Reginald op de Academie

"Je gaat naar de Academie voor zelfverdediging," zei Reginald. "Dat is het enige onderwerp dat je gemeen hebt met de Country Cousins."

'Het is bijna een religieuze plechtigheid voor hen,' zei de Ander. 'Een soort artistiek Mekka, en als de goeden sterven, gaan ze daarheen.'

“Aan het Chantrey-legaat. Het raadsel is wat ze op het platteland vinden om over te praten.”

“Er zijn twee gespreksonderwerpen op het platteland: bedienden en de vraag of kippen betaald kunnen worden. Het eerste is, geloof ik, verplicht, het tweede optioneel.”

'Als functie,' vervolgde Reginald, 'is de Academie een mislukking.'

"Denk je dat het draaglijk zou zijn zonder de foto's?"

“De plaatjes zijn op zich prima; je kunt er immers altijd naar kijken als je je verveelt in je omgeving, of een dreigende ontmoeting wilt vermijden.”

“Zelfs dat biedt niet altijd uitkomst. Er is altijd wel een vrouw die je ooit in Devonshire, of in de Matoppo Hills, of ergens anders bent tegengekomen, die op je afstormt met de opmerking dat het grappig is hoe je op de Academie altijd mensen tegenkomt die je kent. Persoonlijk vind ik dat niet grappig.”

'Ik heb daar net nog onder geleden,' zei Reginald jammerend, 'door een vrouw van wie ik op haar woord moest geloven dat ze me afgelopen zomer in Bretagne had ontmoet.'

"Ik hoop dat je niet te hard bent geweest?"

“Ik vertelde haar op een innemende, eenvoudige manier dat de kunst van het leven erin bestaat het onbereikbare te vermijden.”

"Heeft ze geprobeerd het uit te zoeken aan de hand van de achterkant van haar catalogus?"

'Niet op dat moment. Ze mompelde iets over hoe 'slim' ze wel niet was. Stel je voor, naar de Academie komen om slim te zijn!'

"Slim doen in de middag betekent dat je 's avonds nergens dineert."

"Nu ik eraan denk, kan ik me niet herinneren of ik je uitnodiging om vanavond bij Kettner's te komen eten heb aangenomen."

“Aan de andere kant kan ik me met verbazingwekkende duidelijkheid herinneren dat ik je dat niet gevraagd heb.”

Zoveel zekerheid staat jongeren niet goed; laten we dat als afgehandeld beschouwen. Waar had je het over? Oh, foto's. Persoonlijk vind ik ze wel leuk; ze zijn zo verfrissend realistisch en geloofwaardig, ze leiden je even af ​​van de onwerkelijkheid van het leven.

“Het is fijn om af en toe even aan jezelf te ontsnappen.”

“Dat is het nadeel van een portret; doorgaans kunnen zelfs je bitterste vrienden niets meer eisen dan de getrouwe gelijkenis die als jezelf voor het nageslacht bewaard blijft. Ik haat het nageslacht – het is er zo op gebrand om het laatste woord te hebben. Natuurlijk zijn er bij portretten uitzonderingen.”

"Bijvoorbeeld?"

"Sterven voordat je door Sargent bent geschilderd, is voortijdig naar de hemel gaan."

"Met de nodige zorgvuldigheid en geduld kunt u die ramp wellicht voorkomen."

'Als je onbeleefd wilt zijn,' zei Reginald, 'dan dineer ik morgenavond ook met je. De grootste tekortkoming van de Academie,' vervolgde hij, 'is de naamgeving. Waarom zou een overduidelijke forellenbeek met een voelbaar konijn op de voorgrond bijvoorbeeld 'een avonddroom van onbewolkte vrede' genoemd worden, of iets dergelijks?'

'Denk je,' zei de Ander, 'dat een naam de beschrijving moet beperken in plaats van de verbeelding te prikkelen?'

“Als je de juiste kiest, moet het beide kunnen. Neem bijvoorbeeld mijn vrouwtjeskatje thuis; ik heb haar Derry genoemd.”

"Dat roept bij mij niets anders op dan langdurige belegeringen en religieuze vijandigheden. Natuurlijk ken ik je katje niet."

'Ach, wat ben je toch onnozel. Het is een lieve naam, en hij luistert ernaar – als hij daar zin in heeft. En als er 's nachts onverklaarbare geluiden zijn, kunnen die kort en bondig worden verklaard: Derry en Toms.'

"Je zou er bijna geld voor kunnen vragen. Maar als je het op foto's toepast, denk je dan niet dat jouw systeem te subtiel zou zijn, bijvoorbeeld voor de Country Cousins?"

“Elke hervorming kent slachtoffers. Je kunt niet verwachten dat het vetgemeste kalf hetzelfde enthousiasme deelt als de engelen bij de terugkeer van de verloren zoon. Nog een geliefd zwak punt van de Academie is dat geen van haar grootheden 'snel' hoeft door te breken. Je ziet ze jarenlang aankomen, als een Balkanoorlog of een straatverbetering, en tegen de tijd dat ze zo'n duizend vierkante meter doek hebben beschilderd, begint hun werk erkenning te krijgen.”

"Iemand die niet tegengesproken mag worden, zei ooit dat een man succesvol moet zijn voordat hij dertig is, anders nooit."

"Dertig worden," zei Reginald, "betekent dat je gefaald hebt in het leven."