De mus en zijn vier kinderen

Een mus had vier jongen in een zwaluwnest. Toen ze waren uitgevlogen, trokken een paar ondeugende jongens het nest eruit, maar gelukkig konden alle vogels veilig wegvliegen in de harde wind. De oude vogel was bedroefd dat hij zijn zonen, die allemaal de wijde wereld in waren getrokken, niet eerst had gewaarschuwd voor allerlei gevaren en hen goede instructies had gegeven over hoe ze daarmee om moesten gaan. In de herfst verzamelden zich veel mussen in een graanveld, en daar ontmoette de oude vogel zijn vier kinderen weer. Vol vreugde nam hij ze mee naar huis. "Ach, mijn lieve zonen, wat heb ik de hele zomer om jullie geleden, omdat jullie zonder mijn waarschuwing in de wind zijn weggevlogen! Luister naar mijn woorden, gehoorzaam je vader en wees goed op je hoede. Kleine vogels moeten grote gevaren trotseren!" En toen vroeg hij de oudste waar hij de zomer had doorgebracht en hoe hij in zijn levensonderhoud had voorzien.

“Ik bleef in de tuinen en zocht naar rupsen en kleine wormpjes, totdat de kersen rijp waren.”

'Ach, mijn zoon,' zei de vader, 'hapjes zijn niet slecht, maar ze brengen wel grote risico's met zich mee; pas daarom voortaan goed op jezelf, vooral wanneer er mensen in de tuin rondlopen die lange, groene stokken dragen die vanbinnen hol zijn en een klein gaatje aan de bovenkant hebben.'

'Ja, vader, maar wat als er een klein groen blaadje met was over het gaatje wordt geplakt?' zei de zoon.

'Waar heb je dat gezien?'

'In een koopmanstuin,' zei de jongeling.

'O, mijn zoon, kooplieden zijn slimme mensen,' zei de vader. 'Als je onder de kinderen van de wereld bent geweest, heb je genoeg wereldse sluwheid geleerd, zorg er alleen voor dat je er goed mee omgaat en niet te zelfverzekerd wordt.' Daarna vroeg hij de volgende: 'Waar heb je je tijd doorgebracht?'

"In de rechtbank," zei de zoon.

"Mussen en domme vogeltjes zijn daar nutteloos – daar vindt men veel goud, fluweel, zijde, harnassen, tuigen, sperwerhaviken, ransuilen en kiekendieven; blijf in de paardenstal waar ze haver wannen of dorsen, en dan moge het geluk je in alle rust je dagelijkse graankorrel schenken."

'Ja, vader,' zei de zoon, 'maar als de staljongens vallen zetten en hun stokken en strikken in het stro bevestigen, wordt er vaak eentje stevig gevangen.'

'Waar heb je dat gezien?' vroeg de oude vogel.

“Aan het hof, tussen de staljongens.”

'O, mijn zoon, hofjongens zijn stoute jongens! Als je aan het hof bent geweest en onder de edelen, en daar geen kleerscheuren hebt opgelopen, dan heb je heel wat geleerd en weet je vast wel hoe je je in de wereld moet redden. Maar kijk om je heen en boven je, want de wolven verslinden zelfs de slimste honden.' De vader ondervroeg ook de derde: 'Waar zocht je je toevlucht?'

“Ik heb op de karrenwegen en snelwegen kuipen en touwen kapotgemaakt, en soms een graankorrel of gerst gevonden.”

'Dat is inderdaad een heerlijke maaltijd,' zei de vader, 'maar let op waar je bent en kijk goed om je heen, vooral als je iemand ziet bukken om een ​​steen op te rapen, want dan is er niet veel tijd om te blijven.'

'Dat klopt,' zei de zoon, 'maar wat als iemand van tevoren een stuk steen of erts in zijn borst of zak zou dragen?'

'Waar heb je dat gezien?'

“Onder de bergbewoners, lieve vader, nemen ze, als ze eropuit trekken, meestal kleine stukjes erts mee.”

“Bergbewoners zijn hardwerkende en slimme mensen. Als je tussen bergjongens bent geweest, heb je het een en ander gezien en geleerd, maar pas op als je daarheen gaat, want menig mus is door een bergjongen aan een vreselijk einde gekomen.” Uiteindelijk kwam de vader bij de jongste zoon: “Jij, mijn lieve tjilpende kuiken, was altijd de domste en zwakste; blijf bij mij, de wereld heeft veel ruwe, gemene vogels met kromme snavels en lange klauwen, die op arme kleine vogeltjes loeren en ze verslinden. Blijf bij je soortgenoten en raap kleine spinnen en rupsen van de bomen of uit huis, dan zul je lang in vrede leven.”

“Mijn lieve vader, wie zichzelf voedt zonder anderen kwaad te doen, zal het goed hebben, en geen sperwer, arend of wouw zal hem kwaad doen als hij zichzelf en zijn rechtmatige voedsel, 's avonds en 's morgens, trouw aan God toevertrouwt, die de Schepper en Beschermer is van alle bos- en dorpsvogels, die ook de roep en het gebed van de jonge raven hoort, want geen mus of winterkoning valt ooit op de grond zonder zijn wil.”

'Waar heb je dat geleerd?'

De zoon antwoordde: "Toen een hevige windvlaag mij van u wegrukte, kwam ik bij een kerk. Daar heb ik de hele zomer vliegen en spinnen van de ramen geraapt en naar deze preek geluisterd. De vader van alle mussen heeft mij de hele zomer te eten gegeven en mij beschermd tegen alle onheil en tegen gevaarlijke vogels."

“Voorwaar, mijn lieve zoon, als je je toevlucht zoekt in de kerken en helpt spinnen en zoemende vliegen te verjagen, en tot God roept zoals de jonge raven, en jezelf aanbeveelt aan de eeuwige Schepper, dan zal alles goed met je gaan, zelfs al zou de hele wereld vol wilde, kwaadaardige vogels zijn.”

“Wie zijn wegen aan God toevertrouwt,

In stilte lijdt, wacht en bidt.

Hij bewaart zijn geloof en geweten zuiver.

Hij staat zeker onder Gods bescherming.”