เรจินัลด์ที่โรงละคร

“ท้ายที่สุดแล้ว” ดัชเชสกล่าวอย่างคลุมเครือ “มีบางสิ่งที่คุณหนีไม่พ้น ความถูกต้องและความผิด ความประพฤติที่ดีและความถูกต้องทางศีลธรรม ล้วนมีขอบเขตที่ชัดเจน”

“ดังนั้น ในเรื่องนั้น” เรจินัลด์ตอบ “จักรวรรดิรัสเซียก็มีเช่นกัน ปัญหาคือขอบเขตไม่ได้อยู่ที่เดิมเสมอไป”

เรจินัลด์และดัชเชสต่างมองกันด้วยความไม่ไว้วางใจ แต่ก็มีความสนใจในเชิงวิทยาศาสตร์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เรจินัลด์คิดว่าดัชเชสยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ควรรีบออกจากโรงแรมคาร์ลตันราวกับกลัวจะพลาดรถโดยสารเที่ยวสุดท้าย เขาบอกว่า ผู้หญิงที่ประมาทเรื่องการหายตัวไป อาจออกจากเมืองไปก่อนถึงงานกู๊ดวูด และเสียชีวิตในเวลาที่ไม่เหมาะสมด้วยโรคที่ไม่เป็นที่นิยม

ดัชเชสคิดว่าเรจินัลด์ไม่ได้ละเมิดมาตรฐานทางจริยธรรมที่สถานการณ์กำหนดไว้

“แน่นอน” เธอกล่าวต่ออย่างดุดัน “ตอนนี้เป็นกระแสที่แพร่หลายที่จะเชื่อในความเปลี่ยนแปลงและความผันแปรตลอดเวลา และอะไรทำนองนั้น และบอกว่าเราทุกคนเป็นเพียงลิงดึกดำบรรพ์ที่ได้รับการพัฒนาแล้ว—แน่นอน คุณก็เชื่อในหลักคำสอนนั้นใช่ไหม?”

“ผมคิดว่ามันยังเร็วเกินไปอย่างแน่นอน ในคนส่วนใหญ่ที่ผมรู้จัก กระบวนการนี้ยังห่างไกลจากความสมบูรณ์”

“และแน่นอน คุณเองก็ไม่นับถือศาสนาด้วยใช่ไหม?”

“โอ้ ไม่เลยสักนิด ตอนนี้กำลังเป็นที่นิยม คือการผสมผสานความคิดแบบโรมันคาทอลิกเข้ากับมโนธรรมแบบอไญยนิยม คุณจะได้ความงดงามแบบยุคกลางของอย่างหนึ่ง บวกกับความสะดวกสบายสมัยใหม่ของอีกอย่างหนึ่ง”

ดัชเชสกลั้นเสียงสะอื้นไว้ เธอเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นที่มองคริสตจักรแห่งอังกฤษด้วยความรักใคร่เอ็นดูราวกับว่าเป็นสิ่งที่เติบโตมาในสวนครัวของเธอเอง

“แต่ยังมีสิ่งอื่นๆ อีก” เธอกล่าวต่อ “ซึ่งฉันคิดว่าในระดับหนึ่งก็ศักดิ์สิทธิ์แม้แต่สำหรับพวกคุณด้วย เช่น ความรักชาติ จักรวรรดิ ความรับผิดชอบของจักรวรรดิ และความเชื่อที่ว่าสายเลือดนั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด และอะไรทำนองนั้น”

เรจินัลด์รออยู่สองสามนาทีก่อนจะตอบ ในขณะที่ท่านลอร์ดแห่งริมินีได้ใช้ศักยภาพด้านเสียงของโรงละครไปชั่วคราว

“นั่นแหละคือโศกนาฏกรรมที่เลวร้ายที่สุด” เขากล่าว “บางครั้งเราก็ไม่ได้ยินเสียงตัวเองพูดหรอก แน่นอน ผมยอมรับแนวคิดจักรวรรดิและความรับผิดชอบนั้นอยู่แล้ว ท้ายที่สุด ผมก็อยากคิดเป็นทวีปต่างๆ มากกว่าที่อื่นใด และสักวันหนึ่ง เมื่อฤดูกาลผ่านพ้นไปและเรามีเวลา คุณจะต้องอธิบายให้ผมฟังถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่แท้จริงและสิ่งต่างๆ ที่มีอยู่ระหว่างชาวฝรั่งเศสแคนาดา ชาวฮินดูผู้ใจดี และชาวเมืองยอร์กเชียร์ เป็นต้น”

