เรจินัลด์ในสถาบัน
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็ม “เรจินัลด์ในสถาบันการศึกษา” โดยซากิ
“คนเราไปเรียนที่โรงเรียนป้องกันตัวก็เพราะอยากเรียนการป้องกันตัว” เรจินัลด์กล่าว “มันเป็นหัวข้อเดียวที่เรามีร่วมกันกับญาติๆ จากต่างจังหวัด”
“สำหรับพวกเขาแล้วมันแทบจะเป็นเหมือนพิธีกรรมทางศาสนาเลยทีเดียว” คนอื่นกล่าว “เป็นเหมือนเมกกะแห่งศิลปะ และเมื่อคนดีๆ ตายไป พวกเขาก็จะไปที่นั่น”
“แด่กองทุนมรดกของแชนทรี ปริศนาอยู่ที่ว่าพวกเขาจะหาเรื่องพูดคุยกันในชนบทได้อย่างไร”
“ในประเทศนี้มีหัวข้อสนทนาอยู่สองเรื่อง คือ คนรับใช้ และ ไก่สามารถถูกทำให้จ่ายค่าจ้างได้หรือไม่? ผมเชื่อว่าเรื่องแรกเป็นเรื่องบังคับ ส่วนเรื่องที่สองเป็นเรื่องเลือกได้”
เรจินัลด์กล่าวต่อว่า “ในฐานะที่เป็นองค์กรที่ทำหน้าที่ได้นั้น สถาบันแห่งนี้ล้มเหลว”
“คุณคิดว่ามันจะพอทนได้ไหมถ้าไม่มีรูปภาพ?”
“รูปภาพเหล่านั้นก็โอเคในแบบของมันเอง ท้ายที่สุดแล้ว เราก็สามารถดูมันได้เสมอหากเรารู้สึกเบื่อหน่ายกับสิ่งรอบข้าง หรือต้องการหลีกเลี่ยงการพบปะกับบุคคลที่กำลังจะเกิดขึ้น”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเสมอไปหรอกนะ ย่อมต้องมีผู้หญิงสักคนที่เราเคยเจอครั้งหนึ่งที่เดวอนเชียร์ หรือที่เนินเขามาทอปโป หรือที่ไหนสักแห่ง ที่เดินเข้ามาหาเราแล้วพูดว่า ตลกดีนะที่มักจะเจอคนที่เรารู้จักที่สถาบันแห่งนี้เสมอ ส่วนตัวแล้ว ฉันไม่คิดว่ามันตลกเลย”
“ผมเพิ่งเจอเรื่องแบบนั้นมาเมื่อกี้นี้เอง” เรจินัลด์พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “เพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมต้องเชื่อคำพูดของเธอว่าเคยเจอผมเมื่อฤดูร้อนที่แล้วที่แคว้นบริตตานี”
“ฉันหวังว่าคุณคงไม่ได้โหดร้ายเกินไปใช่ไหม?”
“ผมเพียงแค่บอกเธอด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่ายแต่ทรงประสิทธิภาพว่า ศิลปะแห่งชีวิตคือการหลีกเลี่ยงสิ่งที่ไม่อาจเอื้อมถึง”
“เธอพยายามคิดหาคำตอบจากด้านหลังแคตตาล็อกของเธอหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่ตอนนั้นหรอก เธอพึมพำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องที่ว่าตัวเอง ‘ฉลาดมาก’ คิดดูสิ มาเรียนที่สถาบันนี้เพื่อมาทำตัวฉลาดงั้นเหรอ!”
“การฉลาดในตอนบ่าย หมายความว่าเราไม่ได้ไปรับประทานอาหารเย็นที่ไหนเลย”
“นั่นทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่า ผมจำไม่ได้ว่าผมตอบรับคำเชิญของคุณไปทานอาหารเย็นที่ร้านเคทเนอร์คืนนี้หรือเปล่า”
“ในทางกลับกัน ฉันจำได้อย่างชัดเจนว่าตอนนั้นฉันไม่ได้ขอให้คุณทำอย่างนั้น”
“ความมั่นใจมากเกินไปไม่เหมาะสมกับคนหนุ่มสาว ดังนั้นเราจะถือว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว คุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่เหรอ? อ้อ รูปภาพ ส่วนตัวแล้วฉันค่อนข้างชอบพวกมัน พวกมันดูสมจริงและเป็นไปได้อย่างน่าประทับใจ ช่วยให้เราหลุดพ้นจากความไม่เป็นจริงของชีวิตได้”
“บางครั้งคนเราก็อยากหลีกหนีจากตัวเองบ้าง”
“นั่นคือข้อเสียของภาพเหมือน โดยทั่วไปแล้ว แม้แต่เพื่อนที่เกลียดชังที่สุดก็ไม่มีอะไรจะติไปกว่าความเหมือนกันอย่างซื่อสัตย์ที่ส่งต่อไปยังคนรุ่นหลังในฐานะตัวตนของเรา ผมเกลียดคนรุ่นหลัง—พวกเขามักชอบที่จะได้พูดเป็นคนสุดท้าย แน่นอนว่าสำหรับภาพเหมือนนั้นก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง”
“เช่นอะไรบ้าง?”
