

“ที่ออสตินมีสถานที่แบบนั้นไหม?”

นักข่าวสายงูส่ายหัวอย่างเศร้าๆ “ผมไม่รู้” เขากล่าว “แต่ผมจะขอแลกเบียร์กับคุณนะ”

สิบนาทีต่อมา กระดานชนวนในโรงเหล้าบลูรูอินปรากฏตัวเลขเพิ่มอีกสองตัว คือ 10