บ้านพักชนบท

หนุ่มสาวสองคนที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานกำลังเดินไปมาบนชานชาลาของสถานีรถไฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในชนบท แขนของเขาโอบเอวเธอไว้ หัวของเธอเกือบจะแนบอยู่บนไหล่ของเขา และทั้งคู่ก็ดูมีความสุข

ดวงจันทร์โผล่พ้นเมฆลอยละล่องขึ้นมา ราวกับกำลังขมวดคิ้ว อิจฉาความสุขของพวกเขา และเสียใจกับความบริสุทธิ์อันน่าเบื่อและไร้ประโยชน์ของตนเอง อากาศนิ่งสงบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไลแลคและเชอร์รี่ป่า เสียงนกคอร์นเครกกำลังร้องอยู่ไกลออกไป

“สวยงามเหลือเกิน ซาช่า สวยงามเหลือเกิน!” ภรรยาสาวพึมพำ “ทุกอย่างดูเหมือนความฝัน ดูสิ ป่าละเมาะเล็กๆ นั้นช่างดูอ่อนหวานและน่าดึงดูดใจ! เสาโทรเลขที่แข็งแรงและเงียบสงบเหล่านั้นช่างงดงาม! มันช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้กับทิวทัศน์ บ่งบอกถึงความเป็นมนุษย์ อารยธรรมที่อยู่ไกลออกไป... คุณไม่คิดว่ามันช่างงดงามเหลือเกินเมื่อลมพัดพาเสียงรถไฟที่วิ่งผ่านไป?”

“ใช่ค่ะ … แต่มือเล็กๆ ของเธอนี่ร้อนจังเลย … ก็เพราะเธอตื่นเต้นไง วารยา … คืนนี้เธอเตรียมอะไรไว้เป็นอาหารเย็นบ้างคะ?”

“ไก่และสลัด... ไก่ตัวใหญ่พอสำหรับสองคน... แล้วก็มีปลาแซลมอนและปลาซาร์ดินที่ส่งมาจากในเมือง”

ดวงจันทร์ราวกับสูดดมยาสูบมาเล็กน้อย ซ่อนใบหน้าไว้หลังก้อนเมฆ ความสุขของมนุษย์ทำให้เธอนึกถึงความเหงาของตนเอง นึกถึงที่นอนอันเงียบสงบของเธอที่อยู่ไกลโพ้นเนินเขาและหุบเขา

“รถไฟกำลังมาแล้ว!” วาร์ยาพูด “ช่างน่ายินดีจัง!”

มองเห็นเปลวไฟสามดวงอยู่ไกลๆ นายสถานีเดินออกมาที่ชานชาลา ไฟสัญญาณกระพริบเป็นระยะๆ บนรางรถไฟ

“ไปดูรถไฟแล้วกลับบ้านกันเถอะ” ซาช่าพูดพลางหาว “เรามีความสุขด้วยกันมากเลยนะ วาร์ยา ช่างมีความสุขจนแทบไม่อยากเชื่อเลย!”

สัตว์ประหลาดสีดำคืบคลานไปอย่างเงียบเชียบข้างชานชาลาและหยุดนิ่ง พวกเขามองเห็นใบหน้าง่วงนอน หมวก และไหล่แวบๆ ผ่านหน้าต่างที่แสงสลัวๆ

“ดูสิ! ดูสิ!” พวกเขาได้ยินเสียงมาจากตู้รถไฟตู้หนึ่ง “วารยาและซาช่าออกมาพบเราแล้ว! นั่นไง! … วารยา! … วารยา … ดูสิ!”

เด็กหญิงตัวเล็กสองคนกระโดดลงจากรถไฟและเกาะคอของวารยาไว้ ตามมาด้วยหญิงวัยกลางคนร่างท้วม และสุภาพบุรุษร่างสูงผอมมีหนวดเคราสีเทา ด้านหลังพวกเขามีเด็กนักเรียนชายสองคนแบกกระเป๋าเต็มใบ และถัดจากเด็กนักเรียนชายก็คือครูพี่เลี้ยง และถัดจากครูพี่เลี้ยงก็คือคุณยาย

“เรามาถึงแล้ว เรามาถึงแล้ว เจ้าหนู!” สุภาพบุรุษหนวดเคราเริ่มพูดพลางบีบมือของซาช่า “คงเบื่อที่จะรอพวกเราแล้วสินะ! ฉันพนันได้เลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าคงบ่นลุงแก่ๆ ของเจ้าเรื่องที่ไม่ยอมลงมา! โคลยา คอสเตีย นีน่า ฟีฟา… เด็กๆ! จูบซาช่าลูกพี่ลูกน้องของเจ้าหน่อย! พวกเรามากันหมดแล้ว มากันทั้งกองทัพ แค่สามหรือสี่วันเท่านั้น… ฉันหวังว่าพวกเราคงไม่มากเกินไปสำหรับเจ้านะ? เจ้าต้องไม่ทำให้เจ้าลำบาก!”

เมื่อเห็นลุงและครอบครัวของเขา คู่รักหนุ่มสาวก็ตกตะลึง ในขณะที่ลุงพูดคุยและจูบพวกเขา ซาช่าก็เห็นภาพกระท่อมเล็กๆ ของพวกเขา: เขาและวาร์ยาเสียสละห้องเล็กๆ สามห้อง หมอนและเครื่องนอนทั้งหมดให้กับแขก ปลาแซลมอน ปลาซาร์ดีน และไก่ถูกกินหมดในพริบตาเดียว ลูกพี่ลูกน้องเด็ดดอกไม้ในสวนเล็กๆ ของพวกเขา ทำหมึกหกเลอะเทอะ ทำให้กระท่อมเต็มไปด้วยเสียงดังและความวุ่นวาย ป้าของเขาพูดถึงแต่เรื่องความเจ็บป่วยของเธอและเรื่องที่ปู่ของเธอเคยเป็นบารอนฟอนฟินทิช...

และซาช่ามองภรรยาวัยสาวของเขาด้วยสายตาที่เกือบจะเกลียดชัง แล้วกระซิบว่า:

“พวกเขามาหาคุณนี่เอง! … ช่างมันเถอะ!”

“ไม่ใช่ คุณต่างหาก” วารยาตอบด้วยใบหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ “พวกเขาเป็นญาติของคุณ ไม่ใช่ญาติของฉัน!”

จากนั้นเธอก็หันไปหาแขกที่มาเยือนพร้อมรอยยิ้มต้อนรับว่า “ยินดีต้อนรับสู่บ้านพัก!”

ดวงจันทร์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะยิ้ม ราวกับว่าดีใจที่ไม่มีญาติพี่น้อง ซาช่าหันหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่โกรธและสิ้นหวัง พยายามทำน้ำเสียงต้อนรับอย่างสุภาพขณะพูดว่า:

“คุณใจดีจัง! ยินดีต้อนรับสู่บ้านพัก!”