ไวตากราสโคป

การแสดงวอเดวิลล์นั้นมีลักษณะเป็นตอนๆ และไม่ต่อเนื่อง ผู้ชมไม่ได้เรียกร้องหาบทสรุป ความชั่วร้ายในแต่ละ "ช่วง" ก็เพียงพอแล้ว ไม่มีใครสนใจว่านักร้องตลกหญิงจะมีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มากี่ครั้ง ตราบใดที่เธอยังสามารถดึงดูดความสนใจและร้องเพลงได้ดี ผู้ชมไม่สนใจว่าสุนัขที่แสดงจะถูกส่งไปที่สถานกักกันสัตว์หรือไม่หลังจากที่พวกมันกระโดดผ่านห่วงสุดท้าย พวกเขาไม่ต้องการข่าวสารเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บที่อาจเกิดขึ้นกับนักปั่นจักรยานตลกที่ล้มหัวทิ่มลงมาจากเวทีพร้อมกับเครื่องถ้วยชาม (ของประกอบฉาก) และพวกเขาก็ไม่คิดว่าคูปองที่นั่งของพวกเขาจะให้สิทธิ์พวกเขาในการได้รับแจ้งว่ามีความรู้สึกดีๆ ต่อกันระหว่างนักดนตรีแบนโจหญิงเดี่ยวกับนักพูดชาวไอริชหรือไม่

ดังนั้นอย่าได้เปิดฉากฉากคู่รักที่ปรองดองกัน โดยมีฉากหลังเป็นความชั่วร้ายที่พ่ายแพ้ และถูกลดทอนคุณค่าด้วยสาวใช้และพ่อบ้านที่จูบกันอย่างน่าขบขัน ซึ่งถูกใส่เข้ามาเพื่อเอาใจคนดูที่นั่งราคาห้าสิบเซนต์เลย

แต่รายการของเราจะจบลงด้วย "การหักมุม" สั้นๆ สักสองสามช่วง แล้วก็แยกย้ายกันออกไป ใครก็ตามที่ไม่ได้ดูการแสดงต่อ อาจจะได้พบกับเส้นใยบางๆ ที่เชื่อมโยงเรื่องราวเข้าด้วยกัน แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม เรื่องราวที่อาจมีเพียงวอลรัสเท่านั้นที่จะเข้าใจ

ข้อความที่ตัดตอนมาจากจดหมายของรองประธานคนแรกของบริษัทประกันภัยรีพับลิกแห่งนครนิวยอร์ก ถึงแฟรงค์ กู๊ดวิน แห่งเมืองโคราลิโอ สาธารณรัฐอันชูเรีย

เรียน คุณกู๊ดวินที่รัก:—จดหมายของคุณที่ส่งผ่านทางบริษัท ฮาวแลนด์ แอนด์ ฟอร์เช็ต แห่งนิวออร์ลีนส์ ได้มาถึงเราแล้ว รวมถึงเช็คจากนิวยอร์กจำนวน 100,000 ดอลลาร์ ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่นาย เจ. เชอร์ชิลล์ วาร์ฟิลด์ อดีตประธานบริษัท ได้ยักยอกไปจากกองทุนของบริษัทนี้ … คณะผู้บริหารและกรรมการบริษัทขอแสดงความเคารพและขอบคุณอย่างจริงใจต่อคุณสำหรับการคืนเงินจำนวนทั้งหมดที่หายไปอย่างรวดเร็วและเป็นที่ชื่นชมอย่างยิ่งภายในสองสัปดาห์นับจากวันที่เงินหายไป … ขอรับรองว่าเรื่องนี้จะไม่ถูกนำไปเผยแพร่ต่อสาธารณชนแม้แต่น้อย … ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อการเสียชีวิตอย่างน่าเศร้าของนายวาร์ฟิลด์ด้วยการฆ่าตัวตาย แต่ … ขอแสดงความยินดีกับคุณวาร์ฟิลด์ในการแต่งงานของคุณ … เธอมีเสน่ห์มากมาย มีมารยาทที่น่าดึงดูด มีบุคลิกที่สูงส่งและอ่อนหวาน และมีตำแหน่งที่น่าอิจฉาในสังคมชั้นสูงของเมืองหลวง …

ขอแสดงความนับถืออย่างยิ่ง

ลูเซียส อี. แอปเปิลเกต

รองประธานาธิบดีคนที่หนึ่ง

บริษัทประกันภัยรีพับลิก

ไวตากราสโคป

(ภาพยนตร์)