“อ้อ ก็อย่างที่รู้กันนั่นแหละ 'การปกครองต้นปาล์มและต้นสน'” ดัชเชสกล่าวอย่างมีความหวัง “แน่นอนว่าเราต้องไม่ลืมว่าเราทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิแองโกล-แซกซอนอันยิ่งใหญ่”

“ซึ่งในส่วนนี้ก็กำลังกลายเป็นชานเมืองของเยรูซาเล็มอย่างรวดเร็ว เป็นชานเมืองที่น่าอยู่มากทีเดียว ผมยอมรับ และเยรูซาเล็มก็มีเสน่ห์ไม่น้อย แต่ก็ยังคงเป็นแค่ชานเมืองอยู่ดี”

“จริง ๆ แล้ว การถูกบอกว่าตนเองอาศัยอยู่ในชานเมือง ทั้งที่ตนเองตระหนักถึงความสำคัญของการเผยแพร่ความเจริญไปทั่วโลก! การกุศล—ผมคิดว่าคุณคงจะบอกว่ามันเป็นภาพลวงตาที่แสนสบาย แต่ถึงกระนั้น คุณก็ต้องยอมรับว่า เมื่อใดก็ตามที่เรารู้ว่ามีความขาดแคลน ความทุกข์ยาก หรือความอดอยาก ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนหรือเข้าถึงยากเพียงใด เราก็จะจัดหาความช่วยเหลืออย่างใจกว้างที่สุด และแจกจ่ายหากจำเป็นไปยังสุดขอบโลก”

ดัชเชสหยุดชั่วครู่ด้วยความรู้สึกถึงชัยชนะอย่างที่สุด เธอเคยกล่าวข้อสังเกตเดียวกันนี้ในการประชุมในห้องรับแขก และได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีเยี่ยม

เรจินัลด์กล่าวว่า “ผมสงสัยว่าคุณเคยเดินเล่นริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ในคืนฤดูหนาวบ้างไหม?”

“โอ้ ไม่นะ เด็กน้อย! ทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะ?”

“ผมไม่ได้ทำอย่างนั้น ผมแค่สงสัยเฉยๆ และแม้แต่การทำกุศลของคุณ ซึ่งดำเนินการในโลกที่ทุกอย่างตั้งอยู่บนพื้นฐานของการแข่งขัน ก็ต้องมีทั้งบัญชีเดบิตและบัญชีเครดิตเช่นกัน ลูกกาตัวน้อยร้องขออาหาร”

“และได้รับอาหาร”

“ถูกต้องแล้ว ซึ่งหมายความว่าต้องมีสิ่งอื่นเป็นอาหารด้วย”

“โอ้ คุณนี่น่าหงุดหงิดจริงๆ คุณอ่านแต่เรื่องนีทเช่จนไม่มีความรู้สึกเรื่องศีลธรรมเหลืออยู่เลยสินะ ผมขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณยึดถือหลักเกณฑ์การประพฤติปฏิบัติใดๆ บ้างหรือเปล่า?”

“มีกฎเกณฑ์บางอย่างที่เราต้องปฏิบัติตามเพื่อความสบายใจของตนเอง ตัวอย่างเช่น อย่าหยาบคายหรือพูดจาไม่สุภาพกับคนแปลกหน้าเคราขาวที่ไม่เป็นอันตรายที่คุณอาจพบเจอในป่าสนหรือห้องสูบบุหรี่ในโรงแรมบนทวีปยุโรป เพราะสุดท้ายแล้วเขามักจะเป็นกษัตริย์แห่งสวีเดนเสมอ”

“การถูกจำกัดอิสรภาพคงทำให้คุณรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยเลยสินะ สมัยฉันยังเด็ก เด็กผู้ชายในวัยเดียวกับคุณน่ะน่ารักและไร้เดียงสามาก”

“ตอนนี้เราเป็นแค่คนดีเท่านั้น ในยุคนี้เราต้องเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ซึ่งทำให้ผมนึกถึงชายคนหนึ่งที่ผมเคยอ่านเจอในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เล่มหนึ่ง เขาได้รับโอกาสให้เลือกสิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุด และเพราะเขาไม่ได้ขอตำแหน่ง เกียรติยศ หรือศักดิ์ศรี แต่ขอเพียงความมั่งคั่งมหาศาล สิ่งอื่นๆ เหล่านั้นจึงตกเป็นของเขาด้วย”

“ฉันแน่ใจว่าคุณไม่ได้อ่านเรื่องราวของเขาในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เล่มใดเลย”

“ใช่ ฉันคิดว่าคุณน่าจะเจอเขาที่บริษัทเดเบรตต์”