Reginald in het theater

'Uiteindelijk,' zei de hertogin vaag, 'ontsnap je nu eenmaal niet aan bepaalde dingen. Goed en kwaad, goed gedrag en morele rechtschapenheid, hebben bepaalde, duidelijk afgebakende grenzen.'

'Wat dat betreft,' antwoordde Reginald, 'heeft het Russische Rijk dat ook. Het probleem is alleen dat de grenzen niet altijd op dezelfde plek liggen.'

Reginald en de hertogin keken elkaar met wederzijds wantrouwen aan, getemperd door een wetenschappelijke interesse. Reginald was van mening dat de hertogin nog veel te leren had; met name dat ze niet zo gehaast het Carlton moest verlaten alsof ze bang was haar laatste bus te missen. Een vrouw, zei hij, die zich niet druk maakt om verdwijningen, kan de stad verlaten vóór Goodwood en op het verkeerde moment sterven aan een onmodieuze ziekte.

De hertogin was van mening dat Reginald de ethische norm die de omstandigheden vereisten, niet had overschreden.

'Natuurlijk,' vervolgde ze strijdlustig, 'het is tegenwoordig immers mode om te geloven in voortdurende verandering en veranderlijkheid, en al dat soort dingen, en om te zeggen dat we allemaal slechts een verbeterde vorm van oeroude apen zijn – natuurlijk onderschrijft u die doctrine?'

“Ik denk dat het absoluut voorbarig is; bij de meeste mensen die ik ken is het proces nog lang niet voltooid.”

"En u bent natuurlijk ook behoorlijk ongodsdienstig?"

“O nee, absoluut niet. De mode van dit moment is een rooms-katholieke denkwijze met een agnostisch geweten: je krijgt de middeleeuwse pittoreske sfeer van het ene met de moderne gemakken van het andere.”

De hertogin onderdrukte een snuifje. Ze was een van die mensen die de Anglicaanse Kerk met neerbuigende genegenheid bejegenden, alsof het iets was dat in hun eigen moestuin was gegroeid.

'Maar er zijn andere dingen,' vervolgde ze, 'die, neem ik aan, tot op zekere hoogte zelfs voor u heilig zijn. Patriotisme bijvoorbeeld, en het Rijk, en de verantwoordelijkheid van het Rijk, en het gezegde "bloed is dikker dan water", en al dat soort dingen.'

Reginald wachtte een paar minuten voordat hij antwoordde, terwijl de heer van Rimini tijdelijk de akoestische mogelijkheden van het theater monopoliseerde.

'Dat is de ergste tragedie,' merkte hij op, 'je kunt jezelf niet altijd horen praten. Natuurlijk accepteer ik het imperiale idee en de verantwoordelijkheid. Ik denk immers net zo graag in continenten als in welke andere context dan ook. En op een dag, als het seizoen voorbij is en we de tijd hebben, zul je me de precieze bloedbroederschap en al dat soort dingen uitleggen die bijvoorbeeld bestaan ​​tussen een Frans-Canadees, een gematigde hindoe en een Yorkshireman.'

'Ach ja, 'heerschappij over palmen en dennen', weet je wel,' citeerde de hertogin hoopvol; 'natuurlijk mogen we niet vergeten dat we allemaal deel uitmaken van het grote Angelsaksische Rijk.'

"Wat op zijn beurt snel een voorstad van Jeruzalem aan het worden is. Een zeer aangename voorstad, geef ik toe, en best een charmant Jeruzalem. Maar het blijft een voorstad."

"Echt, om te horen dat je in een buitenwijk woont terwijl je je ervan bewust bent dat je de voordelen van de beschaving over de hele wereld verspreidt! Filantropie – ik neem aan dat je zult zeggen dat dat een comfortabele illusie is; en toch moet zelfs jij toegeven dat wanneer er gebrek, ellende of hongersnood bestaat, hoe ver weg of moeilijk bereikbaar die ook is, we onmiddellijk hulp organiseren op de meest genereuze schaal en die, indien nodig, tot aan de uiteinden van de aarde verspreiden."

De hertogin hield even stil, met een gevoel van ultieme triomf. Ze had dezelfde opmerking al eens gemaakt tijdens een bijeenkomst in de salon, en die was toen zeer goed ontvangen.

'Ik vraag me af,' zei Reginald, 'of je ooit op een winteravond over de dijk hebt gewandeld?'

'Nee, kind! Waarom vraag je dat?'

“Nee, ik heb het alleen maar afgevraagd. En zelfs jouw filantropie, beoefend in een wereld waar alles gebaseerd is op concurrentie, moet een debet- én een creditrekening hebben. De jonge raven schreeuwen om voedsel.”

“En ze worden gevoed.”

“Precies. Dat veronderstelt dat er iets anders wordt gegeten.”

'O, je bent gewoonweg tergend. Je hebt Nietzsche zo lang gelezen dat je elk gevoel voor morele verhoudingen bent kwijtgeraakt. Mag ik vragen of je je überhaupt aan enige gedragsregels houdt?'

“Er zijn bepaalde vaste regels die men in acht neemt voor het eigen comfort. Wees bijvoorbeeld nooit achteloos onbeleefd tegen een onschuldige, grijsbebaarde vreemdeling die je tegenkomt in dennenbossen of rookruimtes van hotels op het vasteland. Het blijkt altijd de koning van Zweden te zijn.”

“Die dwang moet vreselijk vervelend voor je zijn. Toen ik jonger was, waren jongens van jouw leeftijd altijd aardig en onschuldig.”

“Nu zijn we alleen nog maar aardig. Je moet je tegenwoordig specialiseren. Dat doet me denken aan die man over wie ik in een of ander heilig boek las, die de keuze kreeg wat hij het meest begeerde. En omdat hij niet om titels, eerbewijzen en waardigheden vroeg, maar alleen om immense rijkdom, kreeg hij die andere dingen ook.”

“Ik neem aan dat u niet over hem hebt gelezen in een heilig boek.”

“Ja, ik denk dat je hem wel in Debrett zult vinden.”