พลังแห่งชื่อเสียง

คืนหนึ่งเมื่อสัปดาห์ที่แล้วในซานอันโตนิโอ ชายร่างสูงหน้าตาเคร่งขรึมสวมหมวกไหมพรมเดินจากที่ทำงานเข้าไปในบาร์ของโรงแรม และยืนอยู่ข้างเตาที่กลุ่มชายกำลังนั่งสูบบุหรี่และพูดคุยกันอยู่ ชายอ้วนคนหนึ่งสังเกตเห็นเขาเดินเข้าไป จึงถามพนักงานโรงแรมว่าเป็นใคร พนักงานบอกชื่อของเขา และชายอ้วนก็เดินตามคนแปลกหน้าเข้าไปในบาร์ พร้อมกับเหลือบมองเขาด้วยความชื่นชมและยินดี

“คืนนี้อากาศค่อนข้างหนาวนะครับ สุภาพบุรุษทั้งหลาย สำหรับประเทศที่อบอุ่นแบบนี้” ชายสวมหมวกไหมพรมกล่าว

“โอ้—ฮา—ฮา—ฮา—ฮา—ฮา!” ชายอ้วนตะโกนพลางหัวเราะเสียงดัง “เยี่ยมไปเลย”

ชายผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมดูประหลาดใจเล็กน้อย แล้วก็เดินไปผิงไฟให้ร่างกายอบอุ่นต่อไป

ขณะนั้น ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตาพูดขึ้นว่า:

“ดูเหมือนว่าตุรกีเจ้าเก่าในยุโรปจะไม่ค่อยส่งเสียงดังอะไรแล้ว”

“ไม่” ชายผู้เคร่งขรึมกล่าว “ดูเหมือนว่าประเทศอื่นๆ ต่างหากที่กำลังกอบโกยผลประโยชน์อยู่”

ชายอ้วนร้องลั่นแล้วนอนลงกลิ้งไปมาบนพื้น “โอ้พระเจ้า!” เขาร้องโหยหวน “นั่นมันสุดยอดที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย ฮ่าๆๆๆๆ! มาเถอะสุภาพบุรุษทั้งหลาย มาหาอะไรกินกันเถอะ”

คำเชิญนั้นดูเหมือนจะเป็นคำขอโทษที่เพียงพอสำหรับทุกคนสำหรับความสนุกสนานที่ไม่เหมาะสมของเขา และพวกเขาก็ยืนเรียงแถวตามบาร์ ในขณะที่เครื่องดื่มกำลังเตรียมอยู่ ชายอ้วนก็แอบเดินไปตามแถวและกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของทุกคน ยกเว้นชายที่สวมหมวกไหม เมื่อเขาเดินผ่านไป รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฝูงชน

“เอาล่ะ สุภาพบุรุษทั้งหลาย ถึงเวลาสนุกแล้ว!” ชายผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมกล่าวพลางยกแก้วขึ้น

ทุกคนในงานปาร์ตี้เริ่มหัวเราะกันอย่างพร้อมเพรียง จนทำเครื่องดื่มหกเลอะพื้นและบาร์ไปครึ่งหนึ่ง

“คุณเคยได้ยินคำพูดที่คมคายเช่นนี้มาก่อนหรือไม่?” คนหนึ่งกล่าว

“เขาเป็นคนสนุกสนานมากเลยใช่ไหมล่ะ?”

