De drie veren

Er was eens een koning die drie zonen had. Twee van hen waren slim en wijs, maar de derde sprak niet veel, was dom en werd de Dwaas genoemd. Toen de koning oud en zwak was geworden en aan zijn einde dacht, wist hij niet welke van zijn zonen na hem het koninkrijk zou erven. Toen zei hij tegen hen: "Ga heen, en degene die mij het mooiste tapijt brengt, zal na mijn dood koning zijn." Om te voorkomen dat er ruzie tussen hen zou ontstaan, nam hij hen mee naar buiten, blies drie veren in de lucht en zei: "Jullie gaan zoals zij vliegen." De ene veer vloog naar het oosten, de andere naar het westen, maar de derde vloog recht omhoog en kwam niet ver, maar viel al snel op de grond. Toen ging de ene broer naar rechts en de andere naar links, en ze bespotten de Dwaas, die gedwongen was te blijven waar de derde veer was gevallen. Hij ging zitten en was verdrietig, toen zag hij ineens dat er een valluik vlakbij de veer was. Hij tilde het op, vond een paar treden en liep die af. Toen kwam hij bij een andere deur, klopte aan en hoorde iemand binnen roepen.

“Klein groen meisje klein,

Heend en huppelend;

Huppel naar de deur,

En kijk snel wie er is.”

De deur ging open en hij zag een grote, dikke pad zitten, omringd door een groep kleine padden. De dikke pad vroeg wat hij wilde. Hij antwoordde: "Ik zou graag het mooiste en fijnste tapijt ter wereld willen hebben." Toen riep ze een van de jonge padden en zei:

“Klein groen meisje klein,

Huppend hier en daar,

Spring snel en breng me

De grote doos hier.”

De jonge pad bracht de doos, en de dikke pad opende hem en gaf Simpeleling er een tapijt uit, zo mooi en zo fijn, dat er op aarde geen tapijt zo geweven had kunnen worden. Toen bedankte hij haar en ging weer omhoog. De twee anderen hadden hun jongste broer echter zo dom gevonden dat ze geloofden dat hij helemaal niets zou vinden en meebrengen.

'Waarom zouden we ons zo druk maken om te zoeken?' zeiden ze, en ze namen wat grove zakdoeken van de eerste herdersvrouwen die ze tegenkwamen en brachten die naar huis voor de koning.

Tegelijkertijd kwam Simpleton ook terug met zijn prachtige tapijt. Toen de koning het zag, was hij verbaasd en zei: "Als er rechtvaardigheid geschiedt, behoort het koninkrijk toe aan de jongste." Maar de twee anderen lieten hun vader geen rust en zeiden dat het onmogelijk was dat Simpleton, die in alles geen verstand had, koning zou worden, en smeekten hem een ​​nieuwe overeenkomst met hen te sluiten.

Toen zei de vader: "Wie mij de mooiste ring brengt, zal het koninkrijk erven," en hij leidde de drie broers naar buiten en blies drie veren in de lucht, die ze moesten volgen. De veren van de twee oudsten vlogen weer oost en west, en de veer van Simpele vloog recht omhoog en viel vlak bij de deur in de aarde. Toen ging hij weer naar beneden naar de dikke pad en vertelde haar dat hij de mooiste ring wilde hebben. Ze liet meteen haar grote doos halen en gaf hem er een ring uit, die schitterde van de juwelen en zo mooi was dat geen goudsmid ter wereld hem had kunnen maken. De twee oudsten lachten Simpele uit omdat hij een gouden ring ging zoeken. Ze deden geen moeite, maar sloegen de spijkers uit een oude koetsring en brachten die naar de koning; maar toen Simpele zijn gouden ring liet zien, zei zijn vader opnieuw: "Het koninkrijk behoort hem toe." De twee oudsten bleven de koning lastigvallen totdat hij een derde voorwaarde stelde en verklaarde dat degene die de mooiste vrouw mee naar huis bracht, het koninkrijk zou erven. Hij blies de drie veren opnieuw de lucht in, en ze vlogen zoals voorheen.

Zonder verder omhaal ging Simpleton naar de dikke pad en zei: "Ik ga de mooiste vrouw mee naar huis nemen!"

'O,' antwoordde de pad, 'de mooiste vrouw! Ze is nu even niet in de buurt, maar je zult haar toch krijgen.' Ze gaf hem een ​​uitgeholde gele raap, waaraan zes muizen waren vastgemaakt.

Toen zei Simpleton, enigszins bedroefd: "Wat moet ik daarmee?"

De pad antwoordde: "Zet er gewoon een van mijn padjes in." Toen pakte hij er willekeurig een uit de kring en zette haar in de gele koets. Maar nauwelijks zat ze erin, of ze veranderde in een wonderbaarlijk mooie jonkvrouw, de raap in een koets en de zes muizen in paarden. Hij kuste haar en reed snel weg met de paarden om haar naar de koning te brengen. Zijn broers kwamen later; ze hadden geen enkele moeite gedaan om mooie meisjes te zoeken, maar hadden de eerste boerenvrouwen die ze tegenkwamen meegebracht.

Toen de koning hen zag, zei hij: "Na mijn dood behoort het koninkrijk toe aan mijn jongste zoon."

Maar de twee oudsten overstemden de oren van de koning opnieuw met hun geschreeuw: "Wij kunnen niet toestaan ​​dat Simpele Koning wordt!" en eisten dat degene wiens vrouw door een ring kon springen die in het midden van de zaal hing, de voorkeur zou krijgen. Ze dachten: "De boerenvrouwen kunnen dat makkelijk; ze zijn sterk genoeg, maar het tere meisje springt zich dood." De oude koning stemde hiermee in. Toen sprongen de twee boerenvrouwen door de ring, maar ze waren zo sterk dat ze vielen en hun grove armen en benen braken. En toen sprong het mooie meisje dat Simpele had meegebracht, zo lichtvoetig als een hert, en alle tegenstand moest ophouden. Zo ontving hij de kroon en heeft hij lange tijd wijs geregeerd.