มหาสมุทรชั้นบน

จูโนเล่าให้เพื่อนฟังว่าเธอไปพักผ่อนบนเกาะแห่งหนึ่งในช่วงวันหยุด เธอตั้งใจจะบอกว่าเธอหวังว่าเธอจะได้ไปอยู่ที่นั่นจริงๆ แต่ทุกคนกำลังเล่าเรื่องการเดินทางของตัวเอง และคำว่าเกาะก็หลุดปากออกมาก่อนที่เธอจะทันยั้งตัวเอง พอถึงเวลาอาหารกลางวัน เกาะนั้นก็มีท่าเรือ ประภาคาร และเรือใบสีแดงลำหนึ่งแล้ว

สัปดาห์ต่อมา คุณครูขอให้ทุกคนนำแผนที่สถานที่ที่เคยไปมาด้วย จูโนจึงนำกระดาษเปล่ากลับบ้านไปที่ห้องพักชั้นบนสุด ซึ่งเธอใช้เวลาช่วงวันหยุดทั้งหมดช่วยคุณปู่คัดแยกกระดุมสำหรับร้านซ่อมของเขา

จากหน้าต่างห้อง เธอเห็นปล่องไฟและแท็งก์น้ำสีฟ้า เธอวาดแท็งก์น้ำนั้นเป็นเกาะ ส่วนปล่องไฟก็กลายเป็นประภาคาร ท่าเรือดูสมจริงมาก จนกระทั่งเธอพยายามจะทำเครื่องหมายตรงที่เธอนอน เธอจึงวางดินสอลง

คุณปู่ถามว่าทำไมในแผนที่ถึงไม่มีคน จูโนบอกว่าเธอไม่รู้วิธีวาดคน เขาจึงนั่งลงข้างๆ เธอและชี้ให้เธอดูท่าเรือเล็กๆ ที่เขาจำได้ เขาเคยแบกลังสินค้าที่นั่นตอนเป็นเด็ก ก่อนที่จะเข้ามาในเมือง ท่าเรือของเขามีกลิ่นของเชือกและส้ม เธอไม่เคยคิดที่จะถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

คุณนายเฉินขึ้นมาข้างบนเพื่อรับเสื้อโค้ทที่ซ่อมเสร็จแล้ว ทะเลที่เธอจำได้มีเรือประมงติดโคมไฟที่ทำให้ผิวน้ำดูเหมือนเต็มไปด้วยดวงดาว เธอวาดไฟดวงเล็กๆ สามดวงไว้ข้างท่าเรือของคุณปู่ วิศวกรลิฟต์จำได้ว่ามีเรือข้ามฟากสีเทาหายไปในหมอก จูโนจึงวาดแตรเสียงดังให้มัน ซึ่งเขาบอกว่าถูกต้องแล้ว

พอตกเย็น แผนที่ก็เต็มโต๊ะในครัวไปครึ่งหนึ่งแล้ว ในแผนที่นั้นมีทั้งหน้าผา ท่าเรือ น้ำตื้นอุ่นๆ เครื่องเล่นเกมอาร์เคดพังๆ และจุดที่เพื่อนบ้านทำรองเท้าหาย จูโนชอบรองเท้ามากที่สุด เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่มีใครประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่ออวดเพื่อนร่วมชั้นหรอก

วันจันทร์เธอนำแผนที่ไปโรงเรียน ก่อนที่จะกางแผนที่ออก เธอบอกครูว่าเธอไม่ได้ไปเกาะใดเกาะหนึ่ง การพูดเช่นนั้นทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว เด็กคนหนึ่งถามว่าทำไมเธอถึงโกหก

“ฉันอยากมีที่ที่เคยไป” เธอกล่าว

ครูถามเกี่ยวกับแผนที่ จูโนอธิบายถึงส้มของคุณปู่ ไฟตกปลาของคุณนายเฉิน และรองเท้า ไม่นานเด็กคนอื่นๆ ก็ชี้ไปที่พื้นที่ว่างและเสนอสิ่งต่างๆ ที่ครอบครัวของพวกเขาจำได้ เด็กชายที่ถามเกี่ยวกับเรื่องโกหกอยากวาดรูปชายหาดที่แม่ของเขาคิดถึง

พวกเขานำแผนที่ไปติดไว้ข้างหน้าต่าง จูโนเขียนชื่อเรื่องไว้ด้านบนว่า "สถานที่ที่เราเคยได้ยินมา" และเขียนที่อยู่ของอพาร์ตเมนต์ของเธอไว้ด้านล่าง

เย็นวันนั้น เธอถามคุณปู่ว่าสักวันพวกเขาจะได้ไปเที่ยวทะเลกันไหม คุณปู่บอกว่าพวกเขาสามารถเก็บเงินซื้อตั๋วรถไฟได้ ระหว่างนี้ เธอจึงวาดถนนจากท่าเรือของคุณปู่ทอดยาวเข้าไปในแผ่นดินบนแผนที่ จนถึงห้องชั้นบนของพวกเขา