“เขาก็เป็นคนเดิมนั่นแหละ”

“นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นที่นี่ในรอบปี”

“ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย” ชายผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมกล่าว “ดูเหมือนว่าพวกท่านจะสมคบคิดกันเพื่อล้อเลียนผม ผมเองก็ชอบเรื่องตลก แต่ผมอยากรู้ว่าพวกท่านกำลังโห่ร้องด้วยความดีใจเรื่องอะไร”

ชายสามคนนอนลงบนขี้เลื่อยแล้วกรีดร้อง ส่วนที่เหลือก็ล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้และพิงบาร์หัวเราะกันอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นสามหรือสี่คนก็เกือบจะทะเลาะกันเพื่อแย่งกันจัดที่นั่งให้พวกเขาใหม่ ชายผู้เคร่งขรึมระแวงและจับตาดูอยู่ตลอด แต่เขาก็ดื่มทุกครั้งที่มีคนเสนอจะเลี้ยง เมื่อใดก็ตามที่เขาพูดอะไรออกมา กลุ่มคนทั้งหมดก็จะหัวเราะเสียงดังจนน้ำตาไหล

“เอาล่ะ” ชายผู้เคร่งขรึมกล่าวหลังจากที่คนอื่นๆ จ่ายค่าเครื่องดื่มไปประมาณยี่สิบรอบแล้ว “เพื่อนที่ดีที่สุดก็ต้องจากกัน ฉันต้องไปนอนพักผ่อนบนโซฟานุ่มๆ ของฉันแล้ว”

“เยี่ยม!” ชายอ้วนตะโกน “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ‘Downy couch’ นี่เยี่ยมไปเลย ดีที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลย คุณยังคงเก่งเหมือนเดิม ไม่เคยได้ยินใครพูดจาฉลาดเฉลียวแบบนี้มาก่อนเลย เท็กซัสภูมิใจในตัวคุณนะเพื่อน”

“ราตรีสวัสดิ์ครับ สุภาพบุรุษทั้งหลาย” ชายผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมกล่าว “พรุ่งนี้เช้าผมต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน”

“ได้ยินไหม!” ชายอ้วนตะโกน “เขาบอกว่าต้องไปทำงาน ฮ่าๆๆๆๆ!”

ฝูงชนทั้งหมดส่งเสียงหัวเราะดังลั่นเป็นครั้งสุดท้ายขณะที่ชายผู้เคร่งขรึมเดินไปที่ประตู เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ผมมีค่ำคืนที่แสน (ฮึก) แสน (ฮึก) นะครับสุภาพบุรุษทั้งหลาย หวังว่าจะได้พบกัน (ฮึก) ในเช้าวันพรุ่งนี้ นี่นามบัตรของผมครับ ฝันดีครับ”

ชายอ้วนคว้าบัตรไว้แล้วจับมือกับชายผู้มีสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อเขาจากไปแล้ว ชายคนนั้นเหลือบมองบัตรอีกครั้ง และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วอย่างหนัก

“ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย” เขากล่าว “พวกท่านทุกคนคงทราบดีว่าเพื่อนของเราที่เราให้ความบันเทิงอยู่นั้นคือใคร ใช่ไหม?”

“แน่นอน คุณบอกว่าเป็นอเล็กซ์ สวีท คนจาก 'เท็กซัส ซิฟติ้งส์' นี่นา”

“ผมเลยเข้าใจ” ชายอ้วนกล่าว “พนักงานโรงแรมบอกว่าเป็นอเล็กซ์ สวีท”

เขายื่นนามบัตรให้พวกเขาแล้วเดินออกไปทางประตูข้างอย่างรวดเร็ว นามบัตรนั้นเขียนว่า:

แอลเอ็กซ์ วีท

ตัวแทนจากเมืองแคนซัสซิตี้

สมิธและโจนส์ มิสซูรี

อุปกรณ์ขายส่งสำหรับธุรกิจรับจัดงานศพ

ฝูงชนเสียเงินไป 32 ดอลลาร์กับขนม และพวกเขาก็ติดอาวุธและเตรียมพร้อมรับมือกับชายอ้วนคนนั้น เมื่อคนแปลกหน้าพยายามจะสร้างเสียงหัวเราะในซานอันโตนิโอในตอนนี้ เขาต้องแสดงหลักฐานยืนยันตัวตนเป็นลายลักษณ์อักษรเสียก่อน จึงจะสามารถทำให้คนยิ้มได้