ขนนกสามเส้น

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกษัตริย์องค์หนึ่งมีโอรสสามองค์ สององค์ฉลาดหลักแหลม แต่องค์ที่สามพูดน้อยและซื่อบื้อ จึงถูกเรียกว่าคนซื่อบื้อ เมื่อกษัตริย์ชราภาพและอ่อนแอลง และทรงคิดถึงวาระสุดท้าย พระองค์ไม่ทรงทราบว่าโอรสองค์ใดควรสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ พระองค์จึงตรัสกับโอรสทั้งสามว่า “จงออกไป และผู้ใดนำพรมที่สวยที่สุดมาให้ข้า ผู้นั้นจะได้เป็นกษัตริย์หลังจากที่ข้าสิ้นพระชนม์” เพื่อไม่ให้เกิดการแย่งชิงกัน พระองค์จึงพาโอรสทั้งสามออกไปนอกปราสาท เป่าขนนกสามเส้นขึ้นไปในอากาศ แล้วตรัสว่า “พวกเจ้าจงไปตามที่ขนนกเหล่านี้บินไป” ขนนกเส้นหนึ่งบินไปทางทิศตะวันออก อีกเส้นหนึ่งบินไปทางทิศตะวันตก แต่เส้นที่สามบินตรงขึ้นไปและไม่ได้บินไปไกลนัก แต่ไม่นานก็ตกลงสู่พื้น โอรสองค์หนึ่งจึงไปทางขวา อีกองค์หนึ่งไปทางซ้าย และพวกเขาก็เยาะเย้ยคนซื่อบื้อผู้ซึ่งถูกบังคับให้อยู่ตรงที่ขนนกเส้นที่สามตกลงมา เขาจึงนั่งลงด้วยความเศร้าโศก แล้วทันใดนั้นเขาก็เห็นว่ามีประตูซ่อนอยู่ใกล้ๆ กับขนนกนั้น เขาจึงยกมันขึ้น พบบันได และเดินลงไป จากนั้นเขาก็มาถึงประตูอีกบานหนึ่ง เคาะประตู และได้ยินเสียงคนข้างในกำลังเรียกอยู่

“สาวน้อยผมเขียวตัวเล็ก ๆ”

กระโดดไปมาไม่หยุด;

รีบไปที่ประตูเลย

แล้วรีบดูว่าใครอยู่ตรงนั้นบ้าง”

ประตูเปิดออก และเขาเห็นคางคกตัวอ้วนใหญ่ตัวหนึ่งนั่งอยู่ และรอบๆ ตัวมันมีคางคกตัวเล็กๆ ฝูงหนึ่ง คางคกตัวอ้วนถามว่าเขาต้องการอะไร เขาตอบว่า “ฉันอยากได้พรมที่สวยที่สุดและดีที่สุดในโลก” จากนั้นมันก็เรียกคางคกตัวเล็กตัวหนึ่งมาแล้วพูดว่า

“สาวน้อยผมเขียวตัวเล็ก ๆ”

กระโดดไปมา

รีบกระโดดแล้วพาฉันมาเร็ว

กล่องขนาดใหญ่ตรงนี้”

คางคกน้อยนำกล่องมา และคางคกอ้วนก็เปิดกล่องออก แล้วมอบพรมผืนหนึ่งให้ซิมเพิลตัน พรมนั้นสวยงามและประณีตมาก จนไม่มีพรมผืนใดบนโลกนี้จะทอได้สวยงามเช่นนี้ จากนั้นซิมเพิลตันก็ขอบคุณเธอ แล้วก็ขึ้นไปอีกครั้ง ส่วนคางคกอีกสองตัวนั้นมองว่าน้องชายคนเล็กของพวกเขานั้นโง่เขลาเสียจนเชื่อว่าเขาจะหาอะไรมาไม่ได้เลยสักอย่าง

“ทำไมเราต้องลำบากค้นหามากมายขนาดนั้นด้วย” พวกเขากล่าว แล้วจึงไปขอผ้าเช็ดหน้าหยาบๆ จากภรรยาของคนเลี้ยงแกะกลุ่มแรกที่พวกเขาพบ และนำกลับบ้านไปถวายพระราชา

ในขณะเดียวกัน เจ้าคนโง่ก็กลับมาพร้อมพรมที่สวยงาม เมื่อพระราชาเห็นก็ทรงประหลาดใจและตรัสว่า “ถ้าเป็นไปตามหลักความยุติธรรมแล้ว ราชอาณาจักรเป็นของคนอายุน้อยที่สุด” แต่คนอีกสองคนก็ไม่ยอมให้พระบิดาได้อยู่อย่างสงบสุข และกล่าวว่า เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าคนโง่ผู้ซึ่งขาดความเข้าใจในทุกสิ่งจะเป็นกษัตริย์ และขอร้องให้พระราชาทำข้อตกลงใหม่กับพวกเขา

