Bilinmeyen Bir Aşk

İlk soluk yıldız kanyonun üzerinden aşağıya doğru süzüldü. Yukarıda, sınırsız yüksekliklere Alpler uzanıyordu; üst kısımları bembeyaz, alt kısımları gölgeli, kanyonun derinliklerinde ise simsiyah.

Genç ve güçlü bir adam, dağ keçisi avcısı kıyafetleri içinde, patikadan yukarı doğru ilerledi. Yüzü güneş ve rüzgardan bronzlaşmış, gözleri açık ve berrak, adımları çevik ve sağlamdı. Bavyera av şarkılarından parçalar mırıldanıyor, elinde ise uçurumdan kopardığı beyaz bir edelweiss çiçeği tutuyordu. Aniden durdu ve şarkı yarıda kesilerek dudaklarından döküldü. İsviçreli köylüler gibi giyinmiş bir kız, onun yolunu ikiye bölen patikadan, su dolu küçük bir taş sürahi taşıyarak karşıya geçti. Saçları en açık altın sarısıydı ve ince belinin çok altına kadar ağır bir örgü halinde sarkıyordu. Gözleri alacakaranlıkta parlıyor, hafifçe aralık dudaklarından ise bembeyaz dişlerinin hafif bir parıltısı görünüyordu.

Sanki ortak bir dürtüyle hareket etmiş gibi, avcı ve genç kız durdular, her ikisinin de gözleri birbirine dikilmişti. Sonra adam ilerledi, tüylü şapkasını çıkarıp derin bir şekilde eğildi ve Almanca birkaç kelime söyledi. Genç kız da kekeleyerek ve alçak sesle cevap verdi.

Sonra ağaçların arasında neredeyse gizlenmiş bir kulübede bir kapı açıldı ve bir ses karmaşası duyuldu. Genç kızın yanakları kıpkırmızı oldu ve gitmeye başladı, ama giderken gözlerini çevirip hâlâ avcıya baktı. Avcı onun arkasından bir adım attı ve onu durdurmak istercesine elini uzattı. Kız göğsünden bir demet mavi gentian çiçeği koparıp ona doğru fırlattı. Adam düşen çiçekleri yakaladı, sonra hafifçe koşarak elinde taşıdığı edelweiss çiçeğini kızın eline verdi. Kız çiçeği göğsüne soktu, sonra bir dağ perisi gibi seslerin geldiği kulübeye koştu.

Avcı bir süre durdu, sonra daha yavaş bir şekilde dağ yolundan yukarı doğru ilerledi ve artık şarkı söylemedi. Giderken çiçekleri sık sık dudaklarına götürdü.

⁂

Düğün, en gösterişli düğünlerden biri olacaktı ve metropolün sosyetesi davetiye almak için adeta yalvarıyordu.

Müstakbel damat, Van Winkler ailesinin kadim soyunu ve toplumun en üst kademesindeki konumunu kendi payına getirmişti. Gelin ise kusursuz bir güzellik ve beş milyon dolar getirmişti. Anlaşma iş usulüne uygun bir şekilde yapılmıştı. Aşk söz konusu bile değildi. Damat kibar ve ilgili davranmış, gelin ise isteksizce razı olmuştu. İlk kez şık bir yazlık tatil beldesinde tanışmışlardı. Van Winkler ailesi ve Vance ailesinin parası birleşmek üzereydi.

Düğün öğlen tam saatinde yapılacaktı.

Hava sıcak olmasına rağmen, Pelham Van Winkler odalarından birinin eski çini şöminesine bir ateş yakmıştı. Yazı masasının kenarına oturdu ve bazıları kurdelelerle bağlanmış kare şeklindeki mektupları avuç dolusu ateşe attı. Mektuplar alevlendikçe ya da aralarında solmuş bir çiçek, kokulu bir eldiven veya kurdeleli bir saç tutamı buldukça, hafif bir ironiyle gülümsedi.

Alevlere atılan son kurban, kurutulmuş ve preslenmiş mavi gentian çiçeklerinden oluşan bir demetti.

Van Winkler iç çekti ve yüzündeki gülümseme kayboldu. Alpler'de, yaz gezisinde üç dört arkadaşıyla birlikte, neşeli ve kaygısız bir şekilde, dağ keçisi avcılarının pitoresk kıyafetleriyle dolaştığı alacakaranlık sahnesini hatırladı. Dağ yolunu geçen ve ona bir demet gentian çiçeği atmak için bir an duran, gözleri onu büyüleyici bir güçle kendine çeken güzel bir köylü kızının görüntüsünü hatırladı. Eğer Van Winkler olmasaydı ve ismine karşı bir görevi olmasaydı, onu bulup evlenirdi, çünkü o alacakaranlık gecesinden beri görüntüsü gözlerinden ve kalbinden hiç çıkmamıştı. Ama toplum ve aile adı onu kendine çekiyordu ve bugün, öğlen vakti, milyoner demir dökümcüsünün kızı Bayan Vance ile evlenecekti.

Pelham Van Winkler, mavi gentian çiçeklerinden oluşan demeti ateşe attı ve uşağını çağırdı.

⁂

Bayan Augusta Vance, sinir bozucu, telaşlı kadın arkadaşlarının ve histerik akrabalarının varlığından kaçarak birkaç anlık sessizlik için yatak odasına sığınmıştı. Yakacak mektubu yoktu; gömecek geçmişi yoktu. Annesi ise büyük bir mutluluk içindeydi, çünkü ailenin milyonlarca dolarlık serveti onlara Vanity Fair dergisinin ön sıralarında yer sağlamıştı.

Bayan Vance'in Pelham Van Winkler ile evliliği öğlen vakti olacaktı. Bayan Vance aniden hayalperest bir dalgınlığa daldı. Bir yıl önce ailesiyle birlikte Avrupa'ya yaptığı bir geziyi hatırladı ve zihni, İsviçreli bir dağcının kulübesinde Alplerin eteklerinde geçirdikleri bir haftaya takılıp kaldı. Bir akşam alacakaranlıkta, bir sürahiyle yolun karşısına geçip bir pınardan su doldurmuştu. O gün, ev sahiplerinin kızı Babette'in köylü kıyafetini giymeyi hayal etmişti. Uzun, açık altın sarısı saç örgüsü ve mavi gözleriyle ona çok yakışmıştı. Geri dönerken yoldan bir avcı geçti; güçlü, sağlam, bronzlaşmış ve özgür bir Alp dağ keçisi avcısı. Başını kaldırıp göz göze geldi ve onun gözleri de onunkine kenetlendi. Devam etti ve o manyetik gözler hala onu kendine çekiyordu. Kulübenin kapısı açıldı ve sesler duyuldu. Sıçradı ve göğsünden bir demet gentian çiçeği koparıp ona fırlatma dürtüsüne kapıldı. Onları yakalamış ve ileri atılarak ona bir edelweiss çiçeği vermişti. O akşamdan beri o dağ keçisi avcısının görüntüsü aklından çıkmamıştı. Şüphesiz kader onu ona getirmişti ve adam, gerçek bir erkek gibi görünüyordu. Ama beş milyonluk çeyiziyle Bayan Augusta Vance, Alpler'in sıradan bir avcısını düşünme aptallığına düşemezdi.

Bayan Vance ayağa kalktı ve makyaj çantasının üzerinde duran altın bir madalyonu açtı. İçinden solmuş bir edelweiss çiçeği çıkardı ve parmaklarının arasında yavaşça toz haline getirdi. Ardından, kilise çanları dışarıda düğün için çalmaya başlarken, hizmetçisini çağırdı.