Ocean na górze

Juno powiedziała swojej klasie, że spędziła wakacje na wyspie. Chciała powiedzieć, że żałuje, że tego nie zrobiła. Ale wszyscy inni opowiadali o podróżach i słowo „wyspa” wymknęło jej się, zanim zdążyła się powstrzymać. Do południa była już na niej przystań, latarnia morska i łódź z czerwonymi żaglami.

W następnym tygodniu nauczycielka poprosiła wszystkich o przyniesienie mapy miejsca, w którym byli. Juno zaniosła czystą kartkę do mieszkania na ostatnim piętrze, gdzie spędziła całe wakacje, pomagając dziadkowi sortować guziki do jego warsztatu naprawczego.

Z okna widziała kominy i błękitny zbiornik na wodę. Narysowała zbiornik jako wyspę. Kominy stały się latarniami morskimi. Port wyglądał przekonująco, dopóki nie spróbowała zaznaczyć miejsca, w którym spała. Odłożyła ołówek.

Dziadek zapytał, dlaczego na mapie nie ma ludzi. Juno odpowiedziała, że ​​nie umie ich rysować. Usiadł obok niej i pokazał jej mały port, który pamiętał. Nosił tam skrzynie jako chłopiec, zanim przybył do miasta. Jego port pachniał liną i pomarańczami. Nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby go o to zapytać.

Pani Chen weszła na górę po naprawiony płaszcz. Pamiętała, że ​​morze było pełne łodzi rybackich z lampami, które sprawiały, że woda wyglądała na pełną gwiazd. Dodała trzy maleńkie światełka obok portu Dziadka. Maszynista windy pamiętał szary prom znikający we mgle. Juno dorysowała głośny klakson, co, jak powiedział, było jak najbardziej trafne.

Wieczorem mapa pokrywała połowę kuchennego stołu. Były na niej klify, mola, ciepłe płycizny, zepsuty automat do gier i miejsce, gdzie sąsiad zgubił but. Juno najbardziej podobał się but, bo nikt nie wymyśliłby czegoś takiego, żeby zaimponować klasie.

W poniedziałek zaniosła mapę do szkoły. Zanim ją rozłożyła, powiedziała nauczycielce, że nie była na żadnej wyspie. Gdy to mówiła, poczuła, jak płoną jej policzki. Jedno z dzieci zapytało, dlaczego skłamała.

„Chciałam mieć jakieś miejsce, w którym naprawdę byłam” – powiedziała.

Nauczycielka zapytała o mapę. Juno wyjaśniła, co to są pomarańcze dziadka, latarki wędkarskie pani Chen i but. Wkrótce pozostałe dzieci wskazywały puste miejsca i podawały rzeczy, które pamiętały ich rodziny. Chłopiec, który pytał o kłamstwo, chciał narysować plażę, za którą tęskniła jego matka.

Przypięli mapę obok okna. Juno napisała na górze tytuł: „Miejsca, o których słyszeliśmy”. Pod spodem dodała adres swojego mieszkania.

Tego wieczoru zapytała Dziadka, czy mogliby kiedyś pojechać nad morze. Odpowiedział, że mogą zaoszczędzić na pociąg. Do tego czasu dała jego portowi drogę prowadzącą w głąb lądu, aż do ich pokoju na piętrze.