De oceaan boven

Juno vertelde haar klas dat ze de vakantie op een eiland had doorgebracht. Ze had eigenlijk willen zeggen dat ze dat graag had gewild. Maar iedereen was al bezig met het beschrijven van reizen, en het eiland ontglipte haar voordat ze het kon tegenhouden. Tegen lunchtijd had het een haven, een vuurtoren en een boot met rode zeilen.

De week daarop vroeg hun juf iedereen om een ​​kaart mee te nemen van een plek waar ze geweest waren. Juno nam een ​​blanco vel papier mee naar huis, naar het appartement op de bovenste verdieping waar ze de hele vakantie had doorgebracht met het helpen van opa bij het sorteren van knopen voor zijn reparatiewerkplaats.

Vanuit hun raam zag ze schoorstenen en een blauwe watertank. Ze tekende de tank als een eiland. De schoorstenen werden vuurtorens. De haven zag er overtuigend uit, totdat ze probeerde aan te geven waar ze had geslapen. Ze legde haar potlood neer.

Grootvader vroeg waarom er geen mensen op de kaart stonden. Juno zei dat ze niet wist hoe ze die moest tekenen. Hij ging naast haar zitten en wees haar een kleine haven aan die hij zich herinnerde. Als jongen had hij daar kratten naartoe gedragen, voordat hij naar de stad kwam. Zijn haven rook naar touw en sinaasappels. Ze had er nooit aan gedacht hem ernaar te vragen.

Mevrouw Chen kwam naar boven om een ​​gerepareerde jas op te halen. Ze herinnerde zich de zee met vissersboten met lampen die het water eruit lieten zien alsof het vol sterren stond. Ze plaatste drie kleine lichtjes naast de haven van grootvader. De liftmonteur herinnerde zich een grijze veerboot die in de mist verdween. Juno tekende er een luide hoorn bij, wat volgens hem precies klopte.

Tegen de avond lag de kaart half op de keukentafel. Er stonden kliffen, pieren, warme ondiepe wateren, een kapotte arcadekast en de plek waar een buurman een schoen was kwijtgeraakt op. Juno vond de schoen het leukst, omdat het iets was wat niemand zou verzinnen om indruk te maken op een klas.

Op maandag nam ze de kaart mee naar school. Voordat ze hem openvouwde, vertelde ze haar juf dat ze niet op een eiland was geweest. Ze werd er rood van. Een kind vroeg waarom ze had gelogen.

'Ik wilde ergens geweest zijn,' zei ze.

De juf vroeg naar de kaart. Juno legde uit wat de sinaasappels van opa waren, de vislampen van mevrouw Chen en de schoen. Al snel wezen de andere kinderen naar lege plekken en noemden ze dingen die hun eigen familie zich herinnerde. De jongen die naar de leugen had gevraagd, wilde een strand tekenen dat zijn moeder miste.

Ze hadden de kaart naast het raam vastgeprikt. Juno schreef bovenaan de titel: Plaatsen waar we over gehoord hebben. Daaronder voegde ze het adres van haar appartement toe.

Die avond vroeg ze grootvader of ze ooit eens naar zee konden gaan. Hij zei dat ze konden sparen voor de trein. In de tussentijd tekende ze vanaf zijn haven een weg die landinwaarts leidde, helemaal tot aan hun kamer op de bovenverdieping.