นกกระจอกกับลูกๆ สี่ตัวของมัน

นกกระจอกตัวหนึ่งมีลูกสี่ตัวอยู่ในรังนกนางแอ่น เมื่อลูกนกโตเต็มวัยแล้ว เด็กชายซุกซนบางคนก็มาดึงรังนกออก แต่โชคดีที่นกทุกตัวหนีไปได้อย่างปลอดภัยท่ามกลางลมแรง จากนั้นนกแก่ก็เสียใจที่ลูกๆ ของมันออกไปเผชิญโลกกว้างโดยที่มันไม่ได้เตือนพวกมันถึงอันตรายทุกชนิดและให้คำแนะนำที่ดีเกี่ยวกับการรับมือกับอันตรายเหล่านั้นเสียก่อน ในฤดูใบไม้ร่วง นกกระจอกจำนวนมากมารวมตัวกันในทุ่งข้าวสาลี และที่นั่นนกแก่ก็ได้พบกับลูกๆ ทั้งสี่ของมันอีกครั้ง และด้วยความยินดีอย่างยิ่งจึงพาลูกๆ กลับบ้านไปด้วย “โอ้ ลูกๆ ที่รักของพ่อ พ่อเสียใจมากที่พวกเจ้าหนีไปกับลมโดยที่พ่อไม่ได้สอนพวกเจ้า จงฟังคำพูดของพ่อ เชื่อฟังพ่อ และระวังตัวให้ดี นกน้อยต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย!” แล้วมันก็ถามลูกคนโตว่าเขาไปอยู่ที่ไหนในฤดูร้อน และเขาเลี้ยงชีพอย่างไร?

“ฉันอยู่ในสวนและคอยมองหาหนอนผีเสื้อและหนอนตัวเล็กๆ จนกระทั่งเชอรี่สุก”

“อ่า ลูกเอ๋ย” ผู้เป็นพ่อกล่าว “ของกินเล่นนั้นไม่เลวหรอก แต่มีความเสี่ยงสูงมาก เพราะฉะนั้นต่อไปนี้จงระมัดระวังตัวให้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคนเดินไปมาในสวน พวกเขาถือไม้เท้าสีเขียวยาวๆ ที่ข้างในกลวงและมีรูเล็กๆ อยู่ที่ปลาย”

“ครับพ่อ แต่ถ้าเอาใบไม้สีเขียวเล็กๆ มาอุดรูด้วยขี้ผึ้งล่ะครับ?” ลูกชายกล่าว

“เจ้าเคยเห็นสิ่งนั้นที่ไหนมาก่อน?”

“ในสวนของพ่อค้าคนหนึ่งครับ” เด็กชายกล่าว

“โอ้ ลูกเอ๋ย พ่อค้าแม่ค้าช่างฉลาดแกมโกงเหลือเกิน” พ่อกล่าว “ถ้าเจ้าเคยอยู่ท่ามกลางผู้คนในโลกนี้มาบ้าง เจ้าก็เรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมทางโลกมามากพอแล้ว จงระวังใช้มันให้ดี และอย่ามั่นใจเกินไป” หลังจากนั้นเขาก็ถามต่อว่า “เจ้าใช้เวลาไปกับอะไรบ้าง?”

“อยู่ที่ศาลครับ” ลูกชายกล่าว

“นกกระจอกและนกตัวเล็ก ๆ โง่ ๆ ไม่มีประโยชน์อะไรในที่นั้น ที่นั่นมีทองคำ กำมะหยี่ ผ้าไหม เกราะ อุปกรณ์ม้า เหยี่ยว นกฮูก และนกเหยี่ยวเล็กมากมาย จงอยู่แต่ในคอกม้าที่พวกมันกำลังร่อนข้าวโอ๊ตหรือนวดข้าว แล้วโชคลาภจะประทานเมล็ดข้าวประจำวันให้แก่เจ้าอย่างสงบสุข”

“ใช่ครับพ่อ” ลูกชายกล่าว “แต่เมื่อเด็กเลี้ยงม้าทำกับดักและปักบ่วงในฟาง ม้าหลายตัวก็ติดกับดักนั้น”

นกแก่กล่าวว่า “เจ้าเคยเห็นสิ่งนั้นที่ไหนมาก่อน?”

“ในราชสำนัก ท่ามกลางเด็กเลี้ยงม้า”

“โอ้ ลูกเอ๋ย เด็กในราชสำนักเป็นเด็กไม่ดี! ถ้าเจ้าเคยไปราชสำนักและอยู่ท่ามกลางขุนนาง และไม่ทำให้เสียชื่อเสียง เจ้าก็ได้เรียนรู้มากพอสมควร และจะรู้ดีว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร แต่จงมองไปรอบๆ และมองขึ้นไปข้างบน เพราะหมาป่าจะกัดกินสุนัขที่ฉลาดที่สุด” บิดาถามลูกชายคนที่สามด้วยว่า “เจ้าไปหาที่ปลอดภัยที่ไหน?”

