Bir Kır Evi

Henüz yeni evlenmiş iki genç, küçük bir köy istasyonunun peronunda bir aşağı bir yukarı yürüyordu. Adamın kolu kadının beline dolanmış, kadının başı neredeyse adamın omzuna yaslanmıştı ve ikisi de mutluydu.

Ay, sürüklenen bulutçukların arasından başını uzattı ve sanki onların mutluluğunu kıskanıp, sıkıcı ve tamamen gereksiz bekaretinden pişmanlık duyar gibi kaşlarını çattı. Durgun hava, leylak ve yabani kiraz kokusuyla ağırlaşmıştı. Uzakta, çizginin ötesinde bir yerde, bir bıldırcın ötüyordu.

“Ne kadar güzel, Sasha, ne kadar güzel!” diye mırıldandı genç kadın. “Her şey bir rüya gibi. Bak, şu küçük koru ne kadar tatlı ve davetkar görünüyor! Şu sağlam, sessiz telgraf direkleri ne kadar hoş! Manzaraya özel bir hava katıyorlar, uzakta insanlığı, medeniyeti çağrıştırıyorlar… Rüzgarın trenin uğultusunu getirmesi çok hoş değil mi?”

“Evet… Ama ne kadar da ateşli ellerin var… Çünkü heyecanlısın Varya… Bu akşam yemeğimiz için ne hazırladın?”

“Tavuk ve salata… İki kişilik tam bir tavuk… Bir de şehirden gönderilen somon ve sardalyalar var.”

Ay, sanki bir tutam enfiye çekmiş gibi yüzünü bir bulutun ardına saklamıştı. İnsan mutluluğu ona kendi yalnızlığını, tepelerin ve vadilerin ötesindeki ıssız yatağını hatırlatıyordu.

"Tren geliyor!" dedi Varya, "neşeli haber!"

Uzaktan üç alev gözü görülebiliyordu. İstasyon şefi perona çıktı. Hat üzerinde yer yer sinyal lambaları yanıp sönüyordu.

“Trenin gelişini izleyelim ve eve gidelim,” dedi Sasha esneyerek. “Varya, birlikte ne kadar güzel vakit geçiriyoruz, o kadar güzel ki, gerçek olduğuna inanamıyorum!”

Karanlık canavar sessizce platformun yanından ilerledi ve durdu. Loş ışıklı pencerelerden uykulu yüzlerin, şapkaların ve omuzların görüntülerini yakaladılar.

"Bakın! Bakın!" diye bir ses duydular vagonlardan birinden. "Varya ve Sasha bizi görmeye geldiler! İşte oradalar! … Varya! … Varya. … Bakın!"

İki küçük kız trenden fırlayıp Varya'nın boynuna sarıldı. Onları şişman, orta yaşlı bir kadın ve gri bıyıklı uzun boylu, sıska bir beyefendi takip ediyordu; arkalarından çantalarla dolu iki okul çocuğu, okul çocuklarının ardından mürebbiye, mürebbiyenin ardından da büyükanne geliyordu.

“İşte geldik, işte geldik, sevgili oğlum!” diye başladı bıyıklı beyefendi, Sasha’nın elini sıkarak. “Bizi beklemekten bıktın herhalde! Bunca zamandır gelmediğin için amcanla tartışıyorsundur herhalde! Kolya, Kostya, Nina, Fifa… çocuklar! Kuzeniniz Sasha’yı öpün! Hepimiz buradayız, bütün ekip, sadece üç dört günlüğüne… Umarım sana çok kalabalık olmayız? Bizi rahatsız etmemelisin!”

Amcalarını ve ailesini görünce genç çift dehşete kapıldı. Amcaları onlarla konuşup öperken, Sasha küçük kulübelerinin bir görüntüsünü gördü: Kendisi ve Varya üç küçük odalarını, tüm yastıkları ve yatak takımlarını misafirlerine veriyorlardı; somon, sardalya, tavuk hepsi bir anda tüketiliyordu; kuzenler küçük bahçelerindeki çiçekleri koparıyor, mürekkebi döküyor, kulübeyi gürültü ve karmaşayla dolduruyorlardı; teyzesi sürekli rahatsızlıklarından ve babasının Baron von Fintich olduğundan bahsediyordu…

Sasha ise genç karısına neredeyse nefretle baktı ve fısıldadı:

“Seni görmeye geldiler! … Kahrolsunlar!”

"Hayır, sensin," diye yanıtladı Varya, öfkeden bembeyaz kesilmiş bir halde. "Onlar senin akrabaların! Benim değiller!"

Ziyaretçilerine dönerek, sıcak bir gülümsemeyle şöyle dedi: "Kulübeye hoş geldiniz!"

Ay tekrar çıktı. Sanki akrabası olmadığı için memnunmuş gibi gülümsüyordu. Sasha, öfkeli ve umutsuz yüzünü gizlemek için başını yana çevirerek, sesine samimi bir karşılama tonu katmaya çalışarak şunları söyledi:

"Çok naziksiniz! Kulübeye hoş geldiniz!"