Aristocratie versus hash

De slangenverslaggever van The Rolling Stone liep gisteravond over de laan op weg naar huis vanaf de YMCA-ruimtes toen hij werd aangesproken door een magere, hongerig uitziende man met wilde ogen en warrig haar. Hij sprak de verslaggever aan met een holle, zwakke stem.

'Kunt u mij vertellen, meneer, waar ik in deze stad een gezin van straatjongens kan vinden?'

“Ik begrijp het niet helemaal.”

'Laat ik u vertellen hoe het zit,' zei de vreemdeling, terwijl hij zijn wijsvinger in het knoopsgat van de verslaggever stak en diens chrysant flink beschadigde. 'Ik ben een vertegenwoordiger van Soapstone County, en mijn gezin en ik zijn dakloos, dakloos en hebben geen onderdak. We hebben al meer dan een week niets gegeten. Ik heb mijn gezin meegenomen, omdat ik last heb van indigestie en niet veel met de jongens op pad kon. Een paar dagen geleden ben ik op zoek gegaan naar een pension, omdat ik het me niet kan veroorloven om in een hotel te verblijven. Ik vond een mooi, aristocratisch ogend pand dat me beviel, en ging naar binnen en vroeg naar de eigenaresse. Een zeer statige dame met een Romeinse neus kwam de kamer binnen. Ze had één hand op haar buik – over haar middel – en in de andere hand hield ze een kanten zakdoek. Ik vertelde haar dat ik kost en inwoning zocht voor mezelf en mijn gezin, en ze was zo vriendelijk om ons op te nemen. Ik vroeg naar haar voorwaarden, en ze zei 300 dollar per week.'

“Ik had twee dollar op zak en die gaf ik haar voor een mooie theepot die ik brak toen ik over de tafel struikelde terwijl ze aan het praten was.

'U lijkt verrast,' zegt ze. 'U zult zich er wellicht aan herinneren dat ik de weduwe ben van gouverneur Riddle van Georgia; mijn familie heeft zeer goede connecties; ik bied u kost en inwoning aan als een soort huisdier; ik heb nooit geld of een gelijkwaardige vergoeding overwogen voor het welzijn van mijn familie, ik—'

“Nou, ik ben daar weggegaan en naar andere plekken gegaan. De volgende dame was een nicht van generaal Mahone uit Virginia en vroeg vier dollar per uur voor een achterkamer met een roze motto en een bed van Burnet-graniet. De volgende was een tante van Davy Crockett en vroeg acht dollar per dag voor een kamer ingericht als imitatie van de Alamo, met pruimen als ontbijt en een uur conversatie met haar als avondeten. Een andere zei dat ze van vaderskant een afstammeling was van Benedict Arnold en van de andere kant van kapitein Kidd.

“Ze leek meer op kapitein Kidd.”

“Ze at maar één keer per dag en bad, en schatte haar sociale contacten op 100 dollar per week.”

“Ik vond negen weduwen van opperrechters, twaalf overblijfselen van gouverneurs en generaals, en tweeëntwintig ruïnes achtergelaten door diverse gelukkige kolonels, professoren en majoors, die hun aristocratische vermogen schatten op 90 tot 900 dollar per week, met slappe aardappelpuree en gedroogde appels als bijgerecht. Ik bewonder mensen van goede afkomst, maar mijn maag verlangt naar bonen met varkensvlees in plaats van cultuur. Heb ik geen gelijk?”

'Uw woorden,' zei de verslaggever, 'overtuigen mij ervan dat u hebt gezegd wat u hebt gezegd.'

'Dank u. U ziet hoe het zit. Ik ben niet rijk; ik heb alleen mijn dagvergoeding en mijn extraatjes, en ik kan het me niet veroorloven om te betalen voor een voorname afkomst en vergane voorouders. Een beetje corned beef doet me meer dan een kroon, en als ik het koud heb, warmt een wapenschild me niet op.'

'Ik vrees ten zeerste,' zei de verslaggever met een speelse hik, 'dat u het hebt opgenomen tegen een deftige stad. Bijna alle eersteklas pensions hier worden gerund door dames van oude Zuidelijke families, de allerbeste in het land.'

'Ik ben nu ten einde raad,' zei de afgevaardigde, terwijl hij een tijdje op een punaise kauwde, denkend dat het een kruidnagel was. 'Ik wil een pension vinden waar de eigenaresse een wees was die in een paardenstal was gevonden, wiens vader een Italiaan uit Oost-Austin was en wiens grootvader nooit op de kaart is teruggevonden. Ik wil een sjofele, norse, laaggeschoolde, snuiftabak rokende, achterlijke, gevlekte bende, die nog nooit van vingerkommen of Ward McAllister heeft gehoord, maar die wel een flinke portie warm maïsbrood en Ierse stoofpot kan maken voor de normale marktprijs.'

"Bestaat zo'n plek in Austin?"

De slangenverslaggever schudde bedroefd zijn hoofd. "Ik weet het niet," zei hij, "maar ik zal je schudden voor het bier."

Tien minuten later stonden er twee extra tekens op het bord in de Blue Ruin-saloon: 10.