“ผมเคยหักถังและเชือกบนถนนเกวียนและทางหลวง และบางครั้งก็เจอเมล็ดข้าวโพดหรือข้าวบาร์เลย์ด้วย”

“นั่นเป็นอาหารรสเลิศจริง ๆ” พ่อกล่าว “แต่จงระวังสิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ และจงมองไปรอบ ๆ ให้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจ้าเห็นใครกำลังก้มลงเก็บก้อนหิน อย่าได้อยู่ตรงนั้นนานนัก”

“นั่นเป็นความจริง” ลูกชายกล่าว “แต่ถ้าหากใครสักคนพกหินหรือแร่สักก้อนหนึ่งไว้ในอกหรือกระเป๋าเสื้อหรือกางเกงเตรียมไว้ล่วงหน้าล่ะ?”

“เจ้าเคยเห็นสิ่งนั้นที่ไหนมาก่อน?”

“ในหมู่ชาวภูเขา พ่อที่รัก เวลาพวกเขาออกไป พวกเขามักจะเอาแร่ชิ้นเล็กๆ ติดตัวไปด้วย”

“ชาวภูเขาเป็นคนขยันและฉลาด ถ้าเจ้าเคยอยู่ท่ามกลางเด็กหนุ่มบนภูเขา เจ้าจะได้เห็นและเรียนรู้บางสิ่งบางอย่าง แต่เมื่อเจ้าไปที่นั่นจงระวัง เพราะนกกระจอกหลายตัวต้องพบกับจุดจบที่เลวร้ายเพราะเด็กหนุ่มบนภูเขา” ในที่สุดพ่อก็พูดกับลูกชายคนเล็กว่า “ลูกรัก ลูกนกตัวน้อยของพ่อ เจ้าช่างโง่เขลาและอ่อนแอที่สุดเสมอ จงอยู่กับพ่อเถิด โลกนี้มีนกร้ายกาจมากมายที่มีปากคดงอและกรงเล็บยาว คอยดักจับนกตัวเล็กๆ แล้วกลืนกินพวกมัน จงอยู่กับพวกพ้องของเจ้า และเก็บแมงมุมและหนอนตัวเล็กๆ จากต้นไม้หรือในบ้าน แล้วเจ้าจะได้มีชีวิตอย่างสงบสุขไปนานแสนนาน”

“พ่อที่รัก ผู้ใดที่หาเลี้ยงชีพโดยไม่ทำร้ายผู้อื่น ผู้นั้นย่อมมีความสุข และเหยี่ยว นกอินทรี หรือนกเค้าแมวจะไม่ทำร้ายเขา หากเขามอบตนเองและอาหารอันโอชะของตน ทั้งเย็นและเช้า แด่พระเจ้าผู้ทรงเป็นผู้สร้างและผู้รักษาชีวิตนกป่าและนกในหมู่บ้านทั้งปวง ผู้ทรงได้ยินเสียงร้องและคำอธิษฐานของลูกนกกา เพราะไม่มีนกกระจอกหรือนกกระจอกตัวใดตกลงสู่พื้นดินได้ นอกจากด้วยพระประสงค์ของพระองค์”

“เจ้าไปเรียนรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”

ลูกชายตอบว่า “เมื่อลมพายุแรงพัดพาข้าพเจ้าไปจากท่าน ข้าพเจ้าก็ได้มาถึงโบสถ์ และที่นั่นในช่วงฤดูร้อน ข้าพเจ้าได้เก็บแมลงวันและแมงมุมจากหน้าต่าง และได้ฟังคำเทศนานี้ พระบิดาแห่งนกกระจอกทั้งปวงทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้าตลอดฤดูร้อน และทรงปกป้องข้าพเจ้าจากความโชคร้ายและนกร้ายทั้งปวง”

“แท้จริงแล้ว ลูกรัก หากเจ้าไปหลบภัยในโบสถ์ ช่วยกำจัดแมงมุมและแมลงวันตอมฝูง และร้องทูลต่อพระเจ้าเหมือนลูกกา และมอบตนเองไว้ในพระหัตถ์ของพระผู้สร้างนิรันดร์ ทุกสิ่งก็จะดีสำหรับเจ้า แม้ว่าทั้งโลกจะเต็มไปด้วยนกร้ายที่ดุร้ายก็ตาม”

“ผู้ใดมอบหนทางของตนไว้กับพระเจ้า”

ทนทุกข์ รอคอย และภาวนาอย่างเงียบๆ

รักษาศรัทธาและมโนธรรมของตนให้บริสุทธิ์

เขาได้รับการคุ้มครองจากพระเจ้าอย่างแน่นอน”