การสอบสวน
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็ม “การสอบสวน” โดย อันตอน เชคอฟ
เป็นเวลาเที่ยงวัน โวลดีเรฟ สุภาพบุรุษชาวชนบทร่างสูงใหญ่ ผมสั้นเกรียน ดวงตาโดดเด่น ถอดเสื้อโค้ท เช็ดเหงื่อที่หน้าผากด้วยผ้าเช็ดหน้าไหม แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานราชการอย่างค่อนข้างเขินอาย ที่นั่นพวกเขากำลังขะมักเขม้นกันอยู่…
“ผมจะสอบถามอะไรได้ที่ไหนครับ?” เขากล่าวพลางหันไปทางพนักงานยกกระเป๋าที่กำลังนำถาดใส่แก้วมาจากมุมไกลสุดของสำนักงาน “ผมต้องสอบถามเรื่องนี้และขอสำเนาของมติสภาด้วยครับ”
“เชิญทางนั้นครับ! ไปหาคนที่นั่งอยู่ใกล้หน้าต่างนั่น!” พนักงานยกกระเป๋าพูดพลางชี้ถาดไปที่หน้าต่างบานไกลสุด โวลดีเรฟไอและเดินไปที่หน้าต่าง ที่นั่น บนโต๊ะสีเขียวที่มีจุดด่างคล้ายไข้ไทฟัส มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ ผมของเขาตั้งเป็นกระจุกสี่กระจุก จมูกยาวเป็นสิว และสวมเครื่องแบบสีซีดจาง เขากำลังเขียนหนังสือโดยเอาจมูกยาวๆ จิ้มลงไปในกระดาษ มีแมลงวันตัวหนึ่งบินวนอยู่ใกล้รูจมูกด้านขวาของเขา และเขาก็เอาแต่ดึงริมฝีปากล่างออกมาเป่าจมูกอยู่เรื่อยๆ ทำให้ใบหน้าของเขามีสีหน้าเหนื่อยล้าอย่างมาก
“ผมขอสอบถามเกี่ยวกับกรณีของผมที่นี่… เกี่ยวกับคุณได้ไหมครับ ผมชื่อโวลดีเรฟ และอีกอย่าง ผมต้องขอรับสำเนาของมติสภาเมื่อวันที่ 2 มีนาคมด้วยครับ”
เสมียนจุ่มปากกาลงในหมึกแล้วมองดูว่าหมึกหกมากเกินไปหรือไม่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าหมึกจะไม่เลอะ เขาก็เริ่มเขียนลงไป ริมฝีปากของเขาเบะออก แต่ไม่จำเป็นต้องเป่าลมแล้ว เพราะแมลงวันมาเกาะที่หูของเขาแล้ว
“ผมขอสอบถามข้อมูลตรงนี้ได้ไหมครับ?” โวลดีเรฟพูดซ้ำอีกครั้งหลังจากนั้นหนึ่งนาที “ผมชื่อโวลดีเรฟ ผมเป็นเจ้าของที่ดิน…”
“อีวาน อเล็กเซทช์!” เสมียนตะโกนขึ้นฟ้า ราวกับว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นโวลดีเรฟ “ช่วยบอกพ่อค้ายาลิคอฟตอนที่เขามาเซ็นสำเนาคำร้องเรียนที่ยื่นต่อตำรวจด้วย! ผมบอกเขาเป็นพันครั้งแล้ว!”
“ข้ามาเพื่อเรื่องคดีความที่ข้าฟ้องร้องทายาทของเจ้าหญิงกูกูลิน” โวลดีเรฟพึมพำ “คดีนี้เป็นที่รู้จักกันดี ข้าขอร้องท่านด้วยความจริงใจให้ช่วยข้าด้วย”
พนักงานยังคงไม่ทันสังเกตเห็นโวลดีเรฟ จึงจับแมลงวันเกาะที่ริมฝีปาก มองดูอย่างตั้งใจแล้วสะบัดทิ้งไป สุภาพบุรุษชาวชนบทไอและสั่งน้ำมูกเสียงดังใส่ผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อ แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เขายังคงไม่มีใครได้ยิน ความเงียบกินเวลาสองนาที โวลดีเรฟหยิบธนบัตรรูเบิลจากกระเป๋าเสื้อแล้ววางลงบนหนังสือที่เปิดอยู่ตรงหน้าพนักงาน พนักงานขมวดคิ้ว ดึงหนังสือเข้ามาหาด้วยท่าทางวิตกกังวลแล้วปิดมันลง
“ขอสอบถามสักเล็กน้อย... ดิฉันอยากทราบว่าทายาทของเจ้าหญิงกูกูลินมีสิทธิ์สืทอดบัลลังก์โดยอาศัยหลักเกณฑ์ใด... รบกวนดิฉันหรือไม่คะ?”
