Bir Soruşturma

Öğle vaktiydi. Uzun boylu, tıknaz, kısa saçlı ve iri gözlü bir taşralı beyefendi olan Voldyrev, paltosunu çıkardı, ipek mendiliyle alnını sildi ve biraz çekingen bir şekilde hükümet binasına girdi. Orada harıl harıl kazımaya devam ediyorlardı…

Ofisin en uzak köşesinden bir tepsi dolusu bardak getiren görevliye dönerek, "Burada nerede bilgi alabilirim?" dedi. "Burada bilgi almam ve Konsey kararının bir kopyasını almam gerekiyor."

"Bu tarafa lütfen! Pencerenin yanında oturan şu kişiye!" dedi kapıcı, tepsiyle en uzaktaki pencereyi işaret ederek. Voldyrev öksürdü ve pencereye doğru gitti; orada, tifüs gibi lekeli yeşil bir masada, başında dört tutam saçı dikilmiş, uzun sivilceli burnu ve uzun, solmuş bir üniforması olan genç bir adam oturuyordu. Uzun burnunu kağıtlara sokarak yazı yazıyordu. Sağ burun deliğinin yakınında bir sinek dolaşıyordu ve sürekli alt dudağını gerip burnunun altına üflüyordu, bu da yüzüne son derece yorgun bir ifade veriyordu.

“Burada davamla ilgili olarak size bir soru sorabilir miyim? Adım Voldyrev ve bu arada, 2 Mart tarihli Konsey kararının bir kopyasını almam gerekiyor.”

Katip kalemini mürekkep haznesine batırdı ve çok fazla mürekkep alıp almadığına baktı. Kalemin leke yapmayacağından emin olduktan sonra karalamaya başladı. Dudağını öne doğru uzatmıştı ama artık üflemesine gerek yoktu: sinek kulağına konmuştu.

“Burada bir soru sorabilir miyim?” diye tekrarladı Voldyrev bir dakika sonra, “Benim adım Voldyrev, toprak sahibiyim…”

"İvan Alexeitch!" diye bağırdı kâtip, sanki Voldyrev'i görmemiş gibi havaya, "Polise verilen şikayet dilekçesinin bir kopyasını imzalamaya gelen tüccar Yalikov'a söyler misin? Ona bin kere söyledim!"

Voldyrev mırıldanarak, “Prenses Gugulin’in varisleriyle olan davamla ilgili olarak geldim,” dedi. “Dava herkesçe biliniyor. Lütfen benimle ilgilenmenizi rica ediyorum.”

Hâlâ Voldyrev'i fark edemeyen kâtip, dudağındaki sineği yakaladı, dikkatlice inceledi ve fırlattı. Köylü beyefendi öksürdü ve kareli mendiline burnunu yüksek sesle sildi. Ama bu da işe yaramadı. Hâlâ duyulmuyordu. Sessizlik iki dakika sürdü. Voldyrev cebinden bir ruble çıkardı ve kâtibin önündeki açık bir kitabın üzerine koydu. Kâtip kaşlarını çattı, endişeli bir tavırla kitabı kendine doğru çekti ve kapattı.

“Küçük bir sorum var… Prenses Gugulin’in varislerinin hangi gerekçelerle olduğunu öğrenmek istiyorum… Sizi rahatsız edebilir miyim?”

Düşüncelere dalmış olan memur ayağa kalktı, dirseğini kaşıyarak bir dolaptan bir şey almaya gitti. Bir dakika sonra masasına döndüğünde tekrar kitaba daldı: üzerinde başka bir ruble banknotu duruyordu.

“Sizi yalnızca bir dakika rahatsız edeceğim… Sadece bir soru sormam gerekiyor.”

Katip duymadı, bir şeyleri kopyalamaya başlamıştı.

Voldyrev kaşlarını çattı ve karalama yapan kardeşliğin tamamına umutsuzca baktı.

“Yazıyorlar!” diye düşündü içini çekerek. “Yazıyorlar, kahrolsunlar!”

Masadan kalkıp odanın ortasında durdu, elleri çaresizce yanlarında sarkıyordu. Bardaklarla tekrar yanından geçen garson, muhtemelen yüzündeki çaresiz ifadeyi fark etti, çünkü yanına yaklaşıp alçak sesle sordu:

“Peki? Araştırdınız mı?”

"Sordum ama benimle konuşmadı."

"Ona üç ruble verin," diye fısıldadı hamal.

"Ona zaten iki tane verdim."

"Ona bir tane daha verin."

Voldyrev masaya geri döndü ve açık defterin üzerine yeşil bir banknot bıraktı.

Katip kitabı tekrar kendine doğru çekti ve sayfaları çevirmeye başladı; birdenbire, sanki tesadüfenmiş gibi, gözlerini Voldemort'a çevirdi. Burnu parlamaya, kızarmaya ve sırıtmaya başladı.

“Ah… ne istiyorsunuz?” diye sordu.

“Davamla ilgili bir soruşturma başlatmak istiyorum. … Benim adım Voldyrev.”

“Memnuniyetle! Gugulin davası, değil mi? Çok iyi. Peki tam olarak nedir bu?”

Voldyrev işini açıkladı.

Katip, sanki bir kasırga tarafından savrulmuş gibi birden canlandı. Gerekli bilgileri verdi, bir kopyanın çıkarılmasını ayarladı, dilekçe sahibine bir sandalye verdi ve bunların hepsini bir anda yaptı. Hatta hava durumundan bahsetti ve hasadı sordu. Voldyrev uzaklaşırken, güler yüzlü ve saygılı bir şekilde gülümseyerek ve sanki her an beyefendinin önünde yüzüstü yere düşecekmiş gibi görünerek merdivenlerden aşağıya kadar ona eşlik etti. Voldyrev nedense kendini rahatsız hissetti ve içgüdüsel bir dürtüye uyarak cebinden bir ruble çıkardı ve katibe verdi. Katip ise eğilip gülümseyerek rubleyi bir sihirbaz gibi aldı, öyle ki para havada parıldıyormuş gibi göründü.

"Vay canına, ne insanlar!" diye düşündü taşralı beyefendi sokağa çıkarken, durdu ve mendiliyle alnını sildi.