Een onbekende romance

De eerste bleke ster gluurde de kloof in. Boven, tot in de oneindige hoogte, reikten de Alpen, sneeuwwit aan de hemel, schaduwrijk eromheen en zwart in de diepte van de kloof.

Een jonge, stevige man, gekleed in de kleding van een gemzenjager, liep het pad op. Zijn gezicht was gebruind door zon en wind, zijn blik was open en helder, zijn tred behendig en vastberaden. Hij zong flarden van een Beiers jachtlied en in zijn hand hield hij een witte edelweissbloem die hij van de rots had geplukt. Plotseling hield hij op, het lied brak en viel van zijn lippen. Een meisje, gekleed als Zwitserse boeren, stak het pad over dat het zijne kruiste, met een kleine stenen kruik vol water in haar hand. Haar haar was goudkleurig en hing in een zware vlecht tot ver onder haar slanke taille. Haar ogen schitterden in de schemering en op haar licht geopende lippen was een glimp van haar witste tanden te zien.

Alsof ze door een gemeenschappelijke impuls werden gedreven, bleven de jager en het meisje staan, beiden elkaar strak aankijkend. Toen kwam de man dichterbij, nam zijn gevederde hoed af, boog diep en sprak enkele woorden in het Duits. Het meisje antwoordde, aarzelend en zacht sprekend.

Toen ging er een deur open in een huisje dat bijna verborgen lag tussen de bomen, en klonk er een geroezemoes van stemmen. De wangen van het meisje kleurden rood en ze wilde weglopen, maar terwijl ze liep, keek ze nog even naar de jager. Hij zette een stap achter haar aan en stak zijn hand uit alsof hij haar wilde tegenhouden. Ze plukte een bosje blauwe gentianen uit haar boezem en gooide ze naar hem toe. Hij ving ze op toen ze vielen, rende lichtvoetig naar haar toe en gaf haar de edelweissbloem die hij bij zich droeg. Ze drukte die tegen haar boezem en rende als een bergnimf het huisje in, waar de stemmen vandaan kwamen.

De jager bleef even staan, vervolgde toen langzamer zijn weg omhoog over het bergpad en zong niet meer. Onderweg drukte hij regelmatig de bloemen tegen zijn lippen.

⁂

Het huwelijk zou een van de meest extravagante ooit worden, en de society van de metropool stond bijna te springen om een ​​uitnodiging.

De aanstaande bruidegom bracht de eeuwenoude afstamming van de Van Winklers en een vooraanstaande positie in de maatschappij met zich mee. De bruid bracht een onberispelijke schoonheid en vijf miljoen dollar. De afspraak was op zakelijke wijze gemaakt. Liefde was er niet bij betrokken geweest. Hij was hoffelijk en attent geweest, en zij had zich lusteloos neergelegd bij zijn wil. Ze hadden elkaar voor het eerst ontmoet in een chique zomerresort. De familie Van Winklers en het geld van de Vances stonden op het punt zich te verenigen.

De bruiloft zou om twaalf uur 's middags plaatsvinden.

Pelham Van Winkler had een vuur gestookt in de oude tegelhaard van een van zijn kamers, hoewel het warm weer was. Hij zat op de rand van een schrijftafel en gooide handvol vierkante brieven, sommige met linten vastgebonden, in het vuur. Hij glimlachte een beetje ironisch toen ze opvlamden, of wanneer hij hier en daar een verwelkte bloem, een geurende handschoen of een plukje haar met een lintje ertussen vond.

Het laatste offer aan de vlammen was een gedroogde en geperste tros blauwe gentianen.

Van Winkler zuchtte en de glimlach verdween van zijn gezicht. Hij herinnerde zich de schemering in de Alpen, waar hij met drie of vier metgezellen ronddwaalde tijdens een zomertocht, vrolijk en zorgeloos, gekleed in de pittoreske kleding van gemzenjagers. Hij herinnerde zich het beeld van een lieflijk boerenmeisje met ogen die hem met een krachtige charme in hun greep hielden, dat de bergweg overstak en even stilstond om hem een ​​bos gentiaanbloemen toe te werpen. Als hij geen Van Winkler was geweest en geen plicht jegens de naam had gehad, zou hij haar hebben opgezocht en met haar zijn getrouwd, want haar beeld was sinds die schemering nooit meer uit zijn ogen of zijn hart verdwenen. Maar de maatschappij en de familienaam eisten hem op, en vandaag, om twaalf uur 's middags, zou hij trouwen met juffrouw Vance, de dochter van de miljonair-ijzergieter.

Pelham Van Winkler gooide de bos blauwe gentianen in het vuur en belde zijn bediende.

⁂

Miss Augusta Vance was even ontsnapt aan de irritante aanwezigheid van kieskeurige vriendinnen en hysterische familieleden en had zich voor een paar momenten van rust teruggetrokken in haar boudoir. Ze had geen brieven om te verbranden; geen verleden om te begraven. Haar moeder was in extase, want dankzij de miljoenen die de familie had vergaard, stonden ze op de eerste rij van Vanity Fair.

Haar huwelijk met Pelham Van Winkler zou om twaalf uur 's middags plaatsvinden. Juffrouw Vance raakte plotseling in een dromerige mijmering. Ze herinnerde zich een reis die ze een jaar eerder met haar familie naar Europa had gemaakt, en haar gedachten dwaalden af ​​naar een week die ze hadden doorgebracht in de uitlopers van de Alpen, in het huisje van een Zwitserse bergbeklimmer. Op een avond, in de schemering, was ze met een kruik de weg overgestoken en had die gevuld bij een bron. Ze had zich voorgesteld die dag het boerenkostuum van Babette, de dochter van hun gastheer, aan te trekken. Het stond haar goed, met haar lange vlecht van lichtgoudkleurig haar en blauwe ogen. Een jager was de weg overgestoken toen ze terugkeerde – een gemzenjager uit de Alpen, sterk, robuust, gebruind en vrij. Ze had opgekeken en zijn blik kruiste de hare, en de zijne bleven haar boeien. Ze liep verder, en die magnetische ogen bleven haar aankijken. De deur van het huisje ging open en stemmen riepen. Ze schrok en gehoorzaamde de impuls om een ​​bos gentianen uit haar boezem te rukken en ze naar hem te gooien. Hij had ze gevangen en sprong naar voren om haar een edelweissbloem te geven. Sinds die avond had het beeld van die gemzenjager haar niet meer losgelaten. Het lot had hem ongetwijfeld naar haar geleid, en hij leek een man van formaat. Maar juffrouw Augusta Vance, met een bruidsschat van vijf miljoen, kon zich niet de dwaasheid permitteren om aan een gewone jager uit de Alpen te denken.

Juffrouw Vance stond op en opende een gouden medaillon dat op haar kaptafel lag. Ze nam er een verwelkte edelweissbloem uit en verpulverde die langzaam tussen haar vingers. Daarna riep ze haar dienstmeisje, terwijl buiten de kerkklokken begonnen te luiden voor het huwelijk.