พนักงานคนนั้นกำลังครุ่นคิดอยู่กับตัวเอง ลุกขึ้นเกาข้อศอกแล้วเดินไปหยิบของในตู้ กลับมาที่โต๊ะสักพักก็หันกลับไปสนใจหนังสือเล่มนั้นอีกครั้ง พบว่ามีธนบัตรรูเบิลอีกใบวางอยู่บนนั้น
“ผมขอรบกวนคุณแค่หนึ่งนาทีนะครับ... ผมแค่ต้องการสอบถามข้อมูลบางอย่าง”
พนักงานไม่ได้ยิน เพราะเขากำลังเริ่มคัดลอกเอกสารอยู่
โวลดีเรฟขมวดคิ้วและมองไปยังกลุ่มพี่น้องที่กำลังขีดเขียนอย่างหมดหวัง
“พวกเขาเขียน!” เขาคิดพลางถอนหายใจ “พวกเขาเขียน ขอให้ปีศาจเอาชีวิตพวกเขาไปเสีย!”
เขาเดินออกจากโต๊ะและหยุดอยู่กลางห้อง มือทั้งสองข้างห้อยลงข้างลำตัวอย่างหมดหวัง พนักงานยกกระเป๋าซึ่งเดินผ่านมาอีกครั้งพร้อมแว่นตาคงสังเกตเห็นสีหน้าสิ้นหวังของเขา จึงเดินเข้าไปใกล้และถามเขาด้วยเสียงเบาว่า:
“แล้วไง? คุณได้สอบถามหรือยัง?”
“ฉันสอบถามแล้ว แต่เขาไม่ยอมพูดกับฉัน”
“ให้เงินเขาไปสามรูเบิล” คนยกกระเป๋ากระซิบ
“ฉันให้เขาไปแล้วสองอัน”
“ให้เขาอีกอัน”
โวลดีเรฟเดินกลับไปที่โต๊ะและวางกระดาษสีเขียวลงบนหนังสือที่เปิดอยู่
เสมียนดึงหนังสือเข้ามาหาอีกครั้งแล้วเริ่มพลิกหน้ากระดาษ และทันใดนั้นเอง ราวกับบังเอิญ เขาก็เหลือบไปเห็นโวลดีเรฟ จมูกของเขาเริ่มเป็นประกาย แดงก่ำ และย่นเป็นรอยยิ้ม
“อ่า… คุณต้องการอะไร?” เขาถาม
“ผมต้องการสอบถามเกี่ยวกับกรณีของผม... ผมชื่อโวลดีเรฟ”
“ด้วยความยินดี! คดีกูกูลินใช่ไหม? ดีมาก แล้วรายละเอียดเป็นอย่างไรบ้าง?”
โวลดีเรฟอธิบายเรื่องธุรกิจของเขา
เสมียนคนนั้นกระฉับกระเฉงราวกับถูกพายุเฮอริเคนพัดกระหน่ำ เขาให้ข้อมูลที่จำเป็น จัดการเรื่องการทำสำเนา จัดหาเก้าอี้ให้ผู้ร้องเรียน และทำทุกอย่างเสร็จในคราวเดียว เขายังพูดถึงสภาพอากาศและถามถึงการเก็บเกี่ยวด้วย และเมื่อโวลดีเรฟจากไป เสมียนก็เดินไปส่งเขาลงบันได ยิ้มอย่างเป็นมิตรและให้ความเคารพ ราวกับว่าเขาพร้อมจะล้มลงต่อหน้าสุภาพบุรุษผู้นั้นได้ทุกเมื่อ โวลดีเรฟรู้สึกไม่สบายใจด้วยเหตุผลบางอย่าง และด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เขาจึงหยิบเงินรูเบิลออกมาจากกระเป๋าและมอบให้เสมียน และเสมียนก็ยังคงโค้งคำนับและยิ้มแย้ม รับเงินรูเบิลราวกับนักมายากล จนดูเหมือนว่ามันพุ่งผ่านอากาศไปอย่างรวดเร็ว
“โอ้โห ผู้คนอะไรกันเนี่ย!” สุภาพบุรุษชนบทคิดในใจขณะเดินออกไปที่ถนน แล้วเขาก็หยุดและเช็ดเหงื่อที่หน้าผากด้วยผ้าเช็ดหน้า
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
