Domek wiejski

Dwoje młodych ludzi, którzy niedawno się pobrali, spacerowało po peronie małej wiejskiej stacji. On obejmował ją w talii, a ona prawie spoczywała na jego ramieniu. Oboje byli szczęśliwi.

Księżyc wyjrzał zza dryfujących obłoków i zmarszczył brwi, jak mu się zdawało, zazdroszcząc im szczęścia i żałując swojego nudnego i zupełnie zbędnego dziewictwa. Nieruchome powietrze było ciężkie od zapachu bzu i dzikiej wiśni. Gdzieś w oddali, za linią, nawoływał się derkacz.

„Jak tu pięknie, Sasza, jak tu pięknie!” – mruknęła młoda żona. „To wszystko wydaje się jak sen. Spójrz, jak słodko i zachęcająco wygląda ten mały zagajnik! Jakie piękne są te solidne, ciche słupy telegraficzne! Dodają krajobrazowi wyjątkowego charakteru, sugerując człowieczeństwo, cywilizację w oddali. … Nie uważasz, że to cudowne, gdy wiatr przynosi odgłos pędzącego pociągu?”

„Tak. … Ale jakie masz gorące małe rączki… To dlatego, że jesteś podekscytowana, Varya. … Co masz na kolację dzisiaj wieczorem?”

„Kurczak i sałatka. … To kurczak w sam raz dla dwóch osób. … A potem jest łosoś i sardynki, które przysłano z miasta.”

Księżyc, jakby zażył szczyptę tabaki, ukrył jej twarz za chmurą. Ludzkie szczęście przypominało jej o jej własnej samotności, o jej samotnym posłaniu za wzgórzami i dolinami.

„Pociąg nadjeżdża!” powiedziała Warja, „jak wesoło!”

W oddali widać było trzy ogniste oczy. Zawiadowca wyszedł na peron. Na torach tu i ówdzie migały semafory.

„Sprawdźmy, jak pociąg odjeżdża i wracajmy do domu” – powiedziała Sasza, ziewając. „Jak wspaniale spędzamy razem czas, Varya, tak wspaniale, że aż trudno uwierzyć, że to prawda!”

Ciemny potwór bezszelestnie podkradł się wzdłuż peronu i zatrzymał się. W słabo oświetlonych oknach dostrzegli senne twarze, kapelusze i ramiona.

„Patrzcie! Patrzcie!” – usłyszeli z jednego z powozów. „Waria i Sasza wyszli nam na spotkanie! Są! … Waria! … Waria. … Patrzcie!”

Dwie dziewczynki wyskoczyły z pociągu i zawisły na szyi Varyi. Za nimi szła krępa dama w średnim wieku i wysoki, chudy mężczyzna z siwymi bokobrodami; za nimi szli dwaj uczniowie obładowani torbami, a za nimi guwernantka, a za nią babcia.

„Jesteśmy, jesteśmy, drogi chłopcze!” – zaczął wąsaty dżentelmen, ściskając dłoń Saszy. „Chyba masz już dość czekania na nas! Chyba narzekałeś na swojego starego wujka, że ​​przez cały ten czas nie przyjeżdżał! Kola, Kostia, Nina, Fifa… dzieci! Ucałuj kuzyna Saszę! Jesteśmy tu wszyscy, cała nasza gromadka, tylko na trzy, cztery dni… Mam nadzieję, że nie będzie nas za dużo dla ciebie? Nie daj się wyrzucić!”

Na widok wuja i jego rodziny młoda para ogarnęło przerażenie. Podczas gdy wujek rozmawiał i całował ich, Sasza miał wizję ich małego domku: on i Warja oddawali gościom swoje trzy pokoiki, wszystkie poduszki i pościel; łosoś, sardynki i kurczak – wszystko pochłonięte w jednej chwili; kuzyni zrywający kwiaty w swoim małym ogródku, rozlewający atrament, wypełniali domek hałasem i zamieszaniem; jego ciotka bez przerwy gadała o swoich dolegliwościach i o tym, że jej tata był baronem von Fintich. …

A Sasza spojrzał niemal z nienawiścią na swą młodą żonę i szepnął:

„To do ciebie przyszli! … Niech ich diabli wezmą!”

„Nie, to ty” – odpowiedziała Varya, blada ze złości. „To twoi krewni! Nie moi!”

Zwracając się do gości, rzekła z uśmiechem powitania: „Witamy w domku!”

Księżyc znów wzeszedł. Zdawał się uśmiechać, jakby cieszył się, że nie ma krewnych. Sasza, odwracając głowę, by ukryć gniewną, zrozpaczoną twarz, z trudem wydobył z siebie nutę serdecznego powitania, gdy powiedział:

„To miłe z twojej strony! Witamy w domku!”