Witagrafoskop

Wodewil jest z natury epizodyczny i nieciągły. Jego publiczność nie domaga się rozwiazania. Każdemu „zwrotowi akcji” wystarcza zło. Nikogo nie obchodzi, ile romansów mogła mieć śpiewająca komediantka, jeśli tylko uda jej się utrzymać blask fleszy i wysoką nutę czy dwie. Publiczność nie zastanawia się, czy psy występujące w programie trafią do schroniska w chwili, gdy przeskoczą przez ostatnią przeszkodę. Nie chcą komunikatów o możliwych obrażeniach odniesionych przez komicznego rowerzystę, który spada głową w dół ze sceny w wypadku z (nieruchomą) porcelaną. Nie uważają też, że ich kupony na miejsca w kinie uprawniają ich do bycia pouczanymi, czy istnieje sentyment między solistką grającą na banjo a irlandzkim monologiem.

Nie podnośmy więc kurtyny, skrywając przed widzem zjednoczonych kochanków, na tle pokonanej nikczemności i poniżonych przez komiczną, drażliwą postać pokojówki i kamerdynera, rzuconych jako osłoda Cerberom siedzącym za pięćdziesiąt centów.

Ale nasz program kończy się krótkim „zwrotem” lub dwoma; a potem do wyjść. Kto przesiedzi przedstawienie, może znaleźć, jeśli zechce, cienką nić, która spaja, choć bardzo nieznacznie, historię, którą być może zrozumie tylko Mors.

Fragmenty listu pierwszego wiceprezesa Republic Insurance Company z Nowego Jorku do Franka Goodwina z Coralio w Republice Anchurii.

Drogi Panie Goodwin: — Dotarła do nas Pana korespondencja od panów Howland i Fourchet z Nowego Orleanu. Dotarł również ich weksel wystawiony na nowojorski rachunek w wysokości 100 000 dolarów, kwota pobrana z funduszy tej firmy przez śp. J. Churchilla Wahrfielda, jej byłego prezesa. … Członkowie zarządu i dyrektorzy jednoczą się w prośbie o wyrażenie Panu szczerego szacunku i podziękowania za szybki i cenny zwrot całej brakującej kwoty w ciągu dwóch tygodni od jej zaginięcia. … Zapewniam Pana, że ​​sprawa nie zostanie nagłośniona. … Z głębokim żalem przyjmuję tragiczną śmierć pana Wahrfielda z jego własnej ręki, ale… Gratuluję Panu małżeństwa z panną Wahrfield… wiele uroku, ujmujące maniery, szlachetna i kobieca natura oraz zazdrosna pozycja w najlepszym towarzystwie metropolii…

Serdecznie,

Lucius E. Applegate

Pierwszy wiceprezes

Towarzystwo Ubezpieczeniowe Republic.

Witagrafoskop

(Filmy ruchome)

Ostatnia kiełbasa

Scena – Pracownia artysty. Artysta, młody mężczyzna o ujmującym wyglądzie, siedzi w przygnębionej pozie pośród sterty szkiców, z głową opartą na dłoni. Piecyk naftowy stoi na sosnowej skrzyni pośrodku pracowni. Artysta wstaje, zapina pas biodrowy, by zacisnąć go w innym otworze, i rozpala piecyk. Podchodzi do blaszanego chlebaka, na wpół ukrytego za parawanem, wyjmuje samotne ogniwo kiełbasy, odwraca pudełko do góry dnem, by pokazać, że nie ma już więcej, i wrzuca kiełbasę na patelnię, którą stawia na piecyku. Płomień piecyka gaśnie, pokazując, że nie ma już oleju. Artysta, w wyraźnej rozpaczy, chwyta kiełbasę w nagłym przypływie wściekłości i gwałtownie ją od siebie odrzuca. W tym samym momencie otwierają się drzwi i mężczyzna, który wchodzi, dostaje kiełbasę siłą w nos. Wydaje się krzyczeć; widać, że energicznie wykonuje krok lub dwa taneczne. Nowo przybyły to rumiany, energiczny, bystry mężczyzna, najwyraźniej irlandzkiego pochodzenia. Następnie zauważono, że wybucha niepohamowanym śmiechem; kopie piec; gwałtownie klepie artystę (który daremnie usiłuje chwycić go za rękę) po plecach. Następnie odgrywa pantomimę, która dla wystarczająco inteligentnego widza ujawnia, że ​​zdobył duże sumy pieniędzy, wymieniając blaszane siekiery i brzytwy z Indianami z Kordyliery na złoty pył. Wyciąga z kieszeni rulon pieniędzy wielkości małego bochenka chleba i wymachuje nim nad głową, jednocześnie odgrywając pantomimę picia ze szklanki. Artysta pospiesznie zakłada kapelusz i obaj opuszczają pracownię.

Pismo na piaskach

Scena — Plaża w Nicei. Kobieta, piękna, wciąż młoda, wykwintnie ubrana, zadowolona z siebie, opanowana, leży nad wodą, leniwie bazgrząc litery na piasku laską jedwabnego parasola. Piękno jej twarzy jest śmiałe; jej leniwa poza jest taka, że ​​czujesz ją nietrwałą — czekasz, wyczekując, aż skoczy, poszybuje lub pełznie, niczym pantera, która z niewytłumaczalnego powodu zastygła w bezruchu. Ona leniwie bazgrze na piasku; a słowo, które zawsze pisze, to „Isabel”. Kilka metrów dalej siedzi mężczyzna. Widać, że są towarzyszami, choć już nimi nie są. Jego twarz jest ciemna i gładka, niemal nieprzenikniona — ale nie do końca. Oboje niewiele ze sobą rozmawiają. Mężczyzna również drapie piasek laską. A słowo, które pisze, to „Anchuria”. A potem patrzy w dal, gdzie Morze Śródziemne i niebo mieszają się ze śmiercią w jego spojrzeniu.

Dzicz i Ty

Scena — Granice posiadłości dżentelmena w tropikalnej krainie. Stary Indianin o mahoniowej twarzy przycina trawę na grobie przy namorzynowym bagnie. Po chwili wstaje i powoli idzie w stronę gaju, ocienionego zapadającym, krótkim zmierzchem. Na skraju gaju stoi krzepki mężczyzna o miłym i uprzejmym usposobieniu oraz kobieta o pogodnej i czystej urodzie. Kiedy stary Indianin podchodzi do nich, mężczyzna wrzuca mu pieniądze do ręki. Opiekun grobu, z niewzruszoną dumą swojej rasy, przyjmuje je jako należne i odchodzi. Dwaj na skraju gaju zawracają w mroczną ścieżkę i idą blisko, blisko — bo w końcu czymże jest świat w najlepszym wydaniu, jak nie małym, okrągłym polem ruchomych obrazów, po którym kroczą dwoje ludzi?

Kurtyna