Orijinal Bir Fikir

Houston'da her zaman özgün fikirler üreten bir kadın var.

Bu, bir kadın için son derece kınanacak bir durum ve hoş karşılanmamalı. Bir kadın, kocasının her şey hakkında ne düşündüğünü öğrenmeli ve düşüncelerini onunkiyle uyumlu hale getirmelidir. Elbette, bağımsız fikirlerini kendine saklasa o kadar kötü olmazdı, ama bunu yapan bir kadın kim tanıdı ki?

Bu hanımefendi özellikle özgün fikirlerini pratik uygulamalara dönüştürme konusunda ustaydı ve ailesi, hatta komşuları bile sürekli olarak onun elinden çıkacak şaşırtıcı bir şey bekliyorlardı.

Bir gün Austin'deki bir gazetenin sütunlarında, ona anında özgün bir fikir veren bir makale okudu. Makale, erkeklerin evleri ihtiyaçlarını ve arzularını karşılasaydı, lüks salonlarda eğlence arayarak dışarı çıkma eğilimlerinin olmayacağı bilinen gerçeğine dikkat çekiyordu. Bu, hanımefendiye güçlü bir gerçek gibi geldi ve cesurca bu fikri kopyalayıp, özgün bir buluş olarak hemen hayata geçirmeye karar verdi.

O gece kocası eve geldiğinde oturma odasının bir ucuna gerilmiş bir perde fark etti, ancak her türlü yeniliğe o kadar alışmıştı ki, incelemekten biraz korktu.

Hikayeyle bağlantılı olarak, kadının kocasının bira bağımlısı olduğunu belirtmekte fayda var.

O sadece birayı sevmekle kalmadı, biraya adeta aşık oldu. Bu beyefendi gözünün önünden kaybolduğunda bira en ufak bir kıskançlık bile hissetmedi.

Akşam yemeğinden sonra hanımefendi şöyle dedi: "Robert, senin için küçük bir sürprizim var. Her zamanki gibi bu gece şehir merkezine gitmene gerek yok, çünkü evimizi, dışarıda aradığın tüm zevkleri sunacak şekilde düzenledim."

Bunun üzerine perdeyi çekti ve Robert, oturma odasının bir ucunun bar olarak düzenlendiğini gördü - daha doğrusu karısının bar anlayışına göre düzenlenmiş olduğunu.

Halının birkaç parçası kaldırılmış ve yere talaş serpilmişti. Mutfak masası odanın sonuna kadar uzanıyordu ve arkasındaki rafta her şekil ve boyutta şişelerden oluşan etkileyici bir koleksiyon yer alıyordu; en iyi şifonyerin aynası ise yerinden sökülüp sanatsal bir şekilde odanın ortasına yerleştirilmişti.

Bir sehpa üzerinde yeni doldurulmuş bir bira fıçısı duruyordu ve cilveli görünümlü bir şapka ve önlük giymiş olan karısı, barın arkasında hafifçe tökezleyerek, elindeki bira bardağını ona utangaç bir şekilde sallayarak şöyle dedi:

"Bu benim aklıma gelen bir fikirdi, Robert. Paranızı evde harcamanızın ve aynı zamanda şehir merkezindeki tüm eğlence ve zevklerden yararlanmanızın çok daha güzel olacağını düşündüm. Ne istersiniz efendim?" diye devam etti, ince ve ticari bir nezaketle.

Robert bara yaslandı ve ayak dayama yerini bulmak için üç dört kez boş yere yeri yokladı. Karısının özgün fikirlerine her zaman olduğu gibi biraz şaşırmıştı. Sonra kendini toparladı ve korkunç bir gülümseme taklidi yapmaya çalıştı.

"Bir bira alabilir miyim lütfen?" dedi.

Karısı birayı doldurdu, bozuk parayı rafa koydu ve barmenlerin alışkın olduğu bir şekilde bara yaslanarak günün konuları hakkında samimi bir sohbete başladı.

"Şimdi bolca almalısın," dedi alaycı bir şekilde, "çünkü bu gece tek müşterim sensin."

Robert, gizlemeye çalıştığı güçlü bir ruh hali içindeydi. Birinci sınıf biranın dışında, daha önce parasını harcadığı meyhaneleri hatırlatan pek bir şey yoktu.

Işıklar, parıldayan kristal dizisi, zarların şıkırtısı, Brown, Jones ve Robinson'ın komik hikayeleri, diğer yerlerde bulduğu hareket ve renk eksikti.

Robert bir süre hareketsiz durdu, sonra aklına özgün bir fikir geldi.

Cebinden bir avuç bozuk para çıkardı ve ardı ardına bira sipariş etmeye başladı. Barmen kadın, deneyinin başarısından dolayı mutluluktan ışıldıyordu. Normalde kocası eve bira kokarak geldiğinde büyük bir yaygara koparırdı, ama şimdi kârlar kendi eline geçtiği için hiç şikayet etmedi.

Kocasına kaç bardak sattığı bilinmiyor ama rafta epey bir beş kuruşluk, on kuruşluk ve iki ya da üç çeyreklik madeni para yığını vardı.

Robert bara iyice yaslanmış, arada bir ayağını kaldırıp orada olmayan çubuk için bir işaret yapıyordu ama çok az konuşuyordu. Karısı daha akıllı davranmalıydı ama kazançlar onu dikkatsiz hale getirmişti.

Robert birden çok yüksek sesle şunları söyledi:

“Aman Tanrım, barmenlerin ve tahtaların üzerinde puzzom'un etrafını sardım, yakalandım.”

Karısı şaşkınlıkla ona baktı.

“Elbette, yapmayacağım Robert,” dedi. “Sahip olduğun her şeyin bedelini bana ödemelisin. Bunu anladığını sanıyordum.”

Robert aynaya olabildiğince dik bir şekilde baktı, yansımasını saydı ve sonra bir blok öteden duyulabilecek kadar yüksek sesle bağırdı:

"Aman Tanrım, bize altı bardak bira ver de buzluğa koy Susie, yoksa dükkanını soyup işleri batırırım. Yaşasın!"

"Robert!" dedi karısı, ses tonunda giderek artan bir şüpheyle, "İçki içmişsin!"

“Bu yalan!” dedi Robert, bira bardağını aynaya fırlatırken. “Ofise arkadaşıma defterleri yerleştirmede yardım ediyordum ve son arabayı kaçırdım. Şimdi, Susie, dostum, bana geçen seferden iki bira borçlusun. Ver onları yoksa barı yıkacağım.”

Robert'ın karısının adı Henrietta'ydı. Robert bu sözü söylediğinde kadın öne gelip limon sıkacağıyla gözüne vurdu. Bunun üzerine Robert masayı devirdi, şişelerin yarısını kırdı, biraları döktü ve postayla gönderilecek bir gazetede yer almayacak küfürler savurdu.

On dakika sonra karısı onu çamaşır ipiyle bağladı ve patates eziciyle kafasına vurmaya devam ederken, son büyük orijinal fikrinden nasıl kurtulacağını düşünmeye çalışıyordu.