Een onderzoek

Het was middag. Voldyrev, een lange, gedrongen landheer met kortgeknipt haar en opvallende ogen, trok zijn overjas uit, veegde zijn voorhoofd af met zijn zijden zakdoek en ging enigszins aarzelend het regeringskantoor binnen. Daar waren ze druk aan het werk. …

'Waar kan ik hier een vraag stellen?' vroeg hij, zich richtend tot een portier die een dienblad met glazen uit de verste uithoeken van het kantoor bracht. 'Ik moet hier een vraag stellen en een kopie van een raadsbesluit meenemen.'

'Die kant op, alstublieft! Naar diegene die bij het raam zit!' zei de portier, terwijl hij met zijn dienblad naar het verste raam wees. Voldyrev hoestte en liep naar het raam; daar, aan een groene tafel vol vlekken als tyfus, zat een jonge man met zijn haar in vier plukjes overeind, een lange, puistige neus en een lang, verbleekt uniform. Hij was aan het schrijven en duwde zijn lange neus in de papieren. Een vlieg zoemde rond bij zijn rechterneusgat en hij bleef maar zijn onderlip uitstrekken en onder zijn neus blazen, wat zijn gezicht een zeer vermoeide uitdrukking gaf.

"Mag ik u een vraag stellen over mijn zaak hier? Mijn naam is Voldyrev, en ik moet overigens een kopie meenemen van het besluit van de Raad van 2 maart."

De klerk doopte zijn pen in de inkt en keek of er niet te veel op zat. Nadat hij zich ervan had vergewist dat de pen geen vlekken zou maken, begon hij te krabbelen. Zijn lip was naar voren gestoken, maar blazen was niet meer nodig: de vlieg was op zijn oor gaan zitten.

'Mag ik hier een vraag stellen?' herhaalde Voldyrev een minuut later, 'mijn naam is Voldyrev, ik ben een landeigenaar. ...'

"Ivan Alexeitch!" schreeuwde de klerk in de lucht alsof hij Voldyrev niet had opgemerkt, "wil je het de koopman Yalikov vertellen als hij het exemplaar van de bij de politie ingediende klacht komt ondertekenen? Ik heb het hem al duizend keer gezegd!"

'Ik ben gekomen in verband met mijn rechtszaak met de erfgenamen van prinses Gugulin,' mompelde Voldyrev. 'De zaak is algemeen bekend. Ik smeek u dringend om mij te woord te staan.'

De klerk, die Voldyrev nog steeds niet opmerkte, ving de vlieg op zijn lip, bekeek hem aandachtig en gooide hem weg. De landheer hoestte en snoot luidkeels zijn neus in zijn geruite zakdoek. Maar ook dat hielp niet. Hij werd nog steeds niet gehoord. De stilte duurde twee minuten. Voldyrev haalde een roebel uit zijn zak en legde die op een open boek voor de klerk. De klerk fronste zijn voorhoofd, trok het boek met een bezorgde blik naar zich toe en sloot het.

“Een klein onderzoekje. … Ik wil alleen weten op welke gronden de erfgenamen van prinses Gugulin zich baseren. … Mag ik u lastigvallen?”

De klerk, verdiept in zijn eigen gedachten, stond op en krabde aan zijn elleboog voordat hij iets uit een kast pakte. Een minuut later keerde hij terug naar zijn tafel en verdiepte zich weer in het boek: er lag nog een roebelbiljet op.

“Ik zal u slechts één minuutje lastigvallen. … Ik hoef alleen maar een vraag te stellen.”

De klerk hoorde het niet, hij was iets aan het kopiëren.

Voldyrev fronste zijn wenkbrauwen en keek hopeloos naar het hele krabbelende broederschap.

'Ze schrijven!' dacht hij, zuchtend. 'Ze schrijven, moge de duivel ze volledig in zijn greep krijgen!'

Hij liep van tafel weg en bleef midden in de kamer staan, zijn handen hulpeloos langs zijn zij hangend. De portier, die met een bril voorbijliep, zag waarschijnlijk zijn hulpeloze uitdrukking, want hij ging dicht bij hem staan ​​en vroeg hem zachtjes:

'Nou? Heb je ernaar gevraagd?'

“Ik heb ernaar gevraagd, maar hij wilde niet met me praten.”

'Geef hem drie roebels,' fluisterde de portier.

“Ik heb hem er al twee gegeven.”

“Geef hem er nog een.”

Voldyrev ging terug naar de tafel en legde een groen briefje op het open boek.

De klerk trok het boek weer naar zich toe en begon de bladzijden om te slaan, en plotseling, alsof het toeval was, sloeg hij zijn ogen op naar Voldyrev. Zijn neus begon te glanzen, werd rood en vertrok in een grijns.

'Eh... wat wil je?' vroeg hij.

“Ik wil een vraag stellen met betrekking tot mijn zaak. … Mijn naam is Voldyrev.”

'Graag! De zaak Gugulin, nietwaar? Heel goed. Wat is het dan precies?'

Voldyrev legde zijn bedrijf uit.

De klerk werd zo levendig alsof hij door een orkaan werd meegesleurd. Hij gaf de nodige informatie, zorgde ervoor dat er een kopie werd gemaakt, wees de verzoeker een stoel aan, en dat alles in een oogwenk. Hij sprak zelfs over het weer en vroeg naar de oogst. En toen Voldyrev wegging, begeleidde hij hem de trap af, glimlachend vriendelijk en respectvol, en met een blik alsof hij elk moment voor de heer op zijn gezicht zou vallen. Voldyrev voelde zich om de een of andere reden ongemakkelijk, en gehoorzaam aan een innerlijke impuls haalde hij een roebel uit zijn zak en gaf die aan de klerk. En deze bleef buigen en glimlachen, en nam de roebel aan als een goochelaar, zodat het leek alsof de roebel door de lucht flitste.

'Tja, wat een mensen!' dacht de landheer toen hij de straat op liep. Hij bleef staan ​​en veegde zijn voorhoofd af met zijn zakdoek.