Een landelijke cottage

Twee jonge mensen, die nog maar net getrouwd waren, liepen heen en weer over het perron van een klein plattelandsstation. Zijn arm lag om haar middel, haar hoofd rustte bijna op zijn schouder, en beiden waren gelukkig.

De maan piepte boven de drijvende wolkjes uit en fronste, zo leek het, alsof ze hun geluk benijdde en haar eigen saaie en volstrekt overbodige maagdelijkheid betreurde. De stille lucht was zwaar van de geur van seringen en wilde kersen. Ergens in de verte, voorbij de grens, riep een kwartel.

'Wat is het mooi, Sasha, wat is het mooi!' mompelde de jonge vrouw. 'Het lijkt wel een droom. Kijk eens hoe lief en uitnodigend dat kleine bosje eruitziet! En wat zijn die stevige, stille telegraafpalen toch mooi! Ze geven het landschap een bijzondere uitstraling, ze suggereren menselijkheid, beschaving in de verte. ... Vind je het niet prachtig als de wind het ruisende geluid van een trein meebrengt?'

'Ja. ... Maar wat heb je toch warme handjes... Dat komt omdat je zo enthousiast bent, Varya. ... Wat heb je voor ons klaargemaakt voor het avondeten?'

“Kip met salade. … Het is een kip die net groot genoeg is voor twee personen. … En dan is er nog de zalm en de sardines die uit de stad zijn gestuurd.”

De maan, alsof ze een snuifje tabak had genomen, verborg haar gezicht achter een wolk. Menselijk geluk herinnerde haar aan haar eigen eenzaamheid, aan haar eenzame rustplaats achter de heuvels en dalen.

"De trein komt eraan!" riep Varya, "wat leuk!"

In de verte waren drie vuurogen te zien. De stationschef kwam het perron op. Her en der flitsten seinlichten op het spoor.

'Laten we de trein uitzwaaien en naar huis gaan,' zei Sasha, gapend. 'Wat hebben we het toch fantastisch samen, Varya, het is zo fantastisch, je kunt het bijna niet geloven!'

Het donkere monster sloop geruisloos langs het perron en kwam tot stilstand. Ze vingen flitsen op van slaperige gezichten, van hoeden en schouders in de zwak verlichte ramen.

“Kijk! Kijk!” hoorden ze vanuit een van de rijtuigen. “Varya en Sasha zijn ons komen ontmoeten! Daar zijn ze! … Varya! … Varya. … Kijk!”

Twee kleine meisjes huppelden uit de trein en hingen aan Varya's nek. Ze werden gevolgd door een corpulente vrouw van middelbare leeftijd en een lange, slungelige heer met grijze snor; achter hen kwamen twee schooljongens, beladen met tassen, en na de schooljongens de gouvernante, en na de gouvernante de grootmoeder.

'Hier zijn we dan, hier zijn we dan, lieve jongen!' begon de heer met de snor, terwijl hij Sasha's hand kneep. 'Je bent het vast zat om op ons te wachten! Je hebt je oude oom vast al die tijd de oren gewassen omdat hij niet is gekomen! Kolya, Kostya, Nina, Fifa... kinderen! Kus je neef Sasha! We zijn er allemaal, de hele groep, maar voor drie of vier dagen. ... Ik hoop dat we niet te veel voor je zijn? Je moet je niet door ons laten overweldigen!'

Bij het zien van hun oom en zijn gezin waren de jonge mensen doodsbang. Terwijl hun oom met hen praatte en hen kuste, kreeg Sasha een visioen van hun kleine huisje: hij en Varya die hun drie kleine kamers, alle kussens en beddengoed aan hun gasten afstonden; de zalm, de sardines, de kip, alles in een oogwenk verslonden; de neven en nichten die bloemen plukten in hun tuintje, inkt morsten en het huisje vulden met lawaai en chaos; zijn tante die voortdurend praatte over haar kwalen en over het feit dat haar vader Baron von Fintich was geweest. …

En Sasha keek zijn jonge vrouw bijna vol haat aan en fluisterde:

“Ze zijn voor jou gekomen! … Verdomme!”

'Nee, jij bent het,' antwoordde Varya, bleek van woede. 'Het zijn jouw familieleden! Het zijn niet de mijne!'

En zich tot haar bezoekers wendend, zei ze met een gastvrije glimlach: "Welkom in het huisje!"

De maan kwam weer tevoorschijn. Ze leek te glimlachen, alsof ze blij was dat ze geen familie had. Sasha draaide zijn hoofd weg om zijn boze, wanhopige gezicht te verbergen en probeerde een hartelijke, verwelkomende toon in zijn stem te leggen toen hij zei:

Wat leuk van je! Welkom in het huisje!