ไส้กรอกสุดท้าย

ฉาก—ห้องทำงานของศิลปิน ศิลปินหนุ่มรูปงามนั่งอย่างหงอยเหงาท่ามกลางกองภาพร่าง โดยเอาศีรษะวางบนมือ เตาน้ำมันตั้งอยู่บนกล่องไม้สนกลางห้อง ศิลปินลุกขึ้น รัดเข็มขัดให้แน่นขึ้น แล้วจุดไฟเตา เขาเดินไปที่กล่องขนมปังดีบุกซึ่งซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งหลังฉากกั้น หยิบไส้กรอกออกมาหนึ่งชิ้น พลิกกล่องคว่ำลงเพื่อแสดงว่าไม่มีไส้กรอกเหลือแล้ว แล้วโยนไส้กรอกลงในกระทะที่วางอยู่บนเตา เปลวไฟของเตาดับลง แสดงว่าน้ำมันหมดแล้ว ศิลปินด้วยความสิ้นหวังอย่างเห็นได้ชัด คว้าไส้กรอกด้วยความโกรธฉับพลัน แล้วขว้างมันออกไปอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกัน ประตูก็เปิดออก และชายคนหนึ่งที่เข้ามาก็ได้รับไส้กรอกกระแทกเข้าที่จมูกอย่างแรง เขาดูเหมือนจะร้องออกมา และถูกสังเกตเห็นว่าเต้นสองสามก้าวอย่างแรง ชายผู้มาใหม่มีใบหน้าแดงก่ำ กระฉับกระเฉง และดูเฉียบแหลม เห็นได้ชัดว่ามีเชื้อสายไอริช ต่อมาเขาหัวเราะเสียงดังลั่น เตะเตาจนล้ม และตบหลังศิลปิน (ซึ่งพยายามคว้ามือเขาอย่างไม่สำเร็จ) อย่างแรง จากนั้นเขาก็แสดงท่าทางซึ่งผู้ชมที่ฉลาดพอจะเข้าใจว่าเขาได้เงินจำนวนมากจากการแลกเปลี่ยนขวานและมีดโกนโลหะผสมกับชาวอินเดียนแดงในเทือกเขาคอร์ดีเยราเพื่อแลกกับผงทองคำ เขาหยิบเงินปึกใหญ่เท่าก้อนขนมปังเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าและโบกไปมาเหนือศีรษะ ขณะเดียวกันก็แสดงท่าทางเหมือนกำลังดื่มน้ำจากแก้ว ศิลปินรีบคว้าหมวกของเขา และทั้งสองก็ออกจากสตูดิโอไปด้วยกัน

ตัวอักษรบนผืนทราย

ฉาก—ชายหาดเมืองนีซ หญิงสาวสวย วัยเยาว์ แต่งกายงดงาม สง่างาม นอนเอนกายอยู่ใกล้น้ำ ค่อยๆ เขียนตัวอักษรลงบนทรายด้วยด้ามร่มผ้าไหม ความงามบนใบหน้าของเธอนั้นโดดเด่น ท่าทางที่อ่อนช้อยนั้นทำให้คุณรู้สึกว่ามันไม่ยั่งยืน คุณรอคอยอย่างคาดหวังว่าเธอจะกระโดด เลื้อย หรือคลาน เหมือนเสือดำที่หยุดนิ่งอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอเขียนลงบนทรายอย่างไม่ใส่ใจ และคำที่เธอเขียนเสมอคือ “อิซาเบล” ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่หลา คุณเห็นว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน แม้ว่าจะไม่ใช่สหายกันอีกต่อไปแล้ว ใบหน้าของเขามืดมนและเรียบเนียน แทบจะอ่านไม่ออก—แต่ก็ไม่เชิง ทั้งสองพูดคุยกันน้อยมาก ชายคนนั้นก็ขีดเขียนบนทรายด้วยไม้เท้าของเขาเช่นกัน และคำที่เขาเขียนคือ “อันชูเรีย” จากนั้นเขาก็มองออกไปที่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและท้องฟ้าบรรจบกัน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตาย

ป่าและเธอ

ฉาก—บริเวณชายแดนของคฤหาสน์ขุนนางในดินแดนเขตร้อน ชายชราชาวอินเดีย หน้าสีมะฮอกกานี กำลังตัดหญ้าบนหลุมศพข้างป่าโกงกาง สักพักเขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินช้าๆ ไปยังป่าที่ร่มรื่นด้วยแสงสนธยาที่ค่อยๆ จางลง ที่ขอบป่ามีชายร่างกำยำ ท่าทางใจดีและสุภาพ และหญิงสาวผู้มีความงามสง่า เมื่อชายชราชาวอินเดียเดินเข้ามา ชายคนนั้นก็วางเงินลงในมือของเขา คนดูแลหลุมศพด้วยความภาคภูมิใจในเผ่าพันธุ์ของตน รับเงินนั้นราวกับเป็นสิทธิ์ของตน และจากไป สองคนที่ขอบป่าหันกลับไปตามทางเดินสลัวๆ และเดินเคียงข้างกัน—เพราะท้ายที่สุดแล้ว โลกที่งดงามที่สุดก็คือภาพยนตร์เคลื่อนไหวเล็กๆ ที่มีคนสองคนเดินเคียงข้างกันอยู่บนนั้นไม่ใช่หรือ?

ม่าน