Jak znalazła się w pływaniu

Nie było w całym Houston szczęśliwszej pary niż George W. St. Bibbs i jego żona, zanim cień kusiciela przeciął im drogę. Niesamowite, że kusiciel zawsze się pojawia, by jego cień padł na czyjąś drogę, prawda? Wygląda na to, że kusiciel, który znał się na interesach, albo podchodził z drugiej strony, albo wybierał pochmurny dzień na zadawanie ludziom bólu. Ale odbiegamy od tematu.

Państwo St. Bibbs mieszkali w przytulnym i elegancko urządzonym domku, a wszystko, co można było kupić na kredyt, było ich dostępne. Mieli dwie urocze córeczki o imionach Dolly i Polly.

George St. Bibbs kochał eleganckie towarzystwo, a jego żona była domatorką, więc zmusiła go do przeprowadzki do Houston, aby nie miał okazji zaspokoić swoich gustów. Jednak George nadal uczęszczał na przyjęcia i tego typu imprezy, zostawiając żonę w domu.

Pewnej nocy miała się odbyć bardzo huczna impreza z udziałem ludzi z wyższych sfer, zorganizowana przez Ligę Biznesu i Córki Ocalałych ze Zjazdu Konfederatów.

Kiedy George wyszedł, jego żona spojrzała w swoje małe lusterko i powiedziała do siebie:

„Założę się o dolara, że ​​nie ma na tym balu żadnej kobiety, która byłaby w połowie tak dobra jak ja, kiedy się poprawiam.”

Wtedy przyszedł jej do głowy pewien pomysł.

Zadzwoniła po pokojówkę i kazała jej przynieść filiżankę gorącej herbaty, po czym ubrała się w piękną wieczorową suknię, zostawiła pokojówkę pod opieką Dolly i Polly, a sama wsiadła do tramwaju i pojechała na bal.

George był na balu i świetnie się bawił. Byli tam wszyscy eleganccy ludzie, zmysłowa fala muzyki wznosiła się jak nigdy dotąd, a łagodne oczy patrzyły miłością na oczy, które znów mówiły, i tak dalej.

Wśród gości był wicehrabia Carolus de Villiers, wybitny francuski szlachcic, który zmuszony był opuścić Paryż z powodu intryg politycznych i który obecnie pracował na dużej farmie truskawek niedaleko Alvin.

Wicehrabia stał przy portierze i dłubał w zębach, gdy zobaczył wchodzącą panią St. Bibbs.

Po chwili był już u jej boku i przy każdym tańcu pisał swoje imię naprzeciwko jej imienia.

George spojrzał w ich stronę i ze zdumieniem wykrzyknął: „Jerozolima, to Molly!”

Oparł się o aksamitny ślepy zaułek przy wejściu i obserwował ich. Pani St. Bibbs była gwiazdą wieczoru. Wszyscy tłoczyli się wokół niej, a wicehrabia pochylił się nad nią i przemawiał w swój najbardziej ujmujący sposób, wachlując ją starą gazetą, podczas gdy ona uśmiechała się do niego promiennie, a z jej ust tryskał potok dowcipu, persyflażu i ciętych ripost.

„O mój Boże!” powiedział do siebie wicehrabia, gdy jego żarliwe spojrzenie spoczęło na niej. „Chciałbym wiedzieć, kim ona jest”.

Przy kolacji pani St. Bibbs była duszą towarzystwa. Wdała się w błyskotliwą dyskusję z najbystrzejszymi intelektualistami przy stole, całkowicie przytłaczając szefów dżentelmenów w mieście. Chętnie rozmawiała z dżentelmenami z oddziałów, posługując się ich dialektem, a nawet bez wahania odpowiedziała na pytanie zadane jej przez mężczyznę, którego siostra studiowała na Uniwersytecie Stanowym.

George nie mógł uwierzyć, że ta fascynująca, błyskotliwa i światowa kobieta była tą cichą, małą żonką, którą zostawił tego wieczoru w domu.

Kiedy bal się skończył i muzycy zostali odsunięci, George podszedł do swojej żony, czując wstyd i skruchę.

„Molly” – powiedział – „wybacz mi. Nie wiedziałem, że potrafisz być taka piękna i radosna w eleganckim towarzystwie. Następnym razem, gdy nasza Longfellow Literary Coterie zorganizuje smażenie ryb w Hook and Ladder Company Hall, zabiorę cię ze sobą”.

Pani St. Bibbs wzięła męża pod ramię ze słodkim uśmiechem.

„Dobrze, George” – powiedziała – „Chciałam tylko, żebyś zrozumiał, że to miasto nie może sobie pozwolić na żadne towarzyskie imprezy, które są dla mnie zbyt ważne. Kiedyś spędziłam dwa tygodnie w Galveston i zazwyczaj łapię, co jest właściwe, najszybciej jak ktokolwiek inny”.

Obecnie w mieście nie ma dwóch bardziej pożądanych i podziwianych osób z wyższych sfer niż George St. Bibbs i jego pełna talentu żona.