Oryginalny pomysł

Jest pewna kobieta w Houston, która zawsze ma oryginalne pomysły.

Cóż, to bardzo naganne zachowanie u kobiety i powinno być potępiane. Kobieta powinna dowiedzieć się, co jej mąż myśli o wszystkim i dostosować swoje myśli do jego. Oczywiście, nie byłoby tak źle, gdyby zachowała swoje niezależne poglądy dla siebie, ale kto kiedykolwiek znał kobietę, która by tak robiła?

Ta dama w szczególności potrafiła wcielić swoje oryginalne pomysły w życie, a jej rodzina, a nawet sąsiedzi, nieustannie wypatrywali czegoś zaskakującego, co wyszło spod jej rąk.

Pewnego dnia przeczytała na łamach gazety w Austin artykuł, który natychmiast skłonił ją do oryginalnego pomysłu. Artykuł zwrócił uwagę na powszechnie znany fakt, że gdyby domy mężczyzn zaspokajały ich potrzeby i pragnienia, nie mieliby oni skłonności do włóczenia się za granicę, szukając rozrywki w bogato zdobionych salonach. Kobieta uznała to za niepodważalną prawdę i śmiało splagiatowała ten pomysł, postanawiając natychmiast wprowadzić go w życie jako oryginalny wynalazek.

Tej nocy, gdy jej mąż wrócił do domu, zauważył zasłonę rozciągniętą na jednym końcu pokoju dziennego, ale tak długo przywykł do wszelkiego rodzaju innowacji, że raczej bał się to sprawdzić.

Nawiązując do tej historii, można stwierdzić, że mąż tej kobiety był uzależniony od piwa.

Nie tylko lubił piwo, ale wręcz uwielbiał je z całego serca. Piwo nigdy nie czuło najmniejszej zazdrości, gdy ten dżentelmen znikał mu z oczu.

Po kolacji dama powiedziała: „A teraz, Robercie, mam dla ciebie małą niespodziankę. Nie musisz dziś wieczorem iść do miasta, jak to zazwyczaj robisz, bo urządziłam nasz dom tak, aby dostarczał wszystkich przyjemności, których szukasz”.

Po tych słowach odsłoniła zasłonę i Robert zobaczył, że jeden koniec pokoju dziennego został zaaranżowany na bar – a raczej tak wyobrażała go sobie jego żona.

Kilka pasów dywanu zostało zerwanych, a trociny rozsypane na podłodze. Stół kuchenny rozciągał się na końcu pokoju, a na jego tylnej półce ustawiono imponujący zestaw butelek o najróżniejszych kształtach i rozmiarach, a lustro z najlepszej komody zostało zdjęte i artystycznie umieszczone na środku.

Na koźle stała świeża beczka piwa, a jego żona, która miała na sobie zalotnie wyglądający czepek i fartuch, lekko przechyliła się za barem i, nieśmiało machając kuflem piwa, powiedziała:

„To był mój pomysł, Robercie. Pomyślałam, że byłoby o wiele przyjemniej, gdybyś wydawał pieniądze w domu, a jednocześnie miał tyle samo rozrywki i przyjemności, co w centrum. Co pan sobie życzy, proszę pana?” – kontynuowała z wytworną, handlową uprzejmością.

Robert oparł się o bar i bezskutecznie grzebał w podłodze trzy lub cztery razy, próbując znaleźć podnóżek. Był nieco oszołomiony, jak zawsze, oryginalnymi pomysłami żony. Potem zebrał się w sobie i spróbował wyczarować upiorną imitację uśmiechu.

„Poproszę piwo” – powiedział.

Jego żona nalała piwo, odłożyła pięciocentówkę na półkę i oparła się o bar, gawędząc swobodnie o tematach dnia, w sposób typowy dla barmanów.

„Musisz teraz sporo kupić” – powiedziała filuternie – „bo jesteś moim jedynym klientem dziś wieczorem”.

Robert poczuł silny przygnębienie, które starał się ukryć. Poza piwem, które było pierwszorzędne, niewiele przypominało mu o salonach, w których do tej pory wydawał pieniądze.

Brakowało mu świateł, migoczącego układu kryształów, grzechotania kości, zabawnych opowieści Browna, Jonesa i Robinsona, ruchu i kolorów, które znalazł w innych miejscach.

Robert stał nieruchomo przez dłuższy czas, aż nagle wpadł mu do głowy oryginalny pomysł.

Wyciągnął garść drobnych z kieszeni i zaczął domagać się kolejnych kufli piwa. Barmanka promieniała z radości, widząc sukces swojego eksperymentu. Zwykle robiła niezłą awanturę, gdy mąż wracał do domu pachnący piwem – ale teraz, gdy zyski spadały w jej ręce, nie narzekała.

Nie wiadomo, ile szklanek sprzedała mężowi, ale na półce znajdowała się spora sterta monet pięcio- i dziesięciocentowych, a także dwie lub trzy ćwierćdolarówki.

Robert opierał się dość mocno o bar, co jakiś czas unosząc stopę i próbując dotknąć kija, którego tam nie było, ale mówił bardzo niewiele. Jego żona powinna była wiedzieć lepiej, ale zyski sprawiły, że stała się nierozważna.

W tej chwili Robert rzekł bardzo głośno:

„O rany, widzę, że jestem cały czas w barze, a puzzom na tablicy, jestem spłukany.”

Jego żona spojrzała na niego ze zdziwieniem.

„Rzeczywiście, nie zrobię tego, Robercie” – powiedziała. „Musisz mi zapłacić za wszystko, co masz. Myślałam, że to rozumiesz”.

Robert spojrzał w lustro tak prosto, jak tylko potrafił, policzył swoje odbicia, a następnie krzyknął na tyle głośno, by usłyszano go z odległości jednego bloku:

„O rany, Susie, staruszko, daj nam sześć szklanek piwa i włóż je do lodu, albo wyczyszczę ci dom i rozwalę interes. Hura!”

„Robert!” powiedziała jego żona tonem sugerującym narastającą podejrzliwość, „piłeś!”

„To kłamałeś!” powiedział Robert, rzucając kuflem piwa w lustro. „Byłem w biurze, pomagałem kumplowi w układaniu książek i przegapiłem ostatni samochód. No, Susie, stara dziewczyno, jesteś mi winna dwa piwa za ostatni raz. Oddawaj je, albo wywalę bar z roboty”.

Żona Roberta miała na imię Henrietta. Kiedy wypowiedział tę uwagę, podeszła do przodu i uderzyła go w oko wyciskaczem do cytryny. Robert wtedy kopnął stół, stłukł około połowy butelek, rozlał piwo i użył języka nieodpowiedniego do wydania pocztowego.

Dziesięć minut później żona przywiązała go do sznura na pranie, a w przerwach między okładaniem go tłuczkiem do ziemniaków po głowie zastanawiała się, jak pozbyć się swojego ostatniego wielkiego, oryginalnego pomysłu.