ความรักที่ไม่เป็นที่รู้จัก

ดาวดวงแรกที่จางๆ ปรากฏขึ้นเหนือหุบเขา เบื้องบนคือเทือกเขาแอลป์ที่สูงตระหง่านไร้ขอบเขต เบื้องบนปกคลุมด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์ บริเวณรอบๆ มืดมิด และส่วนลึกของหุบเขาเป็นสีดำสนิท

ชายหนุ่มร่างกำยำ สวมชุดนักล่าชาโมอิส เดินขึ้นมาตามทาง ใบหน้าของเขาเป็นสีแทนเพราะแสงแดดและลม ดวงตาของเขาสดใสและตรงไปตรงมา ก้าวเดินคล่องแคล่วและมั่นคง เขากำลังร้องเพลงล่าสัตว์แบบบาวาเรียเป็นท่อนๆ และในมือของเขาถือดอกเอเดลไวส์สีขาวที่เก็บมาจากหน้าผา ทันใดนั้นเขาก็หยุดร้องเพลง เพลงนั้นก็หยุดลงและหลุดจากริมฝีปากของเขา หญิงสาวคนหนึ่งแต่งกายเป็นชาวนาสวิส เดินข้ามทางที่ตัดผ่านเขา ถือเหยือกหินเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำ ผมของเธอเป็นสีทองอ่อนที่สุดและยาวลงมาถึงเอวที่เพรียวบางของเธอในเปียหนา ดวงตาของเธอเป็นประกายท่ามกลางแสงสนธยาที่กำลังมาเยือน และริมฝีปากของเธอที่เผยอเล็กน้อยเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเป็นประกายจางๆ

ราวกับถูกกระตุ้นด้วยแรงดึงดูดร่วมกัน นายพรานและหญิงสาวหยุดนิ่ง ต่างสายตาจ้องมองซึ่งกันและกัน จากนั้นชายคนนั้นก็เดินเข้าไป ถอดหมวกขนนกออก โค้งคำนับต่ำ และพูดบางคำเป็นภาษาเยอรมัน หญิงสาวตอบกลับด้วยเสียงตะกุกตะกักและเบา

ทันใดนั้น ประตูในกระท่อมหลังหนึ่งซึ่งแทบจะซ่อนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ก็เปิดออก และได้ยินเสียงพูดคุยกันเบาๆ แก้มของหญิงสาวแดงก่ำ เธอเริ่มจะออกไป แต่ขณะที่เดินไป เธอก็หันกลับมามองนายพราน เขาเดินตามเธอไปหนึ่งก้าว และยื่นมือออกไปราวกับจะห้ามเธอไว้ เธอเด็ดดอกเจนเชียนสีน้ำเงินช่อใหญ่จากอกแล้วโยนไปให้เขา เขารับดอกไม้ไว้ได้ขณะที่มันตกลงมา จากนั้นก็วิ่งอย่างแผ่วเบาและมอบดอกเอเดลไวส์ที่เขาถืออยู่ให้เธอ เธอเก็บมันไว้ในอก แล้ววิ่งอย่างรวดเร็วราวกับนางฟ้าภูเขาเข้าไปในกระท่อมที่ซึ่งมีเสียงพูดคุยกันอยู่

นายพรานหยุดพักสักครู่ แล้วจึงเดินขึ้นไปตามทางบนภูเขาอย่างช้าๆ และไม่ร้องเพลงอีกเลย ระหว่างทางเขาเอาดอกไม้มาแนบริมฝีปากบ่อยๆ

⁂

งานแต่งงานครั้งนี้จะเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดงานหนึ่ง และเหล่าคนดังในเมืองหลวงต่างก็อยากได้รับเชิญกันอย่างล้นหลาม

ว่าที่เจ้าบ่าวมาพร้อมกับวงศ์ตระกูลเก่าแก่ของตระกูลแวน วิงเคลอร์ และตำแหน่งชั้นสูงในสังคม ส่วนว่าที่เจ้าสาวมาพร้อมกับความงามไร้ที่ติ และเงินห้าล้านดอลลาร์ การจัดการทุกอย่างเป็นไปอย่างเป็นธุรกิจ ไม่มีคำถามเรื่องความรัก เขาเป็นคนสุภาพและเอาใจใส่ ส่วนเธอก็ยอมรับอย่างไม่เต็มใจ พวกเขาพบกันครั้งแรกที่รีสอร์ทฤดูร้อนสุดหรู ครอบครัวแวน วิงเคลอร์และเงินทองของตระกูลแวนซ์กำลังจะรวมกัน

งานแต่งงานจะจัดขึ้นตอนเที่ยงตรง

เพลแฮม แวน วิงค์เลอร์ ได้ก่อไฟในเตาผิงกระเบื้องโบราณในห้องหนึ่งของเขา แม้ว่าอากาศจะอบอุ่นก็ตาม เขานั่งอยู่บนขอบโต๊ะเขียนหนังสือ และโยนจดหมายรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสจำนวนหนึ่ง ซึ่งบางฉบับผูกด้วยริบบิ้น ลงไปในกองไฟ เขาอมยิ้มอย่างประชดประชันเล็กน้อยขณะที่จดหมายเหล่านั้นลุกไหม้ หรือเมื่อเขาพบดอกไม้เหี่ยวเฉา ถุงมือที่มีกลิ่นหอม หรือปอยผมที่ผูกริบบิ้นอยู่ปะปนอยู่ในนั้น