“การตายก่อนที่จะได้รับการวาดภาพโดยซาร์เจนท์ ก็เหมือนกับการไปสวรรค์ก่อนวัยอันควร”
“ด้วยความระมัดระวังและความใจร้อนที่จำเป็น คุณอาจหลีกเลี่ยงหายนะนั้นได้”
“ถ้าคุณจะเสียมารยาทอย่างนั้น” เรจินัลด์กล่าว “พรุ่งนี้เย็นผมก็จะร่วมรับประทานอาหารกับคุณด้วย” เขากล่าวต่อ “ข้อเสียที่สำคัญที่สุดของสถาบันแห่งนี้ก็คือ การตั้งชื่อ ทำไมลำธารที่มีปลาเทราต์ให้เห็นชัดเจน และมีกระต่ายนั่งอยู่ตรงหน้า ถึงได้ถูกเรียกว่า 'ความฝันยามเย็นอันสงบสุขไร้เมฆหมอก' หรืออะไรทำนองนั้น?”
“คุณคิดว่า” อีกฝ่ายกล่าว “ชื่อควรช่วยลดความซับซ้อนในการบรรยายมากกว่ากระตุ้นจินตนาการใช่ไหม?”
“หากเลือกอย่างเหมาะสม มันควรจะทำได้ทั้งสองอย่าง อย่างเช่นลูกแมวตัวเมียของฉันที่บ้าน ฉันตั้งชื่อมันว่าเดอร์รี”
“นึกภาพออกแต่เรื่องการปิดล้อมที่ยืดเยื้อและความขัดแย้งทางศาสนาเท่านั้นเอง แน่นอน ฉันไม่รู้จักลูกแมวของคุณหรอก”
“โอ้ คุณนี่ช่างไร้สาระจัง มันเป็นชื่อที่ไพเราะ และมันก็ตอบรับชื่อนั้น—เมื่อมันต้องการ แล้วถ้ามีเสียงแปลกๆ ในตอนกลางคืน ก็สามารถอธิบายได้อย่างสั้นๆ ว่า: เดอร์รีกับทอมส์”
“คุณอาจคิดค่าโฆษณาได้เกือบจะทั้งหมดเลย แต่ถ้าใช้กับรูปภาพ คุณไม่คิดเหรอว่าระบบของคุณจะดูเนียนเกินไป เช่น สำหรับพวกญาติๆ ในชนบท?”
“การปฏิรูปทุกครั้งย่อมมีผู้ตกเป็นเหยื่อ คุณไม่สามารถคาดหวังให้ลูกวัวที่อ้วนพีจะร่วมยินดีกับเหล่าทูตสวรรค์เมื่อลูกชายที่หลงผิดกลับมาได้ อีกจุดอ่อนที่น่ารักของสถาบันแห่งนี้ก็คือ ไม่มีบุคคลสำคัญคนใดของสถาบันที่จะ ‘โด่งดัง’ ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คุณสามารถเห็นพวกเขาค่อยๆ ปรากฏตัวมาได้หลายปี เหมือนกับปัญหาในแถบคาบสมุทรบอลข่านหรือการปรับปรุงถนนหนทาง และเมื่อพวกเขาได้วาดภาพบนผืนผ้าใบไปสักพันตารางหลาแล้ว ผลงานของพวกเขาก็จะเริ่มได้รับการยอมรับ”
“มีคนที่ไม่ควรถูกโต้แย้งคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า คนเราต้องประสบความสำเร็จก่อนอายุสามสิบ มิฉะนั้นก็ไม่มีวันประสบความสำเร็จ”
เรจินัลด์กล่าวว่า “การมีอายุครบสามสิบปีนั้น ถือว่าล้มเหลวในชีวิตแล้ว”
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
