De vijfde beker

Op elke foto aan de keukenmuur stonden vier mensen en op de plank stonden vijf kopjes. June pakte eerst de foto's in. Ze wikkelde de kopjes in krantenpapier en bewaarde het beschadigde bruine kopje als laatste. Haar vader had nooit iemand het laten gebruiken.

Haar broer had het gereedschap meegenomen. Haar zus had de blauwe deken meegenomen. June had ermee ingestemd de keuken af ​​te maken omdat ze het dichtstbij woonde, hoewel iedereen wist dat ze er het minst vaak kwam. Jarenlang had ze tussen haar diensten door boodschappen bij de achterdeur afgeleverd, terwijl ze via het horgaas met haar vader praatte, die volhield dat hij niets nodig had.

Om elf uur klopte er iemand aan. Een man in een bezorgjas stond buiten met een papieren tas. Hij keek langs June heen naar de lege tafel.

'Het spijt me,' zei hij. 'Ik hoorde het pas gisteren.'

Hij stelde zich voor als Paul. Hij bezorgde medicijnen op dinsdag- en vrijdagochtend. Haar vader had geen regelmatige medicijnen nodig, maar Paul was er toch mee gestopt. Het huis lag ongeveer halverwege zijn route en de waterkoker stond meestal aan.

June vond twee lepels in de la. "Wilt u thee?"

Paul zat in de stoel met uitzicht op de tuin. Toen ze de beschadigde kop voor hem neerzette, glimlachte hij. 'Hij zei dat die van mij was, omdat ik hem niet verder kon beschadigen.'

Ze dronken thee uit kopjes zonder schoteltjes. Paul vertelde haar over de week dat zijn zoon van huis vertrok, de winter waarin zijn busje kapotging en de uitgesproken meningen van haar vader over voetbal. June herinnerde zich een man die altijd in stilte naar wedstrijden keek. Ze wist niet dat hij zijn argumenten bewaarde voor dinsdagochtenden.

Paul pakte een klein vruchtengebakje uit de papieren zak. "Ik nam dit altijd mee voor zijn verjaardag. Hij zei dat je de aangebrande randjes lekker vond."

June had ze vroeger lekker gevonden, toen de randjes smaakten naar toestemming om iets te eten vóór het avondeten. Ze sneed de taart aan met het enige mes dat ze niet had ingepakt. Paul nam zonder te vragen het middelste stuk.

Nadat hij vertrokken was, opende ze een van de dozen opnieuw. Ze zette de vier mooie kopjes bij elkaar en plaatste het bruine kopje op de plank erboven. Daarna belde ze haar broer en zus. Ze praatten over de verkoop van het huis, de makelaar en een lekkage in de garage. Uiteindelijk vertelde ze hen over Paul.

Haar zus herinnerde zich een vrouw die vroeger bibliotheekboeken bracht. Haar broer herinnerde zich een buurman die de grasmaaier leende. Ze bleven met elkaar praten, ook nadat ze niets meer te bespreken hadden.

Toen June die avond de keuken op slot deed, stond het vijfde kopje nog steeds op de plank. Ze zou het de volgende dag inpakken, of misschien de dag erna. Er zat nog thee in het blik.