Siła reputacji

Pewnej nocy w zeszłym tygodniu w San Antonio wysoki, poważny mężczyzna w jedwabnym kapeluszu wszedł z biura do hotelowego baru i stanął przy piecu, gdzie grupa mężczyzn siedziała, paląc papierosy i rozmawiając. Gruby mężczyzna, który zauważył go wchodzącego, zapytał recepcjonistę, kim on jest. Recepcjonista podał jego nazwisko, a grubas poszedł za nieznajomym do baru, rzucając mu spojrzenia pełne podziwu i zachwytu.

„Dosyć zimna noc, panowie, jak na ciepły kraj” – powiedział mężczyzna w jedwabnym kapeluszu.

„Och, ha, ha, ha, ha!” – krzyknął grubas, wybuchając głośnym śmiechem. „To całkiem niezłe”.

Uroczysty mężczyzna wyglądał na zaskoczonego i dalej grzał się przy piecu.

W tej chwili jeden z mężczyzn siedzących przy piecu powiedział:

„Ten stary Indyk w Europie zdaje się nie robić teraz zbyt wiele hałasu”.

„Nie” – rzekł poważny mężczyzna – „wydaje się, że to inne narody zajmują się wyłącznie pożeraniem”.

Grubas krzyknął, położył się i turlał po podłodze. „O rany!” – ryknął – „to najlepsza rzecz, jaką w życiu słyszałem. Aha… ha… ha… ha… ha! No, panowie, napijcie się czegoś na ten temat”.

Zaproszenie wydawało się wszystkim wystarczającym przeprosinami za jego niefortunną wesołość i wszyscy ustawili się wzdłuż baru. Podczas gdy przygotowywano drinki, grubas przemknął wzdłuż kolejki i szepnął coś do ucha wszystkim, z wyjątkiem mężczyzny w jedwabnym kapeluszu. Kiedy się przecisnął, na twarzach tłumu rozlał się szeroki uśmiech.

„No cóż, panowie, mamy zabawę!” powiedział poważny mężczyzna, unosząc kieliszek.

Cała impreza jednogłośnie wybuchnęła gromkim śmiechem, wylewając połowę drinków na bar i podłogę.

„Czy słyszałeś kiedyś taki potok dowcipu?” zapytał jeden z nich.

„Mnóstwo zabawy, prawda?”

„Ten sam stary facet, którym był kiedyś.”

„To najlepsza rzecz, jaka wydarzyła się tu od roku”.

„Panowie” – powiedział poważny mężczyzna – „wydaje się, że istnieje między wami spisek, żeby mnie oszukać. Sam lubię żarty, ale lubię wiedzieć, o co się mnie tak wychwala”.

Trzech mężczyzn położyło się w trocinach i krzyczało, a reszta padła na krzesła i oparła się o bar w paroksyzmach śmiechu. Potem trzech lub czterech z nich omal nie walczyło o zaszczyt ponownego ich postawienia. Poważny mężczyzna był podejrzliwy i czujny, ale pił za każdym razem, gdy ktoś proponował poczęstunek. Ilekroć rzucał uwagę, cała banda wybuchała śmiechem, aż łzy płynęły im z oczu.

„Cóż” – powiedział poważny mężczyzna, po tym jak pozostali zapłacili za jakieś dwadzieścia kolejek – „najlepsi przyjaciele muszą się rozstać. Muszę iść na moją puchową kanapę”.

„Dobrze!” krzyknął grubas. „Ha—ha—ha—ha—ha! „Puchata kanapa” jest dobra. Najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałem. Jesteś tak dobry, na Boga, jak zawsze. Nigdy nie słyszałem tak improwizowanego dowcipu. Teksas jest z ciebie dumny, stary chłopcze.”

„Dobranoc, panowie” – powiedział poważny mężczyzna. „Muszę wstać wcześnie rano i iść do pracy”.

„Słyszysz!” krzyknął grubas. „Mówi, że musi pracować. Ha—ha—ha—ha—ha!”

Cały tłum wybuchnął gromkim śmiechem, gdy poważny mężczyzna podszedł do drzwi. Zatrzymał się na chwilę i powiedział: „Miałem bardzo (hic) przyjemny wieczór (hic) panowie. Mam nadzieję, że zobaczę was (hic) rano. Oto moja wizytówka. Dobranoc”.

Grubas chwycił kartę i uścisnął dłoń poważnego mężczyzny. Kiedy wyszedł, spojrzał na kartę, a jego twarz przybrała poważny wyraz.

„Panowie” – powiedział – „wiecie wszyscy, kim jest nasz przyjaciel, którego gościliśmy, prawda?”

„Oczywiście. Powiedziałeś, że to był Alex Sweet, człowiek od „Texas Siftings”.

„Tak zrozumiałem” – powiedział grubas. „Recepcjonista powiedział, że to Alex Sweet”.

Podał im kartkę i wyszedł bocznymi drzwiami. Na kartce było napisane:

Pszenica LX

Reprezentując Kansas City

Smith i Jones Mo.

Hurtowe artykuły dla zakładów pogrzebowych

Tłum wydał 32 dolary na słodycze, uzbroił się i zastawił pułapkę na grubasa. Kiedy nieznajomy próbuje teraz żartować w San Antonio, musi przedstawić odpowiednie dokumenty na piśmie, zanim będzie mógł wywołać uśmiech.