Nieznany romans

Pierwsza blada gwiazda wyjrzała z głębi wąwozu. Ponad nią, na bezkresne szczyty, sięgały Alp, śnieżnobiałe w górze, mroczne dookoła i czarne w głębi wąwozu.

Młody i krzepki mężczyzna, odziany w strój myśliwego polującego na kozice, przeszedł ścieżką. Twarz miał opaloną od słońca i wiatru, oczy szczere i bystre, krok zwinny i pewny. Śpiewał fragmenty bawarskiej pieśni myśliwskiej, a w dłoni trzymał biały kwiat szarotki, którą zerwał ze skały. Nagle zatrzymał się, a pieśń urwała się i wymknęła mu się z ust. Dziewczyna, ubrana jak szwajcarscy chłopi, przeszła ścieżką, którą przecinał jego ścieżkę, niosąc mały kamienny dzban pełen wody. Jej włosy były najjaśniejszego złota i opadały daleko poniżej szczupłej talii, splecione w gruby warkocz. Jej oczy lśniły w zapadającym zmierzchu, a na jej lekko rozchylonych ustach lśnił nikły blask najbielszych zębów.

Jakby gnani wspólnym impulsem, myśliwy i dziewczyna zatrzymali się, wpatrując się w siebie nawzajem. Wtedy mężczyzna podszedł bliżej, zdjął kapelusz z piórami, skłonił się nisko i wypowiedział kilka słów po niemiecku. Dziewczyna odpowiedziała, urywanym i cichym głosem.

Wtedy otworzyły się drzwi w chacie niemal ukrytej wśród drzew i rozległ się gwar głosów. Policzki dziewczyny poczerwieniały i ruszyła do wyjścia, ale idąc, odwróciła wzrok i wciąż patrzyła na myśliwego. Zrobił krok za nią i wyciągnął rękę, jakby chciał ją zatrzymać. Wyrwała z piersi pęk niebieskich goryczek i rzuciła mu je w twarz. Złapał je, gdy upadały, po czym pobiegł lekko i podał jej do ręki kwiat szarotki, który niósł. Wcisnęła go sobie w pierś, a potem pobiegła jak górski duch do chaty, skąd dobiegały głosy.

Myśliwy zatrzymał się na chwilę, po czym ruszył wolniej górską ścieżką i już nie śpiewał. Idąc, często przyciskał kwiaty do ust.

⁂

Ślub miał być jednym z najbardziej hucznych i socjeta metropolii wręcz błagała o zaproszenia.

Pan młody w zamian za swój udział wniósł prastary rodowód Van Winklerów i pozycję na szczycie towarzyskiego szczytu. Panna młoda wniosła nieskazitelną urodę i pięć milionów dolarów. Umowa została zawarta w sposób oficjalny. Nie było mowy o miłości. On był uprzejmy i uprzejmie uprzejmy, a ona uległa. Poznali się po raz pierwszy w modnym kurorcie letnim. Rodzina Van Winklerów i majątek Vance'ów miały się połączyć.

Ślub miał się odbyć w samo południe.

Pelham Van Winkler rozpalił ogień w starym, wyłożonym kafelkami kominku w jednym ze swoich pokoi, mimo że pogoda była ciepła. Usiadł na skraju biurka i wrzucał do ognia garście kwadratowych listów, niektóre przewiązane wstążkami. Uśmiechał się ironicznie, gdy płonęły, a tu i ówdzie znajdował wśród nich zwiędły kwiat, pachnącą rękawiczkę lub kosmyk włosów przewiązany wstążką.

Ostatnią ofiarą złożoną płomieniom był wysuszony i sprasowany kiść goryczki błękitnej.

Van Winkler westchnął i uśmiech zniknął mu z twarzy. Przypomniał sobie zmierzchową scenę wśród Alp, gdzie wędrował z trzema lub czterema towarzyszami na letniej wycieczce, wesoły i beztroski, ubrany w malowniczy strój myśliwego na kozice. Przypomniał sobie obraz ślicznej wiejskiej dziewczyny o oczach, które czarowały go mocą, przechodzącej przez górską drogę i zatrzymującej się na chwilę, by rzucić mu bukiet goryczki. Gdyby nie był Van Winklerem i nie miał obowiązku wobec nazwiska, odnalazłby ją i poślubił, bo jej obraz nie zniknął z jego oczu ani serca od tamtego zmierzchowego wieczoru. Ale towarzystwo i nazwisko go pochłonęły i dziś, w samo południe, miał poślubić pannę Vance, córkę milionera-odlewnika.

Pelham Van Winkler wrzucił bukiet niebieskich goryczek do ognia i zadzwonił na kamerdynera.

⁂

Panna Augusta Vance wyfrunęła z irytującej obecności rozkapryszonych przyjaciółek i rozhisteryzowanych krewnych do swojego buduaru, by na chwilę zaznać spokoju. Nie miała listów do spalenia ani przeszłości do pogrzebania. Jej matka była w ekstazie radości, bo miliony zapewniły im miejsce w pierwszym rzędzie w „Vanity Fair”.

Jej ślub z Pelhamem Van Winklerem miał się odbyć w samo południe. Panna Vance nagle zapadła w senną zadumę. Przypomniała sobie podróż, którą rok wcześniej odbyła z rodziną do Europy, a jej myśli leniwie powróciły do ​​tygodnia spędzonego u podnóża Alp w chacie szwajcarskiego alpinisty. Pewnego wieczoru o zmierzchu przeszła z dzbanem przez drogę i napełniła go wodą ze źródła. Tego dnia miała ochotę włożyć wiejski strój Babette, córki ich gospodarza. Przylegał do jej studni, z długim warkoczem jasnozłotych włosów i niebieskimi oczami. Gdy wracała, przez drogę przeszedł myśliwy – myśliwy polujący na kozice alpejskie, silny, krzepki, opalony i wolny. Spojrzała w górę i złapała jego wzrok, a on schwycił jej. Szła dalej, a te magnetyczne oczy wciąż pochłonęły jej własne. Drzwi chaty się otworzyły i rozległy się głosy. Wzdrygnęła się i uległa impulsowi, by wyrwać z piersi pęk goryczek i rzucić mu je. Złapał je i skoczył do przodu, wręczając jej kwiat szarotki. Od tamtego wieczoru nie opuścił jej obraz myśliwego polującego na kozice. Z pewnością los go do niej przywiódł, a on wydawał się mężczyzną wśród mężczyzn. Ale panna Augusta Vance, z posagiem w wysokości pięciu milionów, nie mogła popełnić takiego szaleństwa, myśląc o zwykłym myśliwym z Alp.

Panna Vance wstała i otworzyła złoty medalion, który leżał na jej kosmetyczce. Wyjęła z niego zwiędły kwiat szarotki i powoli zgniotła go w palcach na pył. Potem zadzwoniła na pokojówkę, gdy na zewnątrz zaczęły bić dzwony kościelne ogłaszające ślub.