Een origineel idee

Er is een dame in Houston die altijd met originele ideeën komt.

Dit is een zeer laakbare eigenschap voor een vrouw en zou afgekeurd moeten worden. Een vrouw zou moeten weten wat haar man van alles vindt en haar eigen gedachten daarop afstemmen. Natuurlijk zou het niet zo erg zijn als ze haar eigen ideeën voor zich zou houden, maar wie kent er nu een vrouw die dat doet?

Deze dame had in het bijzonder de gave om haar originele ideeën in de praktijk te brengen, en haar familie, en zelfs de buren, waren voortdurend op hun hoede voor iets opvallends dat ze zou uithalen.

Op een dag las ze in een krant in Austin een artikel dat haar meteen op een origineel idee bracht. Het artikel vestigde de aandacht op het algemeen bekende feit dat mannen, als ze thuis in hun behoeften en verlangens konden voorzien, niet geneigd zouden zijn om eropuit te trekken en hun heil te zoeken in luxe cafés. Dit trof de dame als een krachtige waarheid, en ze plagieerde het idee stoutmoedig en besloot het onmiddellijk als een originele uitvinding uit te voeren.

Die avond, toen haar man thuiskwam, zag hij een gordijn aan één kant van de woonkamer hangen, maar hij was al zo lang gewend aan allerlei vernieuwingen dat hij er liever niet naar ging kijken.

In het kader van het verhaal kan worden vermeld dat de echtgenoot van de vrouw verslaafd was aan bier.

Hij hield niet alleen van bier, hij was er dol op. Bier voelde nooit een greintje jaloezie wanneer deze heer uit het zicht was.

Na het avondeten zei de dame: "Robert, ik heb een kleine verrassing voor je. Je hoeft vanavond niet naar de stad te gaan, zoals je gewoonlijk doet, want ik heb ons huis zo ingericht dat het je alle genoegens biedt die je normaal gesproken buitenshuis zoekt."

Daarmee trok ze het gordijn dicht en Robert zag dat een deel van de woonkamer was ingericht als bar – of liever gezegd, zoals zijn vrouw een bar voor zich zag.

Een paar stroken van het tapijt waren verwijderd en er lag zaagsel op de vloer. De keukentafel strekte zich uit over de hele breedte van de kamer, en daarachter, op een plank, stond een indrukwekkende verzameling flessen in alle soorten en maten uitgestald, terwijl de spiegel van de mooiste commode was verwijderd en op artistieke wijze in het midden was geplaatst.

Op een schraag stond een vers biervat en zijn vrouw, die een koket ogende muts en schort had aangetrokken, huppelde lichtvoetig achter de bar en zwaaide koket met een bierpul naar hem terwijl ze zei:

'Dat is een idee van mij, Robert. Ik dacht dat het veel prettiger zou zijn als je je geld thuis zou uitgeven, en tegelijkertijd al het vermaak en plezier zou hebben dat je in het centrum vindt. Wat wilt u bestellen, meneer?' vervolgde ze met een keurige, zakelijke beleefdheid.

Robert leunde tegen de bar en tastte drie of vier keer vruchteloos over de vloer, op zoek naar de voetensteun. Hij was een beetje verbijsterd, zoals altijd bij de originele ideeën van zijn vrouw. Toen zette hij zich schrap en probeerde een afschuwelijke glimlach tevoorschijn te toveren.

'Ik neem graag een biertje,' zei hij.

Zijn vrouw tapte het bier, legde het muntje op de plank en leunde tegen de bar, terwijl ze op een gemoedelijke manier, zoals een barman dat doet, over de actualiteiten van de dag praatte.

'U moet nu flink wat kopen,' zei ze op een sarcastische toon, 'want u bent de enige klant die ik vanavond heb.'

Robert voelde een sterke, beklemmende stemming, die hij probeerde te verbergen. Behalve het bier, dat van uitstekende kwaliteit was, deed weinig hem denken aan de kroegen waar hij tot nu toe zijn geld had uitgegeven.

De lichtjes, de glinsterende kristallen, het gerinkel van de dobbelstenen, de grappige verhalen van Brown, Jones en Robinson, de beweging en kleur die hij op andere plekken aantrof, ontbraken.

Robert bleef een tijdlang stil staan, en toen kreeg hij ineens een origineel idee.

Hij haalde een handvol muntjes uit zijn zak en begon het ene na het andere glas bier te bestellen. De barvrouw straalde van plezier over het succes van haar experiment. Normaal gesproken maakte ze flink wat ophef als haar man thuiskwam met een bierlucht, maar nu de winst haar ten goede kwam, klaagde ze niet.

Het is niet bekend hoeveel glazen ze aan haar man verkocht, maar er lag een aardig stapeltje muntjes van 5 en 10 cent op de plank, en twee of drie kwartjes.

Robert leunde nogal zwaar tegen de bar, tilde af en toe zijn voet op en tikte naar de hengel die er niet was, maar hij zei weinig. Zijn vrouw had beter moeten weten, maar de winst maakte haar onbezonnen.

Robert merkte vervolgens met luide stem op:

“Gozzamighty, se' 'm up all roun' barkeep'n puzzom on slate 'm busted.”

Zijn vrouw keek hem verbaasd aan.

'Nee, Robert,' zei ze. 'Je moet me betalen voor alles wat je hebt. Ik dacht dat je dat begreep.'

Robert keek zo recht mogelijk in de spiegel, telde zijn reflecties en schreeuwde toen zo hard dat het een blok verderop te horen was:

'Verdomme, geef ons zes glazen bier en zet ze koud, Susie, ouwe, anders plunder ik je tent en maak ik er een puinhoop van. Hoera!'

'Robert!' zei zijn vrouw, met een toon die een groeiend wantrouwen verraadde, 'je hebt gedronken!'

'Dat is een leugen!' zei Robert, terwijl hij een bierglas door de spiegel gooide. 'Ik was op kantoor om een ​​vriend te helpen met het ordenen van de boeken en heb de laatste trein gemist. Zeg nou, Susie, ouwe meid, je bent me nog twee biertjes verschuldigd van de vorige keer. Geef ze me of ik schop de bar omver.'

Roberts vrouw heette Henrietta. Toen hij deze opmerking maakte, kwam ze naar voren en sloeg hem met een citroenpers op zijn oog. Robert schopte vervolgens de tafel omver, brak ongeveer de helft van de flessen, morste het bier en gebruikte taal die niet geschikt was voor een papieren editie.

Tien minuten later had zijn vrouw hem vastgebonden aan de waslijn, en in de pauzes tussen het slaan op zijn hoofd met een aardappelstamper probeerde ze te bedenken hoe ze van haar laatste briljante idee af kon komen.