สิ่งของสุดท้ายที่ถูกเผาเป็นเครื่องบูชาคือดอกเจนเชียนสีน้ำเงินที่แห้งและอัดแน่น

แวน วิงเคลอร์ถอนหายใจ และรอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้า เขาหวนนึกถึงภาพยามพลบค่ำท่ามกลางเทือกเขาแอลป์ ที่เขาเดินทางท่องเที่ยวในฤดูร้อนกับเพื่อนอีกสามสี่คนอย่างสนุกสนานและไร้กังวล ในชุดนักล่าชามัวส์อันงดงาม เขานึกถึงภาพของหญิงสาวชาวนาแสนสวยที่มีดวงตาที่ดึงดูดใจเขาด้วยพลังอำนาจ กำลังข้ามถนนบนภูเขา และหยุดชั่วครู่เพื่อโยนช่อดอกเจนเชียนให้เขา หากเขาไม่ใช่คนในตระกูลแวน วิงเคลอร์ และมีหน้าที่ต่อชื่อเสียงของตระกูล เขาคงตามหาเธอและแต่งงานกับเธอ เพราะภาพของเธอยังคงอยู่ในสายตาและหัวใจของเขานับตั้งแต่ค่ำคืนยามพลบค่ำนั้น แต่สังคมและชื่อเสียงของตระกูลเรียกร้องเขา และในวันนี้ เวลาเที่ยงตรง เขาจะต้องแต่งงานกับมิสแวนซ์ ลูกสาวของเศรษฐีเจ้าของโรงหล่อเหล็ก

เพลแฮม แวน วิงเคลอร์ โยนช่อดอกเจนเชียนสีน้ำเงินลงในกองไฟ แล้วกดกริ่งเรียกคนรับใช้

⁂

มิสออกัสตา แวนซ์ รีบหนีจากเพื่อนหญิงจู้จี้จุกจิกและญาติๆ ที่เอาแต่ใจ ไปยังห้องแต่งตัวของเธอเพื่อความสงบสักครู่ เธอไม่มีจดหมายให้เผา ไม่มีอดีตให้ฝังกลบ แม่ของเธอกำลังมีความสุขอย่างสุดขีด เพราะเงินหลายล้านของครอบครัวทำให้พวกเขามีที่นั่งแถวหน้าในงาน Vanity Fair

งานแต่งงานของเธอกับเพลแฮม แวน วิงเคลอร์ จะจัดขึ้นตอนเที่ยงตรง มิสแวนซ์พลันเผลอใจลอย เธอหวนนึกถึงการเดินทางไปยุโรปกับครอบครัวเมื่อปีก่อน และความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่พวกเขาใช้เวลาอยู่ในกระท่อมของชาวภูเขาสวิสที่เชิงเขาแอลป์ เย็นวันหนึ่งในยามพลบค่ำ เธอเดินไปที่บ่อน้ำพุฝั่งตรงข้ามถนนพร้อมกับเหยือกน้ำ เธออยากจะสวมชุดชาวนาแบบบาเบ็ตต์ ลูกสาวของเจ้าของบ้านในวันนั้น มันเข้ากับเธอดีทีเดียว ด้วยผมเปียยาวสีทองอ่อนและดวงตาสีฟ้าของเธอ ขณะที่เธอกำลังเดินกลับ มีนายพรานคนหนึ่งเดินข้ามถนนมา—นายพรานล่าเลียงผาแอลป์ แข็งแรง กำยำ ผิวสีแทน และดูเป็นอิสระ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา และเขาก็สบตากับเธอ เธอยังคงเดินต่อไป และดวงตาที่ดึงดูดใจคู่นั้นก็ยังคงจับจ้องเธออยู่ ประตูของกระท่อมเปิดออกและมีเสียงเรียก เธอสะดุ้งและทำตามแรงกระตุ้นที่จะเด็ดช่อดอกเจนเชียนจากอกแล้วโยนให้เขา เขารับดอกไม้ไว้ได้ และกระโดดไปข้างหน้ามอบดอกเอเดลไวส์ให้เธอ นับตั้งแต่เย็นวันนั้น ภาพของนักล่าแพะภูเขาคนนั้นก็ไม่เคยหายไปจากใจเธอ แน่นอนว่าโชคชะตานำพาเขามาหาเธอ และเขาดูเหมือนจะเป็นชายชาตรี แต่คุณออกัสตา แวนซ์ ผู้มีสินสมรสห้าล้าน คงไม่โง่เขลาถึงขนาดคิดถึงนักล่าธรรมดาๆ แห่งเทือกเขาแอลป์หรอก

มิสแวนซ์ลุกขึ้นและเปิดล็อกเก็ตทองคำที่วางอยู่บนกระเป๋าเครื่องแป้งของเธอ เธอหยิบดอกเอเดลไวส์ที่เหี่ยวเฉาออกมา แล้วค่อยๆ บี้มันจนเป็นผงระหว่างนิ้วมือ จากนั้นเธอก็สั่นกระดิ่งเรียกสาวใช้ ขณะที่ระฆังโบสถ์เริ่มดังขึ้นด้านนอกเพื่อประกาศการแต่งงาน