ถ้วยที่ห้า

ในรูปถ่ายทุกรูปที่ติดอยู่บนผนังห้องครัวมีคนอยู่สี่คน ส่วนบนชั้นวางมีถ้วยห้าใบ จูนเริ่มจัดเก็บรูปถ่ายก่อน เธอห่อถ้วยด้วยหนังสือพิมพ์ โดยเก็บถ้วยสีน้ำตาลที่บิ่นไว้เป็นใบสุดท้าย พ่อของเธอไม่เคยอนุญาตให้ใครใช้มันเลย

พี่ชายของเธอเอาเครื่องมือไป น้องสาวของเธอเอาผ้าห่มสีฟ้าไป จูนตกลงที่จะทำครัวให้เสร็จเพราะเธออยู่ใกล้ที่สุด แม้ว่าทุกคนจะรู้ว่าเธอมาเยี่ยมน้อยที่สุดก็ตาม หลายปีที่ผ่านมา เธอเอาของชำมาวางไว้ที่ประตูหลังระหว่างกะทำงาน คุยกับพ่อผ่านมุ้งลวดขณะที่เขายืนยันว่าเขาไม่ต้องการอะไรเลย

เวลาสิบเอ็ดโมง มีคนมาเคาะประตู ชายคนหนึ่งสวมเสื้อแจ็กเก็ตส่งของยืนอยู่ข้างนอกพร้อมถุงกระดาษ เขาเหลียวมองเลยจูนไปที่โต๊ะว่างเปล่า

“ผมขอโทษครับ” เขากล่าว “ผมเพิ่งทราบเรื่องนี้เมื่อวานนี้เอง”

เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อพอล เขามาส่งยาในเช้าวันอังคารและวันศุกร์ พ่อของเธอไม่จำเป็นต้องกินยาเป็นประจำ แต่พอลก็แวะมาส่งยาให้อยู่ดี บ้านหลังนั้นอยู่กึ่งกลางเส้นทางส่งยาของเขา และมักจะมีกาต้มน้ำต้มอยู่เสมอ

จูนเจอช้อนสองคันในลิ้นชัก “คุณอยากดื่มชาไหมคะ/ครับ?”

พอลนั่งบนเก้าอี้หันหน้าไปทางสวน เมื่อเธอวางถ้วยที่บิ่นไว้ตรงหน้าเขา เขาก็ยิ้ม “เขาบอกว่าถ้วยนั้นเป็นของฉัน เพราะฉันไม่สามารถทำให้มันเสียหายไปมากกว่านี้ได้”

พวกเขาดื่มชาจากถ้วยที่ไม่มีจานรอง พอลเล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับสัปดาห์ที่ลูกชายของเขาออกจากบ้าน ฤดูหนาวที่รถตู้ของเขาเสีย และความคิดเห็นที่หนักแน่นของพ่อเธอเกี่ยวกับฟุตบอล จูนนึกถึงชายคนหนึ่งที่ดูการแข่งขันอย่างเงียบๆ เธอไม่รู้มาก่อนว่าเขาเก็บการโต้เถียงไว้เฉพาะเช้าวันอังคารเท่านั้น

พอลหยิบเค้กผลไม้ชิ้นเล็กๆ ออกมาจากถุงกระดาษ “ผมเอามาให้เขาในวันเกิดทุกปี เขาบอกว่าคุณชอบขอบที่ไหม้ๆ น่ะ”

จูนเคยชอบเค้กชิ้นนั้นมาก่อน โดยเฉพาะตอนที่ขอบเค้กมีรสชาติที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รับอนุญาตให้กินอะไรสักอย่างก่อนอาหารเย็น เธอใช้มีดเพียงเล่มเดียวที่ไม่ได้เอามาด้วยตัดเค้ก พอลหยิบชิ้นตรงกลางไปโดยไม่ถามอะไรเลย

หลังจากที่เขาจากไป เธอก็เปิดกล่องใบหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง เธอนำถ้วยที่ดีสี่ใบมาวางรวมกัน และวางถ้วยสีน้ำตาลไว้บนชั้นวางด้านบน จากนั้นเธอก็โทรหาพี่ชายและน้องสาว พวกเขาคุยกันเรื่องการขายบ้าน ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ และเรื่องน้ำรั่วในโรงรถ สุดท้ายเธอก็เล่าเรื่องของพอลให้พวกเขาฟัง

น้องสาวของเธอจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเคยนำหนังสือจากห้องสมุดมาให้ ส่วนน้องชายของเธอจำได้ว่ามีเพื่อนบ้านคนหนึ่งเคยยืมเครื่องตัดหญ้า พวกเขายังคงพูดคุยกันต่อไปแม้ว่าจะไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้วก็ตาม

เมื่อจูนล็อกครัวในเย็นวันนั้น ถ้วยที่ห้าก็ยังคงอยู่บนชั้นวาง เธอจะเก็บมันในวันพรุ่งนี้ หรืออาจจะเป็นวันถัดไป ชาในกระป๋องยังมีเหลืออยู่