จากนั้นพระบิดาตรัสว่า “ผู้ใดนำแหวนที่สวยที่สุดมาให้ข้า ผู้นั้นจะได้ครองราชย์” แล้วทรงนำพี่น้องทั้งสามออกไป และทรงเป่าขนนกสามเส้นขึ้นไปในอากาศ ให้พวกเขาตามไป ขนนกของพี่ชายสองคนลอยไปทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ส่วนขนนกของเจ้าคนโง่ลอยขึ้นไปตรงๆ แล้วตกลงมาใกล้ประตูสู่พื้นดิน จากนั้นเขาก็ลงไปหาคางคกอ้วน และบอกนางว่าเขาต้องการแหวนที่สวยที่สุด นางจึงสั่งให้นำกล่องใหญ่ของนางมา และให้แหวนวงหนึ่งแก่เขา ซึ่งส่องประกายด้วยอัญมณี และสวยงามมากจนไม่มีช่างทองคนใดในโลกสามารถทำได้ พี่ชายสองคนหัวเราะเยาะเจ้าคนโง่ที่ไปหาแหวนทองคำ พวกเขาจึงไม่ลำบาก แต่ไปถอดตะปูออกจากแหวนรถม้าเก่าๆ แล้วนำไปถวายพระราชา แต่เมื่อเจ้าคนโง่เอาแหวนทองคำออกมา พระบิดาก็ตรัสอีกว่า “ราชบัลลังก์เป็นของเขา” บุตรชายสองคนโตไม่หยุดรังควานพระราชาจนกระทั่งพระองค์ทรงตั้งเงื่อนไขข้อที่สาม โดยประกาศว่าผู้ใดนำหญิงที่สวยที่สุดกลับบ้าน ผู้นั้นจะได้ครองราชย์ พระองค์จึงเป่าขนนกสามเส้นขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง และพวกมันก็ลอยไปเช่นเดิม

จากนั้นเจ้าคนโง่ก็เดินลงไปหาคางคกอ้วนโดยไม่รอช้า แล้วพูดว่า “ข้าจะได้พาหญิงที่สวยที่สุดกลับบ้าน!”

“โอ้” กบตอบ “หญิงงามที่สุด! ขณะนี้นางไม่อยู่ แต่เจ้าจะได้นางอย่างแน่นอน” นางมอบหัวผักกาดสีเหลืองที่คว้านเอาเนื้อออกแล้วให้แก่กบ โดยมีหนูหกตัวผูกติดอยู่กับหัวผักกาดนั้น

จากนั้นซิมเพิลตันก็พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า “ฉันจะทำอย่างไรกับสิ่งนั้นดี?”

คางคกตอบว่า “แค่เอาคางคกตัวเล็กๆ ของฉันสักตัวใส่เข้าไป” จากนั้นมันก็คว้าคางคกตัวหนึ่งออกมาจากวงกลมอย่างสุ่ม แล้วใส่เข้าไปในรถม้าสีเหลือง แต่ทันทีที่คางคกนั่งลง เธอก็กลายร่างเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างน่าอัศจรรย์ หัวผักกาดกลายเป็นรถม้า และหนูหกตัวกลายเป็นม้า คางคกจึงจูบเธอ แล้วรีบขี่ม้าออกไปพาเธอไปเข้าเฝ้าพระราชา พี่น้องของพระองค์ตามมาทีหลัง พวกเขาไม่ได้เสียเวลาไปหาหญิงสาวสวยๆ เลย แต่กลับพาหญิงชาวนาคนแรกที่พบเจอมาด้วย

เมื่อพระราชาทอดพระเนตรเห็นพวกเขา พระองค์จึงตรัสว่า “หลังจากที่เราสิ้นพระชนม์แล้ว ราชอาณาจักรจะตกเป็นของพระโอรสองค์เล็กของเรา”

แต่ลูกสาวคนโตสองคนกลับส่งเสียงโวยวายจนพระราชาหูหนวกอีกครั้งว่า “พวกเราไม่อาจยอมให้คนโง่เง่าเป็นกษัตริย์ได้” และเรียกร้องว่าผู้ใดที่มีภรรยาที่สามารถกระโดดลอดห่วงที่แขวนอยู่กลางห้องโถงได้ ควรได้รับสิทธิ์นั้น พวกเธอคิดว่า “หญิงชาวนาทำได้ง่ายๆ พวกนางแข็งแรงพอ แต่หญิงสาวบอบบางจะกระโดดตาย” พระราชาผู้ชราก็เห็นด้วยเช่นกัน จากนั้นหญิงชาวนาสองคนก็กระโดดลอดห่วง แต่พวกเธอแข็งแรงเกินไปจึงล้มลง แขนขาที่หยาบกร้านของพวกเธอหักเป็นสองท่อน แล้วหญิงสาวสวยที่คนโง่เง่าพามาด้วยก็กระโดดลอดห่วงไปอย่างคล่องแคล่วราวกับกวาง และการคัดค้านทั้งหมดก็ต้องยุติลง ดังนั้นเขาจึงได้รับมงกุฎและปกครองอย่างชาญฉลาดมาเป็นเวลานาน