Reginald w Akademii

„Do Akademii idzie się w samoobronie” – powiedział Reginald. „To jedyny temat, który łączy mnie z kuzynami ze wsi”.

„To dla nich niemal obrzęd religijny” – powiedział Drugi. „Jakaś artystyczna Mekka, a kiedy dobrzy umierają, odchodzą” –

„Do zapisu Chantrey. Tajemnicą jest to, co znajdą do rozmowy na wsi.”

„W kraju rozmawia się o dwóch tematach: o służbie i o tym, czy można zmusić drób do płacenia? Pierwszy, jak sądzę, jest obowiązkowy, drugi opcjonalny”.

„Pod względem funkcji” – kontynuował Reginald – „Akademia jest porażką”.

„Myślisz, że dałoby się to znieść bez zdjęć?”

„Zdjęcia są w porządku, na swój sposób; w końcu zawsze można na nie popatrzeć, jeśli znudzi się otoczenie lub jeśli chce się uniknąć rychłego poznania kogoś.”

„Nawet to nie zawsze ratuje. Jest nieunikniona kobieta, którą spotkałeś kiedyś w Devonshire, na wzgórzach Matoppo czy gdzieś indziej, która rzuca ci uwagę, że to zabawne, że w Akademii zawsze spotyka się znajomych. Osobiście nie uważam tego za zabawne”.

„Przed chwilą tak właśnie cierpiałem” – powiedział Reginald żałośnie – „ze strony kobiety, której słowom musiałem zaufać, że poznała mnie zeszłego lata w Bretanii”.

„Mam nadzieję, że nie byłeś zbyt brutalny?”

„Powiedziałem jej po prostu z ujmującą prostotą, że sztuka życia polega na unikaniu tego, co nieosiągalne”.

„Czy próbowała to rozgryźć na odwrocie swojego katalogu?”

„Nie od razu. Mruknęła coś o byciu „taką mądrą”. Wyobraź sobie, że idziesz do Akademii, żeby być mądrą!”

„Bycie mądrym po południu oznacza, że ​​wieczorem nie jada się nigdzie.”

„Co przypomina mi, że nie pamiętam, czy przyjąłem twoje zaproszenie na dzisiejszy obiad w Kettner's.”

„Z drugiej strony, pamiętam z zadziwiającą dokładnością, że cię o to nie prosiłem.”

„Tak wiele pewności nie przystoi młodym; więc uznajmy to za ustalone. O czym mówiłeś? O, obrazy. Osobiście bardzo je lubię; są tak orzeźwiająco realne i prawdopodobne, że pozwalają oderwać się od nierealności życia”.

„Czasami ktoś lubi uciec od siebie.”

„To jest właśnie wada portretu; z reguły nawet najbardziej zagorzali przyjaciele nie potrafią wymagać niczego więcej niż wiernej odmienności, która przechodzi do potomności jako my sami. Nienawidzę potomności – tak bardzo lubi mieć ostatnie słowo. Oczywiście, jeśli chodzi o portrety, istnieją wyjątki”.

"Na przykład?"

„Umrzeć, zanim Sargent cię namaluje, to znaczy przedwcześnie trafić do nieba”.

„Dzięki należytej staranności i cierpliwości możesz uniknąć tej katastrofy”.

„Skoro masz zamiar być niegrzeczny”, powiedział Reginald, „to zjem z tobą obiad jutro wieczorem. Główną wadą Akademii”, kontynuował, „jest jej nomenklatura. Dlaczego na przykład wyraźny strumień pstrągowy z wyraźnie widocznym królikiem siedzącym na pierwszym planie miałby być nazywany „wieczornym snem o niezmąconym spokoju” czy czymś w tym rodzaju?”

„Uważasz” – powiedział Inny – „że nazwa powinna oszczędzać opis, a nie pobudzać wyobraźnię?”

„Dobrze dobrany, powinien spełniać oba te warunki. Na przykład, w domu jest moja kotka; nazwałem ją Derry.”

„Mojej wyobraźni nie przywodzi to na myśl nic poza przedłużającymi się oblężeniami i religijnymi animozjami. Oczywiście, nie znam twojego kociaka” –

„Och, jesteś głupi. To słodkie imię i reaguje na nie – kiedy chce. A jeśli w nocy słychać jakieś nieprzyzwoite dźwięki, można je zwięźle wytłumaczyć: Derry i Toms”.

„Możesz prawie pobierać opłatę za reklamę. Ale w odniesieniu do zdjęć, czy nie uważasz, że twój system byłby zbyt subtelny, powiedzmy, dla Kuzynów Wiejskich?”

„Każda reformacja musi mieć swoje ofiary. Nie można oczekiwać, że tuczone cielę podzieli entuzjazm aniołów z powodu powrotu syna marnotrawnego. Kolejną ukochaną słabością Akademii jest to, że żaden z jej luminarzy nie musi „przybyć” w pośpiechu. Można ich widzieć latami, jak na Bałkanach czy w remontach ulic, a zanim namalują około tysiąca metrów kwadratowych płótna, ich prace zaczynają być doceniane”.

„Ktoś, komu nie wolno sprzeciwiać się, powiedział, że mężczyzna musi odnieść sukces do trzydziestki, albo nigdy”.

„Dożyć trzydziestki” – powiedział Reginald – „oznacza porażkę życiową”.