Trzy pióra

Dawno, dawno temu żył król, który miał trzech synów, z których dwóch było bystrych i mądrych, ale trzeci niewiele mówił, był prosty i nazywano go Głupim. Gdy król zestarzał się i osłabł, myśląc o swoim końcu, nie wiedział, który z synów odziedziczy królestwo po nim. Wtedy rzekł do nich: „Idźcie, a ten, kto przyniesie mi najpiękniejszy dywan, zostanie królem po mojej śmierci”. Aby nie było między nimi sporu, wyprowadził ich przed swój zamek, dmuchnął w trzy pióra i rzekł: „Polecicie tak, jak oni”. Jedno pióro poleciało na wschód, drugie na zachód, ale trzecie poleciało prosto w górę i nie poleciało daleko, lecz wkrótce spadło na ziemię. I oto jeden z braci poszedł w prawo, a drugi w lewo, i kpili z Głupiego, który został zmuszony zostać tam, gdzie spadło trzecie pióro. Usiadł i zasmucił się, a potem nagle zobaczył, że w pobliżu pióra jest klapa. Podniósł je, znalazł jakieś schody i zszedł po nich, a potem dotarł do innych drzwi, zapukał do nich i usłyszał, jak ktoś w środku woła:

„Mała, zielona panno,

Skacząc tu i tam;

Podskocz do drzwi,

I szybko zobacz, kto tam jest.

Drzwi się otworzyły i zobaczył siedzącą wielką, grubą ropuchę, a wokół niej gromadę małych ropuch. Gruba ropucha zapytała, czego chce? Odpowiedział: „Chciałbym mieć najpiękniejszy i najwspanialszy dywan na świecie”. Wtedy zawołała młodą i rzekła:

„Mała, zielona panno,

Skacząc tu i tam,

Szybko wskakuj i przynieś mi

„To wielkie pudełko.”

Młoda ropucha przyniosła pudełko, a gruba ropucha je otworzyła i dała Głupiemu dywan, tak piękny i delikatny, że na ziemi nie mógłby być utkany w taki sposób. Podziękował jej i wspiął się z powrotem. Dwie pozostałe ropuchy jednak patrzyły na swojego najmłodszego brata tak głupio, że wierzyły, iż niczego nie znajdzie i nie przyniesie.

„Po co mielibyśmy zadawać sobie tyle trudu, szukając?” – zapytali i wzięli od pierwszych napotkanych żon pasterzy kilka grubych chusteczek, po czym zanieśli je do domu, do króla.

W tym samym czasie powrócił także Głupi i przyniósł swój piękny dywan. Gdy król go zobaczył, zdumiał się i rzekł: „Jeśli sprawiedliwości stanie się zadość, królestwo należy do najmłodszego”. Dwaj pozostali jednak nie dawali ojcu spokoju i powiedzieli, że niemożliwe jest, aby Głupi, któremu we wszystkim brakuje rozumu, został królem, i błagali go, aby zawarł z nimi nową umowę.

Wtedy ojciec rzekł: „Kto przyniesie mi najpiękniejszy pierścień, odziedziczy królestwo” i wyprowadził trzech braci, dmuchnąwszy w powietrze trzy pióra, za którymi mieli podążać. Pióra dwóch najstarszych znów poleciały na wschód i zachód, a pióro Głupiego poleciało prosto w górę i upadło przy drzwiach do ziemi. Potem zszedł z powrotem do grubej ropuchy i powiedział jej, że pragnie najpiękniejszego pierścienia. Natychmiast kazała przynieść swoją wielką szkatułkę i dała mu z niej pierścień, który lśnił klejnotami i był tak piękny, że żaden złotnik na świecie nie byłby w stanie go wykonać. Dwaj najstarsi śmiali się z Głupiego, że poszedł szukać złotego pierścienia. Nie zadali sobie trudu, tylko wybili gwoździe ze starego pierścienia powozu i zanieśli go królowi; ale kiedy Głupi pokazał swój złoty pierścień, jego ojciec ponownie rzekł: „Królestwo należy do niego”. Dwaj starsi nie przestali dręczyć króla, dopóki ten nie postawił trzeciego warunku i nie oświadczył, że ten, kto przyprowadzi do domu najpiękniejszą kobietę, otrzyma królestwo. Ponownie dmuchnął w trzy pióra w powietrze, a one pofrunęły jak poprzednio.

Wtedy Głupiec bez zbędnych ceregieli podszedł do grubej ropuchy i rzekł: „Mam zabrać do domu najpiękniejszą kobietę!”

„Och” – odpowiedziała ropucha – „przepiękna kobieta! Nie ma jej teraz pod ręką, ale i tak ją dostaniesz”. Dała mu żółtą, wydrążoną rzepę, do której zaprzężono sześć myszy.

Wtedy Głupiec powiedział dość żałośnie: „Co ja mam z tym zrobić?”

Ropucha odpowiedziała: „Włóż do niej jedną z moich małych ropuch”. Potem złapał jedną na chybił trafił z kręgu i wsadził ją do żółtego powozu, ale ledwo zdążyła w nim usiąść, a już przemieniła się w przepiękną pannę, rzepa w powóz, a sześć myszy w konie. Ucałował ją więc i szybko odjechał końmi, zabierając ją do króla. Później przybyli jego bracia; nie zadali sobie trudu, by szukać pięknych dziewcząt, ale przyprowadzili ze sobą pierwsze napotkane wieśniaczki.

Kiedy król ich zobaczył, powiedział: „Po mojej śmierci królestwo będzie należało do mojego najmłodszego syna”.

Ale dwie najstarsze na nowo ogłuszyły uszy króla swoim wrzaskiem: „Nie możemy się zgodzić, aby Głupi został królem” i zażądali, aby ten, którego żona może przeskoczyć przez pierścień wiszący na środku sali, miał pierwszeństwo. Pomyśleli: „Chłopki mogą to zrobić z łatwością; są wystarczająco silne, ale delikatna dziewczyna skoczy na śmierć”. Stary król również się na to zgodził. Wtedy dwie chłopki skoczyły i przeskoczyły przez pierścień, ale były tak tęgie, że upadły, a ich szorstkie ramiona i nogi złamały się na pół. A wtedy piękna dziewczyna, którą Głupi przyprowadził ze sobą, skoczyła i przeskoczyła tak lekko jak jeleń, i wszelki opór musiał ustać. Tak więc otrzymał koronę i rządził mądrze przez długi czas.