De Vitagraphoscoop

Vaudeville is inherent episodisch en onsamenhangend. Het publiek verwacht geen ontknoping. Elke "act" heeft zijn eigen ellende. Niemand geeft erom hoeveel romances de zingende comédienne heeft gehad, zolang ze maar de schijnwerpers kan vasthouden en een paar hoge noten kan zingen. Het publiek maakt het niet uit of de honden die optreden naar het asiel gaan zodra ze hun laatste hoepel hebben gesprongen. Ze willen geen berichten over de mogelijke verwondingen van de komische fietser die met zijn hoofd voorover van het podium valt en daarbij (eigendoms)porselein te pletter slaat. Evenmin vinden ze dat hun kaartjes hen het recht geven om te weten of er al dan niet een relatie bestaat tussen de banjospelende dame en de Ierse monoloogartiest.

Laten we daarom geen doek oplichten voor een tafereel van verenigde geliefden, met op de achtergrond een verslagen schurk en ontsierd door de komische, kussende dienstmeid en butler, die er als zoethoudertje voor de Cerberi van de vijftigcentkaartjes bij zijn gegooid.

Maar ons programma eindigt met een paar korte wendingen; en dan naar de uitgang. Wie de voorstelling overslaat, kan, als hij dat wil, de dunne draad ontdekken die, zij het zeer subtiel, het verhaal samenbindt dat misschien alleen de Walrus zal begrijpen.

Uittreksels uit een brief van de eerste vice-president van de Republic Insurance Company, te New York City, aan Frank Goodwin, te Coralio, Republiek Anchuria.

Geachte heer Goodwin, uw bericht via de heren Howland en Fourchet uit New Orleans heeft ons bereikt. Ook hun wissel in New York van $ 100.000, het bedrag dat door wijlen J. Churchill Wahrfield, de voormalige president, uit de fondsen van dit bedrijf is onttrokken. … De functionarissen en directeuren verzoeken mij unaniem hun oprechte waardering en dankbaarheid over te brengen voor uw snelle en zeer gewaardeerde teruggave van het gehele vermiste bedrag binnen twee weken na de verdwijning. … Ik kan u verzekeren dat deze zaak geen enkele publiciteit zal krijgen. … Ik betreur ten zeerste het tragische overlijden van de heer Wahrfield door zelfmoord, maar … Gefeliciteerd met uw huwelijk met mejuffrouw Wahrfield … vele charmes, innemende manieren, nobele en vrouwelijke aard en benijdenswaardige positie in de beste stedelijke kringen …

Met vriendelijke groet,

Lucius E. Applegate

Eerste vicepresident

De Republiek Verzekeringsmaatschappij.

De Vitagraphoscoop

(Bewegende beelden)

De laatste worst

Scène – Een kunstenaarsatelier. De kunstenaar, een jonge man met een aantrekkelijk uiterlijk, zit neerslachtig tussen een stapel schetsen, met zijn hoofd in zijn hand. In het midden van het atelier staat een oliekachel op een grenenhouten kist. De kunstenaar staat op, maakt zijn riem vast en steekt de kachel aan. Hij loopt naar een blikken brooddoos, die half verborgen is achter een scherm, haalt er een enkel worstje uit, keert de doos om om te laten zien dat er geen meer in zit, en gooit het worstje in een koekenpan die hij op de kachel zet. De vlam van de kachel dooft, wat aantoont dat er geen olie meer is. De kunstenaar, zichtbaar wanhopig, grijpt het worstje in een vlaag van woede en slingert het met geweld weg. Op dat moment gaat een deur open en een man die binnenkomt krijgt het worstje hard tegen zijn neus. Hij lijkt te gillen en maakt een paar energieke danspasjes. De nieuwkomer is een man met een blozend gezicht, actief en scherpzinnig, kennelijk van Ierse afkomst. Vervolgens zien we hem onbedaarlijk lachen; hij schopt de kachel omver; hij klapt de kunstenaar (die tevergeefs zijn hand probeert te grijpen) heftig op de rug. Daarna voert hij een pantomime op die, voor de voldoende intelligente toeschouwer, onthult dat hij grote sommen geld heeft vergaard door bijlen en scheermesjes van potmetaal te ruilen met de indianen van het Cordilleragebergte voor goudstof. Hij haalt een rol geld, zo groot als een klein brood, uit zijn zak en zwaait ermee boven zijn hoofd, terwijl hij tegelijkertijd doet alsof hij uit een glas drinkt. De kunstenaar zet haastig zijn hoed op en de twee verlaten samen het atelier.

Het schrift op het zand

Scène – Het strand van Nice. Een vrouw, mooi, nog jong, prachtig gekleed, tevreden, evenwichtig, ligt languit aan het water en krabbelt achteloos letters in het zand met de steel van haar zijden parasol. De schoonheid van haar gezicht is gedurfd; haar lome houding voelt vergankelijk aan – je wacht vol verwachting tot ze springt, glijdt of kruipt, als een panter die onverklaarbaar stokstijf is blijven staan. Ze krabbelt achteloos in het zand; en het woord dat ze steeds schrijft is 'Isabel'. Een man zit een paar meter verderop. Je ziet dat ze elkaars metgezellen zijn, ook al zijn ze geen kameraden meer. Zijn gezicht is donker en glad, bijna ondoorgrondelijk – maar niet helemaal. De twee spreken weinig met elkaar. Ook de man krabbelt met zijn wandelstok in het zand. En het woord dat hij schrijft is 'Anchuria'. Dan kijkt hij uit over de Middellandse Zee en de hemel, met de dood in zijn blik.

De wildernis en jij

Scène – De grenzen van een landgoed in een tropisch land. Een oude indiaan met een mahoniebruin gezicht maait het gras rond een graf bij een mangrovemoeras. Hij staat op en loopt langzaam naar een bosje dat in de schemering valt. Aan de rand van het bosje staan ​​een stevige man met een vriendelijke en hoffelijke uitstraling en een vrouw met een serene en pure schoonheid. Wanneer de oude indiaan hen nadert, laat de man geld in zijn hand vallen. De grafbewaarder, met de stoïcijnse trots van zijn volk, neemt het aan als zijn recht en gaat zijn weg. De twee aan de rand van het bosje keren terug langs het schemerige pad en lopen dicht bij elkaar – want, per slot van rekening, wat is de wereld op zijn mooist anders dan een klein rond veld vol bewegende beelden met twee mensen die er samen op lopen?

Gordijn