เธอเข้าไปว่ายน้ำได้อย่างไร

ไม่มีคู่รักคู่ไหนในฮิวสตันที่มีความสุขไปกว่า จอร์จ ดับเบิลยู เซนต์ บิบบ์ส และภรรยาของเขา ก่อนที่เงาแห่งปีศาจร้ายจะเข้ามาขวางกั้นชีวิตพวกเขา มันน่าทึ่งจริงๆ ว่าปีศาจร้ายมักจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่เหมาะสมเสมอ ดูเหมือนว่าปีศาจร้ายที่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมจะเข้ามาจากอีกด้านหนึ่ง หรือไม่ก็เลือกวันที่ฟ้าครึ้มเพื่อเข้ามาขวางกั้นชีวิตของผู้คน แต่เราก็พูดนอกเรื่องไปแล้ว

ครอบครัวเซนต์บิบส์อาศัยอยู่ในกระท่อมที่อบอุ่นและตกแต่งอย่างหรูหรา และมีทุกอย่างที่สามารถซื้อได้ด้วยการผ่อนชำระ พวกเขามีลูกสาวตัวน้อยน่ารักสองคนชื่อดอลลี่และพอลลี่

จอร์จ เซนต์ บิบบ์สชื่นชอบสังคมชั้นสูง ในขณะที่ภรรยาของเขามีนิสัยรักบ้านรักครอบครัว ดังนั้นเธอจึงให้เขาย้ายไปอยู่ที่ฮิวสตัน เพื่อไม่ให้เขามีโอกาสได้สนองความต้องการของตัวเอง อย่างไรก็ตาม จอร์จก็ยังคงไปร่วมงานต่างๆ และทำกิจกรรมประเภทนั้นอยู่ดี โดยปล่อยให้ภรรยาอยู่บ้านคนเดียว

คืนหนึ่งจะมีงานเลี้ยงสังสรรค์สุดหรูที่จัดขึ้นโดยเหล่าคนดังในสังคม โดยได้รับการเสนอชื่อจากสมาคมธุรกิจและสมาคมธิดาผู้รอดชีวิตจากการรวมตัวของทหารฝ่ายใต้

หลังจากจอร์จจากไปแล้ว ภรรยาของเขามองเข้าไปในกระจกมือเล็กๆ ของเธอแล้วพูดกับตัวเองว่า:

“ฉันพนันได้เลยว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนในงานเลี้ยงนั้นที่จะดูดีได้ครึ่งหนึ่งของฉันเลยเวลาที่ฉันแต่งตัว”

จากนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจเธอ

เธอเรียกคนรับใช้และบอกให้นำชาอุ่นๆ มาให้หนึ่งถ้วย จากนั้นเธอก็แต่งตัวด้วยชุดราตรีที่งดงาม ทิ้งให้คนรับใช้ดูแลดอลลี่และพอลลี่ แล้วขึ้นรถรางไปงานเต้นรำ

จอร์จกำลังสนุกสนานอยู่ที่งานเลี้ยงเต้นรำ ผู้คนชั้นสูงมากันครบครัน เสียงดนตรีอันไพเราะดังกระหึ่มไปทั่ว ดวงตาอ่อนโยนสบตากันด้วยความรัก และอะไรทำนองนั้น

ในบรรดาแขกที่มาร่วมงาน มีท่านวิสเคานต์ การ์โรลัส เดอ วิลลิเยร์ ขุนนางชาวฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียง ซึ่งถูกบังคับให้ต้องออกจากปารีสเนื่องจากแผนการทางการเมืองบางอย่าง และปัจจุบันทำงานอยู่ในฟาร์มปลูกสตรอว์เบอร์รีขนาดใหญ่ใกล้เมืองอัลวิน

ท่านวิสเคานต์ยืนแคะฟันอยู่ใกล้ประตูรั้ว เมื่อเขาเห็นนางเซนต์บิบบ์เดินเข้ามา

เขาก็อยู่เคียงข้างเธอในทันที และเขียนชื่อของตัวเองไว้ตรงข้ามกับชื่อของเธอทุกครั้งที่เต้นรำด้วยกัน

จอร์จหันไปมองเห็นพวกเธอ และอุทานด้วยความประหลาดใจว่า “เยรูซาเลม นั่นมอลลี่นี่!”

เขายืนพิงแผงกำมะหยี่ใกล้ประตูและมองดูพวกเขา คุณนายเซนต์ บิบบ์สเป็นดาวเด่นของงานในค่ำคืนนั้น ทุกคนต่างรุมล้อมเธอ และท่านวิสเคานต์ก็โน้มตัวเข้าไปหาเธอและพูดคุยด้วยท่าทางที่น่าดึงดูดใจที่สุด พร้อมกับใช้หนังสือพิมพ์เก่าพัดให้เธอ ขณะที่เธอยิ้มให้เขาอย่างสดใส คำพูดที่เฉียบแหลม คมคาย และเสียดสีหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ

“พระเจ้าช่วย!” ท่านวิสเคานต์พึมพำกับตัวเอง ขณะที่สายตาอันร้อนแรงของเขาจับจ้องไปที่เธอ “ฉันอยากรู้จังว่าเธอเป็นใคร”

ในมื้อเย็น คุณนายเซนต์ บิบบ์สเป็นศูนย์กลางของความสนุกสนานในกลุ่ม เธอร่วมสนทนาอย่างมีไหวพริบกับผู้ที่มีสติปัญญาเฉียบแหลมที่สุดรอบโต๊ะ จนทำให้พวกนักพูดจาเสียดสีประจำเมืองต้องอึ้งไป เธอสนทนากับสุภาพบุรุษจากย่านต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว โดยใช้ภาษาถิ่นของพวกเขา และแม้แต่ตอบคำถามที่ชายคนหนึ่งซึ่งมีน้องสาวเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยของรัฐถามเธอโดยไม่ลังเลเลย

จอร์จแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าหญิงสาวผู้มีเสน่ห์และฉลาดเฉลียวคนนี้คือภรรยาตัวเล็กเงียบๆ ที่เขาปล่อยทิ้งไว้ที่บ้านในเย็นวันนั้น

เมื่อการเต้นรำจบลงและนักดนตรีกลับไปหมดแล้ว จอร์จก็เดินเข้าไปหาภรรยาด้วยความรู้สึกละอายและสำนึกผิด

“มอลลี่” เขากล่าว “ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าเธอจะสวยและร่าเริงได้มากขนาดนี้ในสังคมชั้นสูง ครั้งหน้าที่ชมรมวรรณกรรมลองเฟลโลว์จัดงานเลี้ยงปลาทอดที่หอประชุมฮุกแอนด์แลดเดอร์ ฉันจะพาเธอไปด้วย”

นางเซนต์ บิบบ์สจับแขนสามีของเธอพร้อมกับรอยยิ้มหวาน

“เอาล่ะ จอร์จ” เธอกล่าว “ฉันแค่อยากให้คุณเห็นว่าเมืองนี้จัดงานสังคมชั้นสูงที่ฉันไม่สามารถรับมือได้หรอก ฉันเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่แกลเวสตันสองสัปดาห์ และโดยทั่วไปแล้วฉันก็เข้าใจเรื่องความเหมาะสมได้เร็วพอๆ กับคนอื่นๆ”

ในปัจจุบัน ไม่มีบุคคลในสังคมชั้นสูงสองคนใดในเมืองที่ได้รับการยกย่องและชื่นชมมากไปกว่า จอร์จ เซนต์ บิบบ์ส และภรรยาผู้มากความสามารถของเขาอีกแล้ว